Ep.20
" สวยจังเลยยย "
" พวกมึงดูนั่นสิ! " ยัยลมหนาวชี้ไปที่กระรอกขาวสองแม่ลูกที่กำลังกินถั่วอยู่
" น่ารักจัง~ " ตอนนี้พวกเราเอาของเข้ามาเก็บในห้องพักเรียบร้อยแล้วเปิดหน้าต่างในห้องออกเพื่อให้อากาศถ่ายเท กิ่งไม้จากต้นไม้ใหญ่ที่ยื่นมาใกล้หน้าต่างมีกระรอกสองแม่ลูกที่ยัยลมหนาวชี้ให้ดูนั่นแหละ
" ยัยเมษา ที่ดีๆสวยๆแบบนี้ ทำไมเพิ่งจะมาบอกห้ะ ใช้ชีวิตอยู่เชียงใหม่มาตั้งสี่ปีเพิ่งจะรู้ว่ามีที่แบบนี้ด้วย " ยัยลมหนาวบ่น
" แล้วใครนะ ที่วันๆมันบ่นแต่จะไปเดินห้าง ไม่ก็ไปกินหมูกะทะ ใครกันนะที่มันพูดแบบนี้ทุกวัน "
" ก็แล้วทำไมไม่แนะนำล่ะ "
" พอๆๆ พอละพวกมึง มาถึงที่นี่ทั้งที ไม่เถียงกันสักวันได้ม้ะ เสียบรรยากาศหมด " ยัยพริ้มเพราบอก แต่สองคนนั้นยังมองเขม็งใส่กันไม่ยอมหยุด
" หิวแล้วอ่ะ ไปหาอะไรกินกันเถอะ " ยัยเมษารีบวิ่งไปหยิบกระเป๋าเป้ใบใหญ่ที่สุดของมันมา หลังจากที่ฉันบ่นว่าหิว
" อะไร? " ยัยพริ้มถามขึ้นหลังจากยัยเมษายกกระเป๋าขึ้นสูงเหมือนว่าให้โฟกัสที่กระเป๋า แต่มันไม่ตอบ กลับรูดซิปแล้วคว่ำกระเป๋าลง ภาพที่เห็นคือ ขนม! ขนมทั้งหลาย ทั้งเยลลี่ น้ำผลไม้ ลูกอม ช็อคโกแลต ขนมขบเคี้ยว โฮ้ ขนมทั้งนั้น
" โอ้โห้ววววว ทำไมมึงต้องขนขนมมาเยอะขนาดนี้อ่ะ ใส่กระเป๋าใบใหญ่ที่สุดของมึงเนี่ยนะ? กูนึกว่าเสื้อผ้ากับพล็อพเตรียมไว้ถ่ายรูปซะอีก "
" เอ้า ก็พวกมึงไม่สังเกตหรอ ว่าระหว่างทางที่เรานั่งรถมาที่นี่อ่ะ ไม่มีร้านค้า เซเว่นก็ไม่มี ถ้าจะซื้อของใช้หรือขนมก็ต้องนั่งรถไปอีกไกลเลยแหละ "
" ฮื้ออออ เมษาเพื่อนรัก ทำไมถึงได้สวยและฉลาดขนาดนี้ ไม่เสียแรงเลยที่เสี่ยงคบมึงไว้เป็เพื่อน " ยัยลมหนาวพูดแล้วปรี่เข้าไปกอดยัยเมษาแล้วยังหอมหัวแถมให้อีกสามที เมื่อไม่กี่นาทีที่แล้วพวกมันยังเถียงกันอยู่เลย
" เดี๋ยวนะ เมื่อกี๊พูดว่าอะไรเสี่ยงๆ คบๆ นะ? "
" อ้อ กูหมายถึง ต้องเป็เพราะเสียงจาก์แน่ๆเลยที่ทำให้เราได้มาเป็เพื่อนกัน "
" ฮ่าๆๆๆ ตอแหลเบอร์สิบเอ็ดจริงๆมึงนี่ "
" ทำไมต้องเบอร์สิบเอ็ดวะ? "
" ก็กูชอบเลขคี่! "
แคว่ก!! แกร๊ปป~~
" เฮ้ยยย นี่ขนมของฉันนะ ฉันต้องเป็คนเปิดสิ! "
ระหว่างที่พวกมันสองคนยืนเถียงกันอยู่ ฉันกับยัยพริ้มก็เอาขนมมาแกะกิน พอยัยเมษาเห็นก็โวยวายใหญ่ แล้วพวกเราก็แย่งขนมกันเหมือนเด็กๆ ไม่นานก็เกิดขึ้นทั้งเสียงหัวเราะและเสียงคุยกันรวมทั้งเสียงเคี้ยวขนมด้วย
