เกิดใหม่ชาตินี้ ขอเป็นเศรษฐีนีในยุค 80 [แปลจบแล้ว]

        เฉินชิ่งเป็นนักเรียนซ้ำชั้นเลยยังต้องเข้าเรียนหนังสืออยู่ระยะทางจากเขตอันชิ่งถึงหมู่บ้านชีจิ่งนั้นไม่สั้นเซี่ยเสี่ยวหลานนึกว่าอย่างไรก็ต้องรอถึงสุดสัปดาห์หน้าเขาถึงจะกลับมาได้คิดไม่ถึงวันนี้ตอนเย็นเขาก็มาอีกแล้ว

        “วันนี้พี่ไม่ได้ไปโรงเรียนหรือ?”

        ท้องฟ้ามืดแล้ว เฉินชิ่งหน้าแดงหรือไม่ ย่อมไม่ชัดเจนเขาถือของมาหนึ่งกระเป๋าใหญ่ มอบให้แก่เซี่ยเสี่ยวหลาน “ฉันไม่ได้บอกว่าจะยืมหนังสือมาให้เธอหรือ? นี่เป็นของเพื่อนร่วมชั้นของฉันเอง ปีนี้เขาสอบติดมหาวิทยาลัยแล้วหนังสือมัธยมปลายก็ไม่ได้ใช้ ฉันเลยยืมมาให้เธอ”

        เฉินชิ่งกล่าวอย่างผ่อนคลาย

        อันที่จริงเขาวุ่นอยู่ทั้งวันถึงยืมหนังสือมาได้สำหรับเฉินชิ่งแล้วการยืมแบบเรียนเก่าธรรมดาสักชุดหนึ่งไม่ใช่เรื่องยากแต่เจ้าของเดิมของแบบเรียนนี้สอบติดมหาวิทยาลัยแล้ว ก็แปลว่าแบบเรียนเก่าที่เขาใช้เพื่อเตรียมสอบนั้นย่อมมีคนมากมายต้องการช่วงชิงเพราะบนหน้าแบบเรียนมีร่องรอยจดบันทึกของนักศึกษามหาวิทยาลัยนั่นเองหากอ่านบันทึกบนแบบเรียน ไม่แน่ว่าบางจุดที่งงงวยอาจเข้าใจมากขึ้นผลการสอบสามารถเพิ่มคะแนนขึ้นได้อีกนิด เช่นนั้นก็เป็นการเปลี่ยนแปลงชะตาชีวิตแล้ว

        และที่จริงแบบเรียนชุดนี้เฉินชิ่งยืมมาให้กับตนเอง

        เพื่อนร่วมชั้นได้ไปเรียนหนังสือต่างถิ่นแล้ววันนี้เฉินชิ่งถึงได้ไปรับแบบเรียนจากบ้านของเพื่อนร่วมชั้น แต่พอเขาคิดอีกทีกลับเลือกนำแบบเรียนซึ่งมีลายมือจดบันทึกของนักศึกษามหาวิทยาลัยชุดนี้ให้เซี่ยเสี่ยวหลานยืมเซี่ยเสี่ยวหลานอยากสอบเข้ามหาวิทยาลัย เฉินชิ่งไม่รู้ว่าพื้นฐานของเธอแย่ขนาดไหนไม่เคยเรียนมัธยมปลายอย่างไรเสียจำเป็นต้องใช้แบบเรียนที่มีบันทึกของนักศึกษามากกว่าตัวเขาอยู่แล้ว

        เฉินชิ่งไม่คิดว่าเซี่ยเสี่ยวหลานปล่อยใจไปกับการเพ้อฝันแม้แต่น้อยหลังจากความตกตะลึงในคราแรกผ่านพ้นไปเขากลับยิ่งนับถือความพยายามพัฒนาตนเองของเซี่ยเสี่ยวหลาน

        เซี่ยเสี่ยวหลานไม่รับรู้เลยว่าในแบบเรียนหนึ่งชุดยังมีความซับซ้อนอลหม่านถึงเพียงนี้แต่เฉินชิ่งสามารถเอาแบบเรียนมาให้ได้อย่างรวดเร็ว แสดงว่าเขาใส่ใจเรื่องของเธอเฉินชิ่งกับเธอไม่มีมิตรภาพลึกซึ้งอะไรต่อกันด้วยซ้ำเมื่อก่อนเซี่ยเสี่ยวหลานมาเยือนหมู่บ้านชีจิ่งก็มิใช่ว่าพบตัวกันและกันได้ง่ายๆครึ่งเดือนที่ผ่านมานี้ถึงเรียกว่ารู้จักกันโดยแท้จริง

        คนเขาใส่ใจเธอ เซี่ยเสี่ยวหลานจึงรู้สึกซาบซึ้ง

        “พี่เฉินชิ่ง พี่ทำให้ฉันไม่รู้ว่าควรพูดอย่างไรดีเลย...”

