ทายาทจักรพรรดิ (NC18+)

“ว่าไงนะ”ขุนเขาอุทานออกมาเมื่อได้ยิน

“จะตกใจอะไรลูกแกโดนมันเฆี่ยนนะ”นายศิวกรหันไปดุคนงานคน

“แต่นายเขาก็แค่จะช่วยลูกสาวผมถ้าโดนจับ..”

“ห่วงตัวเองเถอะ”นายศิวกรตัดบทเพราะขี้เกียจฟังแล้วก็หันไปถามผู้กองที่รับผิดชอบคดีว่า "แล้วหมอนี่หละจะโดนอะไรด้วยมั้ย"

“ถึงตอนนี้เราสรุปว่าเขาเป็นเหยื่อที่โดนร่างทรงหลอกครับ แต่ถ้าเขายังไม่ให้ความร่วมมือแล้วไปช่วยฝั่งนั้นเราก็ต้องถือว่าเขาเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดก่อความผิดแทน”ผู้กองตอบ

“แกได้ยินรึยังถ้าไม่อยากติดคุกก็หุบปากให้มันเงียบๆแล้วเวลาตำรวจถามก็ตอบตามความจริงไม่ต้องเอาความคิดความเชื่อไปตอบ มันตีก็บอกว่ามันตี ไม่ใช่บอกว่าไล่ผีไร้สาระ”รายศิวกรหันไปสั่งอย่างเด็ดขาด 

ขุนเขาได้ยินก็ได้แต่ยอมรับเงียบๆเพราะเขาไม่อยากจะติดคุกและรู้ว่าตรงนี้ไม่มีใครเชื่อเรื่องเหนือธรรมชาติ ยิ่งเจ้านายเขายิ่งแล้วใหญ่เพราะทำงานด้วยกันก็เลยรู้ว่านายศิวกรต้องปวดหัวเพราะเมียดันเป็นพวงเชื่อเรื่องพวกนี้มานานแล้ว แต่ต่อให้ แต่จะให้นางสายหมอกมาช่วยก็ไม่ได้เพราะเธอคงพูดว่า'บอกแล้วว่าให้ไปหาท่านผู้เฒ่าตาแดงเป็นไงหละเจอของปลอมเขา'อยู่ดี

พอทุกคนเข้าใจตรงกันก็ถือว่าหมดหน้าที่เขาแล้วต่อไปเขาก็พยักหน้าให้เจ้าหน้าที่จากกระทรวง

“สวัสดีฉันมินนี่ค่ะ จากกระทรวงเด็กและเยาวชน เนื่องจากหลักฐานชัดเจนว่าผู้ปกครองของน้องสร้อยมีแนวโน้มที่จะทำให้เกิดอันตรายกับลูกตัวเองฉันจึงจะขอรับตัวสร้อยให้อยู่ในความคุ้มครองชั่วคราวจนกว่าตัวพ่อแม่จะมีความพร้อมมากกว่านี้”เจ้าหน้าที่มินนี่อธิบาย

“ไม่ได้ เรื่องอะไรจะเอาลูกไปจากกะ..ผม นายครับเรื่องนี้ยังไงผมก็ไม่ยอม”ขุนเขาค้านทันทีตอนแรกเขาจะใช้คำหยาคายด้วยซ้ำแต่พอคิดว่านายศิวกรนั่งอยู่ข้างๆก็ไม่กล้า

“ไม่ยอมก็ต้องยอมเขาทำตามหน้าที่แล้วแกก็พาลูกไปโดนตีมาจริงๆ”นายศิวกรถอนหายใจเพราะเรื่องมันมาถึงขั้นนี้แล้วเจ้าหน้าที่เขาก็ต้องคุ้มครองเด็ก

“แต่นายนั่นมันลูกผมจะให้คนอื่นเอาไปได้ไง มันมีสิทธิอะไรมาบังคับว่าจะไม่ให้ผมเจอลูก”

“ไม่ใช่ค่ะ”เจ้าหน้าที่แทรกทันทีเมื่อได้ยินว่าขุนเขาเข้าใจผิด

“หมายความว่าไงที่ว่าไม่ใช่”ขุนเขาถาม

นายศิวกรเองก็มองไปด้วยความสงสัยเช่นกันเพราะเขาก็เข้าใจว่าเจ้าหน้าที่จะแยกเด็กออกจากพ่อจนกว่าจะมีความพร้อม