" โอ้ย อิ่ม~ " ยัยพริ้มพูดแล้วนั่งลูบพุงป่องๆของมัน
" เอาไปแบ่งกระรอกแม่ลูกคู่นั้นกินดีกว่า " ยัยลมหนาวพูดแล้วหยิบถุงเม็ดแอลมอนด์ติดมือไปด้วย ฉันเองก็รีบเดินตามไป
" อ่าว หายไปไหนกันแล้ว " ฉันก็ช่วยมองหารอบๆต้นสน ต้องไปบ้านหลังอื่นแล้วแน่เลย~
" นั่นๆ อยู่นั่นลมหนาว!! " ฉันพูดแล้วชี้มือออกไปอย่างตื่นเต้นที่เจอกระรอกสองแม่ลูก พอพวกมันเห็นถุงขนมที่ยัยลมหนาวถืออยู่ในมือ ก็รีบวิ่งตามกิ่งไม้มาหา แสนรู้จริงๆ
" เอ้า กินเยอะๆนะเ้าตัวเล็ก "
" พริ้ม พริ้ม หยิบโทรศัพท์ให้หน่อยสิ " ฉันหันหลังไปพูดกับยัยพริ้มให้มันเอาโทรศัพท์มาให้ เพราะจะถ่ายรูปเ้ากระรอกน้อยที่กำลังกัดกินเม็ดแอลมอนด์จากมือยัยลมหนาว น่ารักจริงๆ
" มองกล้องหน่อยสิ ตัวน้อย~ ลมหนาวมึงเอาให้น้องอีกสิ เมื่อกี๊ยังไม่ได้รูปเลยอ่ะ " ยัยลมหนาวยื่นให้แล้วฉันก็ได้ภาพน่ารักๆของเ้ากระรอกน้อยมาเยอะเลยหละ
........................................................................................
เช้าวันต่อมา
เมื่อวานพี่กล้าพาพวกเราเดินชมรอบๆสวนป่าดอยบ่อหลวง ดูสัตว์เล็กสัตว์น้อย ดูต้นสน ดอกไม้ แล้วก็ถ่ายรูปกัน บรรยากาศดีมาก จะมีฝนตกปรอยๆ แล้วก็มีหมอก อากาศเย็นสบาย ฉันชอบจังแบบนี้...แล้วตอนเย็นพี่กล้าก็สั่งอาหารมาที่ให้พวกเราบ้านพักด้วย หลังกินข้าวเย็นพวกฉันสี่คนก็อาบน้ำนอน แต่ไม่ได้หลับนะ เพราะเพื่อนสนิทสี่คนได้อยู่ด้วยกันทั้งที มันก็ต้องมีบ้างเม้าท์มอยกันเื่นั้นเื่นี้ คุยเื่แพลนที่จะไปเที่ยวสำหรับพรุ่งนี้ เื่ของกิน พวกมันบอกว่าไม่อยากให้ฉันอยู่คนเดียว ไม่อยากให้ฉันคิดมาก ฉันมีความสุขนะที่ได้อยู่กับเพื่อน ได้เที่ยว ได้ใช้เวลาด้วยกัน แต่....มันก็อดคิดถึงเขาไม่ได้อยู่ดี เหมือนในใจฉันยังลืมเขาไม่ได้ มันยังคอยคิดถึงหน้าเขา คิดถึงเวลาที่ได้อยู่กับเขา คิดถึงทุกอย่างที่เป็เขา คุณสิงห์...ป่านนี้คุณจะทำอะไรอยู่นะ คุณจะคิดถึงเรนนี่บ้างรึเปล่า
" แขกเยอะจังเลยนะคะพี่กล้า "
" ใช่ ่นี้บรรยากาศดี ฝนก็มี หมอกก็เยอะ นักท่องเที่ยวก็เลยเยอะด้วย "