        หลังของเฉินชิ่งขนานกับแสง ไฟในบ้านหลิวปีนป่ายข้ามกำแพงมาส่องสว่างดวงหน้าขาวผ่องของเซี่ยเสี่ยวหลานได้พอเหมาะพอดี

        เฉินชิ่งรู้สึกว่าทั้งใบหน้าของตนแทบจะลุกเป็นไฟเขารีบสงบจิตใจแล้วพูดเรื่องจริงจังต่อ

        “วันนี้ฉันถามแทนเธอแล้ว เซี่ยนอีจง [1] ไม่ใช่ไม่รับนักเรียนระหว่างภาคเรียนนะแต่เธอมีวุฒิแค่มัธยมต้น ต้องผ่านการสอบของโรงเรียนก่อน—และไม่ว่าเธอจะเลือกเรียนสายศิลป์หรือสายวิทย์ก็ต้องผ่านคะแนนขั้นต่ำของ ‘ต้าจงจวน [2] ’ ในปีที่แล้ว เซี่ยนอีจงถึงจะรับเธอเข้าเรียนระหว่างภาค ”

        เฉินชิ่งก้มหน้าก้มตา น้ำเสียงประหม่าและดูผิดหวัง

        เขาร้อนรนใจและรู้สึกว่าตัวเองไม่ได้จัดการเรื่องนี้ให้ดี

        ปัจจุบันนักเรียนมัธยมเข้าร่วมการสอบเกาเข่าสามารถสอบได้สี่ระดับได้แก่ มหาวิทยาลัยชั้นนำ มหาวิทยาลัยทั่วไป วิทยาลัยเฉพาะทาง และต้าจงจวน

        เพื่อการรับรองอัตราเข้าเรียนของเซี่ยนอีจงล้วนมีคะแนนจำกัดสำหรับผู้เรียนซ้ำชั้นที่ไม่ใช่เด็กในโรงเรียนทว่าการสอบผ่านคะแนนขั้นต่ำของ ‘ต้าจงจวน’ ในปีที่แล้วนั้นพูดง่ายกว่าลงมือ คะแนนของเฉินชิ่งสามารถอยู่ 15 อันดับแรกในชั้นมาตลอด ผลการเรียนปีที่แล้วถือว่าทำได้มั่นคงแต่ดันพลั้งพลาดตอนคาดคะเนคะแนนก่อนสอบจึงคลาดกับมหาวิทยาลัยที่ใฝ่ฝันแค่ระยะไหล่กระทบกัน ด้วยผลการเรียน 15 อันดับแรกในชั้นเรียนของเขา คะแนนรวมแล้วยังไม่ถึงขั้นต่ำของปริญญาตรีด้วยซ้ำ...เซี่ยเสี่ยวหลานจบการศึกษามัธยมต้น ต้องทดสอบเข้าเรียน เธอจะสามารถทำจนได้คะแนนผ่านต้าจงจวนของปีที่แล้วได้ไหม?

        เฉินชิ่งเองยังเป็นนักเรียนคนหนึ่งเขาจะมีเส้นสายคนช่วยจัดการเรื่องนี้ได้อย่างไรทำได้เพียงปฏิบัติตามกฎของโรงเรียนเท่านั้น

        เซี่ยเสี่ยวหลานไม่เอื้อนเอ่ยสิ่งใดอยู่นานสองนานเฉินชิ่งยิ่งร้อนใจมากขึ้น

        “เธออย่ากังวลเลย ฉันจะกลับไปคุยกับปู่ของฉันให้เขาอาจสามารถหาคนในตัวเมืองได้ ต่อให้เข้าเซี่ยนอีจงไม่ไหว แต่เซี่ยนเอ้อร์จง [3]ต้องเข้าได้แน่นอน”

        คุณภาพการศึกษาของเซี่ยนเอ้อร์จงย่อมด้อยกว่าเซี่ยนอีจงเล็กน้อย

        แต่ถ้าไม่มีทางเลือก เซี่ยนเอ้อร์จงก็ยังเข้าไปเรียนได้เช่นกัน

        เซี่ยเสี่ยวหลานหลุดจากภวังค์กลับมา รีบเร่งอธิบายตอบ

        “พี่เฉินชิ่งเข้าใจผิดแล้ว เรื่องนี้ฉันไม่อยากรบกวนปู่เฉิน ไม่ใช่ว่าฉันเห็นว่าเป็นคนไกลตัวหรอกฉันแค่คิดว่าถ้าขนาดคะแนนขั้นต่ำของต้าจงจวนยังทำไม่ได้การที่ฉันเข้าเรียนระหว่างภาคเรียนแล้วร่วมสอบเกาเข่าปีหน้าก็คงจะไม่มีความหมายอะไรน่ะสิ...ใช่แล้ว ปีนี้คะแนนรับเข้าเรียนต้าจงจวนสายวิทย์ของมณฑลเราคือเท่าไรกันหรือ?”

        เป็นความเข้าใจผิดของตัวเองหรือเปล่า?