“กรณีนี้พ่อแม่ไม่ได้ทำร้ายลูกตรงๆแต่เกิดจากความเชื่อผิดๆ เราจะให้เข้าเยี่ยมได้ค่ะแค่ไม่ให้กลับไปอยู่ด้วยกัน ระหว่างนี้พ่อต้องมาเข้ารับการอบรมกับเจ้าหน้าที่และพูดคุยทำความเข้าใจ หลังจากนั้นเราถึงจะให้สร้อยกลับไปอยู่กับพ่อแต่ก็จะมีการติดตามผลตลอดถ้าสร้อยถูกพาไปทำอะไรที่เสี่ยงอีกเราก็จำเป็นต้องพาสร้อยกลับมาอยู่ในความคุ้มครองอีก”เจ้าหน้าที่อธิบายขั้นตอนของทางตัวเอง

“แปลว่าขุนไปเจอลูกได้ตลอดใช่มั้ย”นายศิวกรถามย้ำ

“ใช่ค่ะ แต่ตามเวลาราชกาลนะหรือกรณีที่อยู่ในโรงพยาบาลก็ตามเวลาเข้าเยี่ยมปกติค่ะ”เจ้าหน้าที่ตอบ

เธอไม่ได้กังวลว่าขุนเขาจะเข้าเยี่ยมลูกตอนเจ้าหน้าที่ไม่อยู่เพราะกรณีของเขาไม่ได้ตั้งใจทำร้ายลูกเองอยู่แล้วตราบใดที่เด็กยังอยู่ในโรงพยาบาลก็ไม่เป็นอะไร

“แล้วจะอบรมอะไรจะมาบังคับความเชื่อของชาวบ้านหรือไง”ขุนเขายังคงไม่ยอมแพ้

“ไม่ใช่ค่ะ เรื่องพวกนี้มันพิสูนจ์อะไรไม่ได้เพราะงั้นเราก็จะไม่พูดว่ามันไม่จริง แต่ก็ต้องอยู่ในกรอบที่ว่าไม่มีใครต้องเจ็บตัวเพราะเรื่องแบบนี้ด้วย เพราะไอ้การเจ็บตัวที่เกิดขึ้นมันเห็นชัดเจนกว่าเรื่องที่พิสูนจ์ไม่ได้พวกนั้น อย่างกรณีนี้ผีเข้ารึเปล่าไม่รู้ แต่โดนตีมันเจ็บตัวแน่ๆแผลก็มีให้เห็น”เจ้าหน้าที่มินนี่นั้นทำงานอยู่ที่เมืองSมาพักหนึ่งแล้วเธอรู้ว่ายิ่งขัดมากเท่าไหร่ชาวบ้านก็ยิ่งต่อต้านเพราะงั้นก็เลยต้องเจอกันครึ่งทางคือจะเชื่อก็เชื่อไป แต่ต้องกำหนดกรอบเอาไว้ด้วย

“เป็นอันว่าตามนี้นะคะ”เจ้าหน้าที่มินนี่สรุป

“ครับตกลงตามนั้น”คงที่ตอบคือนายศิวกรแต่ว่าขุนเขาก็ยังมีท่าทีไม่ยินยอมเท่าไหร่

“แต่ว่า….”

“เงียบไปเลยหรืออยากให้เขาสั่งห้ามเจอลูกด้วย แกอย่าลืมนะว่ายังต้องไปอธิบายกับเมียอีกว่าทำไมลูกถึงโดนเจ้าหน้าที่เอาตัวไป”เป็นอีกครั้งที่ขุนเขาโดนนายศิวกรปราม

“กะก็ได้”

“งั้นก็ตามนั้นครับหลังจากนี้ทางตำรวจอาจจะขอความร่วมมือให้เข้ามาสอบถามบางเรื่องอีก ส่วนตอนนี้แยกย้ายกันได้ครับ”

“เดี๋ยวก่อน”นายศิวกรขัดตำรวจที่กำลังจะปิดการพูดคุยกันก่อนจะจ้องไปทางออส

“ผมมีคำถามไอ้เด็กนี่ แกไปทำอะไรที่สำนักร่างทรงนั่น”เขาหันไปหาออสก่อนจะถามด้วยน้ำเสียงที่แสดงออกถึงความเป็นศัตรู