ตอนนี้พี่กล้ากำลังพาพวกเราไปกินอาหารเช้ากันหลังจากนั้นพี่กล้าบอกว่าจะพาพวกเราออกไปที่ออบหลวง มันคืออุทยานแห่งชาติที่วิวสวยแล้วก็เป็แหล่งประวัติศาสตร์ด้วย หลังจากพวกเราก็จะไปไร่ดอกไม้ที่ขึ้นชื่อของที่นี่ เห็นหลายคนถ่ายรูปลงอินสตาแกรมก็สวยดีนะ แล้วก็ต่อด้วยเดินตลาด เรียกง่ายๆก็คือพาพวกเราไปเที่ยวนั่นแหละ ก็ดีนะได้ทำกิจกรรมอย่างอื่น อยู่กับเพื่อนๆ เจอผู้คนบ้าง จะได้ไม่ต้องเอาแต่คิดถึงเขา ฉันเก็บโทรศัพท์ลงในกระเป๋าอย่างเดิม เมื่อรู้ตัวว่าตัวเองเพิ่งจะเปิดดูในแชทของเขาอีกแล้วว่ามีข้อความของเขาตอบกลับมาบ้างมั๊ย ไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำตอนที่เปิด เป็แบบนี้ทุกทีที่คิดถึงเขา ฉันก็ไม่รู้ว่าจะห้ามหัวใจไม่ให้คิดถึงเขาได้ยังไงเหมือนกัน
" น้องเรนนี่ เป็อะไรหรือเปล่า ดูเศร้าๆไม่ค่อยยิ้มเลยั้แ่เมื่อวานแล้ว ไม่สนุกหรอ? "
" เอ่อ คือ เรนนี่..... "
" เรนนี่มันกำลังเฮิร์ทน่ะค่ะ พี่กล้าสนใจจะดามอกให้เพื่อนหนูมั๊ยคะ? "
" ยัยพริ้ม... " ฉันหันไปเอ็ดมันเบาๆ พอหันกลับมามองพี่กล้าอีกทีก็เห็นว่าพี่เขากำลังมองฉันอยู่เหมือนกัน
" เออ... ถึงแล้วใช่มั๊ยคะ? ห้องอาหาร " ฉันพูดแล้วชี้นิ้วออกไป ทุกคนก็เลยหันไปมองตาม เฮ้อออ โชคดีนะที่เดินมาถึงพอดี ยัยพริ้มนะยัยพริ้ม
" พี่ไม่ได้อยู่กินมื้อเช้าด้วยนะ พอดีมีงานด่วนเข้ามาอ่ะ " พี่กล้าหันไปบอกยัยเมษา แล้วหันมามองทางฉันอีกที พี่เขาดูอ้ำๆอึ้งๆ เหมือนจะพูดอะไรสักอย่าง ั้แ่เมื่อกี๊แล้ว และแล้วเขาก็พูดขึ้น..
" น้องเรนนี่ รู้มั้ยเวลาที่น้องยิ้ม น้องน่ารักมากเลยยิ้มบ่อยๆนะพี่อยากเห็น "
" คะ..ค่ะ "
" อ่ะแฮ่มม ลืมไปแล้วม้าง ว่ามีอีกสามคนยังยืนอยู่ตรงนี้ " ยัยเมษาพูดขึ้นหลังจากที่ทุกคนสตั๊นไปสามวิ
" เออ... พี่ไปแล้วนะ เจอกันตอนสายๆนะ เดี๋ยวพี่มารับ "
" ฮ่าๆๆ รีบวิ่งไปโน่นเลยไม่รู้รีบหรือว่าเขินกันแน่ "
" พวกมึงเห็นมั๊ย พี่เขาหูแด๊งแดงอ่ะ ฮ่าๆๆ ผู้ชายนี่เวลาเขินก็น่ารักดีเหมือนกันนะ " หลังจากยัยลมหนาวพูด พวกมันทั้งสามคนก็หันมามองที่ฉันพร้อมๆกัน
" พวกมึง ไม่ต้องเลย... กูไม่เล่น " ฉันบอกแล้วรีบเดินเข้าห้องอาหาร ฉันรู้อยู่แหละว่าพวกมันไม่อยากเห็นฉันเศร้า แล้วพวกมันก็ไม่ค่อยจะชอบใจคุณสิงห์เท่าไหร่เพราะเพิ่งจะคบกันได้ไม่เท่าไหร่ก็มาทำให้ฉันร้องไห้แล้ว แต่จะมาเชียร์พี่กล้าให้จีบฉันตอนนี้ฉันไม่โอเคด้วยหรอกนะ ถึงพี่กล้าจะดูเป็ผู้ชายที่นิสัยดี อบอุ่น ก็เถอะ แต่..ฉันรักคุณสิงห์ ใช่ ฉันยังรักและคิดถึงเขาอยู่
เวลา 16:40 น.
