เทีย ตำนานสงคราม

ตอนที่26 หุบเขาและเผ่าเคราดก

เรือสำเภาขนาดใหญ่กำลังแล่นผ่านมหาสมุทรอันกว้างไกลเพื่อเดินทางไปยังอาณาจักรน้ำแข็งตามข้อตกลงที่ให้แก่กัน

"ข้าไม่ใช่มนุษย์อย่างนั้นรึ" ลีเดียเอ่ยถามในขณะที่เทียกำลังยืนมองผิวน้ำอย่างเหม่อลอย แม้ว่านางจะรอคอยในคำตอบนั้นแต่ชายผมขาวก็ยังคงเงียบเฉยเหมือนไม่เคยสนใจ

"ดูเหมือนเจ้าไม่ค่อยชอบพูดคุยนะ" ลีเดียได้เดินเข้าไปใกล้ก่อนจะเอียงหน้าเพื่อจ้องมองดวงตาสีเทาเข้มอย่างมาดมั่น และมันก็ทำให้เทียต้องเอียงตัวหนีด้วยความหวาดหวั่น

"เจ้าก็คือเจ้า จะเป็นอะไรหาสำคัญด้วยรึ" คำกล่าวจากชายผมขาวทำให้ลีเดียเงียบลง ก่อนนางจะใช้นิ้วเกี่ยวเส้นผมไว้แนบหูพร้อมกับเบือนหน้าไปทางทะเลสาบที่ส่องประกายดั่งเพชรเม็ดงาม

"ข้าต้องมั่นใจว่าอยู่ฝ่ายตรงข้ามกับปีศาจ"

"เรื่องนั้นอย่าได้กังวลให้มากนัก จะไม่มีปีศาจตนใดยอมอยู่ฝ่ายเจ้าหรอก"

"หึ ช่างพูดเสียจริง"

"เจ้าควรจะกล่าวชมข้าในเรื่องช่างพูดนะ" เทียเอ่ยพร้อมกับชายตามองใบหน้าอันแสนเย็นชาที่กำลังโอบรับแสงจากดวงตะวัน

"ข้าจะไม่มีวันพูดคำนั้นหรอก" ลีเดียกล่าวพร้อมกับเดินหนีไปอย่างไม่พอใจ ซึ่งก็ทำให้เทียเผยรอยยิ้มอันสดใสก่อนเขาจะหันกลับมามองผิวน้ำที่ส่องสะท้อนแสงแดดด้วยความสงบอีกครั้ง

……………………………………………

สายลมในยามเที่ยงวันมันช่างร้อนแรงจนแสบผิวทันทีที่สัมผัส แต่นั่นก็ไม่สามารถหยุดบุคคลทั้งห้าซึ่งกำลังมุ่งหน้าไปยังหุบเขาดอรานิว

แต่ระหว่างนั้นจำต้องผ่านป่าอันหนาทึบจนต้องใช้ดาบเพื่อถางป่าให้เป็นทาง ก่อนเฟดดี้ผู้มีขวานขนาดใหญ่ยักษ์จะถูกกับดักเชือกเส้นหนาโอบล้อมตัวไว้และดึงขึ้นไปบนยอดไม้อันสูงชันพร้อมกับม้าคู่ใจ

"พวกเจ้าต้อนรับกันอย่างนี้รึ" ลีเดียหันไปมองรอบๆ พร้อมกับตะคอกออกมาด้วยความฉุนเฉียว

"ข้าคือ คิง ลีเดีย คิดจะเสียมารยาทกับข้างั้นรึ เจ้าพวกเคราดก" ลีเดียตะโกนขึ้นอีกครั้งเมื่อไม่มีผู้ใดตอบรับคำกล่าวของตน

"มีหลักฐานอันใดมารองรับในคำกล่าวนั้นบ้าง หากเจ้าแอบอ้างโทษของมันคือตาย" เสียงตอบกลับของชายปริศนาดังสะท้อนอยู่ในป่าจนลีเดียไม่สามารถจับตำแหน่งได้