“ก็ฟ้าโดนร่างทรงทักให้แต่งกับคนที่ไม่ชอบนี่ครับ แต่ผมดันไม่เคยไปเกี่ยวข้องกับอะไรพวกนี้เลยเคยเห็นแต่ในหนังในละคร เพราะงั้นเลยคิดว่าจะลองเข้าไปดูหน่อยจะได้รู้ว่าอะไรเป็นอะไรแค่นั้นแหละครับ”ออสตอบก่อนจะอธิบายต่อ

“ตอนแรกก็คิดว่าจะแค่เข้าไปดูเงียบๆไม่เข้าไปยุ่ง แต่ก็ดันมาเจอเด็กโดนเฆี่ยนทั้งๆที่ป่วยเลยกลัวจะตายเอาก็เลยต้องช่วย”

“เสือกไม่เข้าเรื่อง”ขุนเขาที่นั่นอยู่ข้างเอ่ยแซะเบาๆ

“สรุปแกจะไม่เลิกยุ่งกับลูกสาวฉันใช่มั้ย”

“พ่อคะ”ฟ้าร้องเรียกผู้เป็นพ่อออกมาหลังจากที่เห็นว่าเขาถามออสด้วยน้ำเสียงที่แสดงออกถึงการคุมคามอย่างชัดเจน

“ผมชอบฟ้าครับ”คำตอบเรียบๆของออสทำเอาฟ้าหน้าขึ้นสีเล็กน้อยตรงกันข้ามกับพ่อของเธอที่ใบหน้าบิดเบี้ยวแสดงออกมาถึงความโกรธ

“หา”ขุนเขาที่อยู่นั่งอยู่ข้างรวมทั้งคนอื่นๆที่ไม่รู้เรื่องได้แต่มองตาปริบๆ มาถึงตรงนี้ทุกคนก็ฟังออกแล้วว่าออสกับครอบครัวฟ้ารู้จักกัน

“เอ่อดูเหมือนจะเป็นปัญหาลูกเขยกับพ่อตาแฮะ”ผู้กองหนุ่มพูดกับตัวเองเบาๆ

“คือเอ่อ…มันน่าจะเป็นปัญหาส่วนตัวแล้ว ถ้าจะใช้ห้องประชุมคุยกันต่อสักหน่อยผมก็ไม่ว่าหรอกนะแต่ผมขอตัวก่อนดีกว่า”พูดจบผู้กองต้นกล้ากับหมวดอนุชิตก็ออกไปก่อน ตามด้วยเจ้าหน้าที่สาว2คนที่แอบหันมามองด้วยความอยากรู้อยากเห็นแต่สุดท้ายก็เดินออกไปอยู่ดี

ตอนนี้นอกจากครอบครัวฟ้ากับพวกออสก็เหลือแต่ขุนเขาที่ทำตัวไม่ถูกไม่รู้จะเอายังไง

“ช่วยฟังผมก่อนเถอะผมรู้ว่าสำหรับคุณพ่อมันอาจจะดูไม่ดีแต่ผมกับฟ้า….”

"กลับ"พ่อของฟ้าไม่ฟังแล้วก็ตัดบททิ้งทันทีพร้อมกับลุกขึ้นเตรียมจะกลับ

“พ่อคะลองฟังก่อนไม่ได้หรอ”ฟ้าอ้อนวอน

“ฉันขอบใจเรื่องนังสร้อย แต่บอกไว้ก่อนว่าเรื่องฟ้ามันคนละเรื่อง อย่าได้มายุ่งกับลูกสาวฉันอีก”พูดจบเขาก็ดึงฟ้าให้ไปกับเขา

“วันนี้แกกลับบ้านไปก่อนถ้าจะไปเยี่ยมลูกก็ไปพรุ่งนี้ ส่วนวันนี้เดี๋ยวฉันแวะไปดูให้”นายศิวกรพูดกับขุนเขาที่เดินตามมาก่อนจะเดินขึ้นรถแล้วขับออกไปทันที

ขุนเขาที่ยืนอยู่ที่ลานจอดรถสถานีตำรวจมองเข้าไปในสถานีด้วยความอาฆาต ถึงแม้ว่าจะไม่รู้รายละเอียดอะไรมากมายแต่จากที่ฟังก็พอจะเข้าใจได้ว่าออสกับคุณฟ้าน่าจะกำลังคบกันแต่เจ้านายเขาไม่ชอบ

“ระยำเอ้ยฝากไว้ก่อนเถอะ มึงแยกกูกับลูก เพราะงั้นกูจะช่วยนายขวางมึงกับคุณฟ้าให้ถึงที่สุดคอยดู”