ตอนนี้พวกเราอยู่ที่ไร่ดอกไม้ และคนเยอะมาก ต่างคนต่างหามุมที่จะถ่ายรูปออกมาให้สวยที่สุด พวกเราก็ถ่ายบ้าง ฮ่าๆๆ
" นี่มึงมาถือกล้องบ้างสิลมหนาว กูอยู่หน้าสุดทุกรูปเลย หน้าใหญ่มาก " ยัยพริ้มเพราบ่น
" ทำไมเราไม่ให้พี่กล้าถ่ายให้ "
" เออ ทำไมไม่บอกั้แ่แรก "
" ก็แล้วทำไมมึงไม่ใช้หัวมึงคิดบ้าง " ยัยลมหนาวกับยัยเมษาคู่เก่าเ้าประจำ
" มา เดี๋ยวพี่ถ่ายให้ เอามุมนี้ดีกว่านะพี่ว่า แสงกำลังได้เลย " พี่กล้าเบี่ยงกล้องไปมาจนเจอมุมสวยๆแสงดีๆ แล้วชี้บอกให้พวกเราเปลี่ยนมุม
" พี่กล้าคะถ่ายให้ผอมๆนะ "
" ขอขายาวๆด้วยค่ะ "
" คร้าบบ " ฮ่าๆๆๆ ฉันสงสารพี่กล้า พวกเรายืนเกาะกลุ่มกันแล้วแอคท่าชูไม้ชูมือใส่กล้อง ฉันหันไปมองรอบๆทุ่งดอกไม้ เพราะมันสวยมาก แสงแดดอ่อนๆ แต่คนเยอะไปนิด ทันใดนั้นสายตาของฉันก็เหลือบไปเห็นผู้ชายคนนึงที่เขากำลังเป็ตากล้องถ่ายรูปให้ผู้หญิงกลุ่มหนึ่งอยู่ เอ๊ะ แต่ทำไมฉันรู้สึกคุ้นๆรูปหน้าของเขา แต่ฉันเห็นแค่ด้านข้างน่ะ ไม่ค่อยชัดเลยมัน คุ้นมากแต่นึกยังไงก็นึกไม่ออก ฉันจ้องเขาอยู่อย่างนั้น เพื่อรอให้เขาหันมาทางนี้เพราะอยากเห็นหน้าเต็มๆของเขา
" น้องเรนนี่ มองกล้องหน่อยครับ " ฉันหันกลับมามองกล้องตามที่พี่กล้าบอก แต่พอฉันหันมามองที่กล้องก็รู้สึกว่าผู้ชายคนนั้นหันทางฉันด้วยแหละ ฉันรีบหันกลับไปมองเขาอีกครั้ง แต่เขาก็รีบหันหลังให้ ไม่รู้ว่าเขาจงใจที่จะหลบหน้าฉันหรือมันคือความบังเอิญของจังหวะที่ฉันพลาดที่จะเห็นหน้าเขา
" เรนนี่ มึงมัวแต่มองอะไร รีบๆมองกล้องเร็ว พวกกูยิ้มรอจนเหงือกแห้งแล้วเนี่ย "
" โอเค อ้าว หนึ่ง สอง สาม " พวกเรายิ้มกว้างให้กล้อง ได้รูปสวยๆมาเยอะเลย ทั้งรูปรวมแก๊ง รูปเดี่ยว และรูปคู่ ก็ถ่ายเปลี่ยนคู่สลับกันไปมา
******** to be continued
ติดตามตอนต่อไปด้วยนะคะ พี่สิงห์หายไปไหน แล้วผู้ชายคนนั้นที่แอบมองน้องเรนนี่คือใครกันนะ?
1K