"ศรอัสนี"

ลีเดียจึงต้องแสดงหลักฐานโดยการสร้างสายฟ้าขึ้นมาไว้บนฝ่ามือและรวบรวมมันจนกลายเป็นหอกแหลม ก่อนนางจะเอนตัวไปด้านหลังเพื่อขว้างมันใส่ต้นไม้ขนาดใหญ่ทางด้านซ้ายของป่าทึบ

แล้วเสียงระเบิดคล้ายกับฟ้าผ่าก็ดังขึ้นทันทีที่มันปะทะเปลือกไม้ ก่อนเศษผงจะกระจัดกระจายไปตามแรงกระแทกที่อาจทำให้ผู้แอบซ่อนต้องได้รับาดเจ็บ

"ขออภัยพ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท ที่ต้องระแวดระวังกันถึงเพียงนี้ " ระหว่างลีเดียกำลังสร้างสายฟ้าขึ้นมาอีกครั้งกลุ่มคนตัวเล็กก็รีบวิ่งออกมาจากทั่วทุกมุมป่าพร้อมกับคุกเข่าเพื่อยอมจำนนให้แก่เจ้าหญิงแห่งมวลมนุษยชาติ

" ไม่นานมานี้พวกกระหม่อมได้รับคำสั่งให้เพิ่มมาตรการป้องกันเนื่องจากเหตุการณ์ฟ้ามืดดินสะเทือนในเมืองทราซินเวีย"

"เมืองทราซินเวียนั้นถูกโจมตีด้วยน้ำมือของเหล่าปีศาจอย่างหนัก พวกเจ้าทำเพียงแค่หดหัวอยู่ในหุบเขาเท่านั้นรึ" ลีเดียกล่าวพร้อมเพ่งเล็งสายตาด้วยโทสะจนเหล่าคนตัวเล็กต้องรีบก้มหน้าอย่างสำนึกผิด

"เอาะเถอะ ตอนนี้ข้าต้องการไปอาณาจักรน้ำแข็ง พวกเจ้าช่วยนำทางให้ข้าที"

"เช่นนั้นข้าน้อยก็ย่อมปล่อยให้ฝ่าบาทเดินทางผ่านป่าแห่งนี้ได้อยู่แล้วขอรับ"

"เจ้าไม่เข้าใจที่ข้าพูดรึ นำทางข้าไปอาณาจักรน้ำแข็ง "

ลีเดียเอ่ยขึ้นด้วยโทสะอีกครั้งเมื่อเห็นเหล่าคนตัวเล็กกำลังบอกทางด้วยการใช้นิ้วชี้ไปยังตำแหน่งต่างๆ จนนางเริ่มไม่พอใจพร้อมกับปล่อยประกายสายฟ้าขึ้นมาข่มขู่ให้พวกเขาหวาดกลัว

"นางสามารถมอบสัมปทานค้าขายกับทางราชอาณาจักรให้แก่พวกเจ้าได้ หากยอมช่วยเหลือพวกเรา"

และทันใดนั้นเทียก็เอ่ยแทรกขึ้นมาโดยไม่มีการปรึกษาหรือถามไถ่ แต่มันก็ช่วยให้บรรยากาศอันน่าอึดอัดเริ่มลดลงเพราะคนตัวเล็กกำลังถูกครอบงำด้วยความโลภจนลีเดียถึงกับเหงื่อตก ก่อนนางจะหันไปสบถใส่เทียที่ยืนนิ่งประหนึ่งเสาหิน

"ถ้าเป็นตามที่ท่านผู้นั้นกล่าวพวกกระหม่อมจะรีบแจ้งข่าวให้แก่เจ้าเมืองทันทีเลยพ่ะย่ะค่ะ " แล้วลีเดียก็ถูกบีบคั้นด้วยดวงตาอันส่องประกายของคนตัวเล็กจนทำให้นางต้องคิดทบทวนอีกหลายตลบ

"เป็นไปตามนั้น"