        หรือก็คือผู้ไม่รู้อะไรย่อมไร้ความเกรงกลัวสินะ

        มักรู้สึกอยู่เสมอว่าเซี่ยเสี่ยวหลานบอกจะสอบให้ผ่านต้าจงจวนนั้นง่ายเหมือนไปขายไข่ไก่ในตัวเมืองทว่านี่ก็มิใช่การขายไข่ไก่ ทำธุรกิจได้ ไม่ได้แปลว่าจะเรียนได้

        “สายวิทย์ต้าจงจวนปีนี้คือ 350 คะแนน คะแนนรวมคือ 690 เสี่ยวหลาน ฉันแนะนำว่าเธอเรียนสายศิลป์ดีกว่า มีวิชาที่ท่องจำมากไม่เหมือนสายวิทย์ที่ต้องเรียนฟิสิกส์ เคมี...”

        ปกตินักเรียนหญิงที่เรียนสายวิทย์เจอวิชาอย่างฟิสิกส์เคมีพวกนี้แล้วสมองถึงกับพร่ามัวเลยทีเดียว

        ที่จริงเวลาเฉินชิ่งเผชิญหน้ากับแบบฝึกหัดเหล่านั้นในหัวเขาก็สับสนเช่นกัน

        เขาแนะนำเซี่ยเสี่ยวหลานด้วยความหวังดีแต่เซี่ยเสี่ยวหลานกลับฟังไม่เข้าหู

        “ทดสอบเข้าเรียนมีเวลากำหนดไหม?”

        “วันจันทร์หน้า”

        “ถ้าอย่างนั้นฉันอ่านหนังสือพวกนี้ก่อน วันจันทร์หน้าก็ไปสอบ”

        ยังมีเวลาอีกเจ็ดวันนักเรียนมัธยมต้นอย่างเธอจะไปร่วมสอบเข้าระหว่างภาคเรียนของเซี่ยนอีจงหรือ?

        เฉินชิ่งไม่รู้จะกล่าวว่าอะไรดี

        เขาเกือบสติเตลิดจากความผิดหวังด้วยซ้ำ แต่เซี่ยเสี่ยวหลานช่างมีความมั่นใจเหลือล้นเฉินชิ่งเกรงว่าการสอบเข้าเรียนในวันจันทร์จะทำให้เซี่ยเสี่ยวหลานไม่สมหวัง

        เซี่ยเสี่ยวหลานถือหนังสือเข้าบ้านสนาชิกสามคนในบ้านล้วนมองเธอด้วยสายตาเฝ้ารอ

        ฟ้าก็มืดแล้ว เฉินชิ่งมาหาเซี่ยเสี่ยวหลานทั้งสองคนอยู่ข้างนอกตีนกำแพงพูดจาอุบๆ อิบๆ กันตั้งนานเมื่อเซี่ยเสี่ยวหลานกลับเข้าบ้านยังถือกระเป๋าใส่ของใบใหญ่มาด้วยทุกคนไม่อยากเข้าใจผิดก็ย่อมยากนัก

        หลิวเฟินอยากจะพูดแต่ยังเงียบไว้

        เธอคิดว่าเซี่ยเสี่ยวหลานไม่ค่อยเหมาะสมจะเป็นคู่หมายกับเฉินชิ่ง

        ไม่ใช่เพราะเธอคิดว่าเซี่ยเสี่ยวหลานไม่คู่ควรกับเฉินชิ่งแต่เป็นเพราะสองแม่ลูกยังไม่ได้ยืนหยัดอย่างมั่นคงในหมู่บ้านชีจิ่งหากเซี่ยเสี่ยวหลานกับเฉินชิ่งคบหากัน คนในหมู่บ้านต้องซุบซิบว่าเซี่ยเสี่ยวหลานใฝ่สูงเป็นแน่หลิวเฟินไม่อยากให้ข่าวลือแบบนั้นมาพัวพันกับเซี่ยเสี่ยวหลานอีกมันไม่ง่ายเลยกว่าพวกเธอจะออกจากหมู่บ้านต้าเหอแล้วมีที่พักพิงชั่วคราวได้

        ครอบครัวของหัวหน้าหมู่บ้านเฉินเขาเป็นถึงใครกันเล่า?

        เฉินชิ่งต้องสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้แน่นอนถ้าคบหากับเซี่ยเสี่ยวหลานแล้วถ่วงรั้งการเรียนเข้าต่อให้เป็นลุงต๋าก็ไม่มีทางชอบเซี่ยเสี่ยวหลานได้ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าคนอื่นในตระกูลเฉินจะคิดอย่างไร

        หลิวเฟินร้อนใจจนเดินวนเป็นวงกลมไม่รู้ว่าควรเปิดประเด็นอย่างไรให้ตรงจุดพอดี

        หลิวหย่งส่งสัญญาณให้น้องสาวอย่าลนไป ตนเองเปิดปากกล่าวก่อน

        “เฉินชิ่งบ้านลุงต๋าสินะ? วันนี้ลุงเห็นเจ้าหนุ่มนั่นไปเรียนหนังสือแล้ว ทำไมถึงกลับมาหมู่บ้านเล่าเอาของอะไรมาให้หลานกัน?”

        เซี่ยเสี่ยวหลานนำหนังสือในกระเป๋าใบเบ้อเริ่มวางลงบนโต๊ะ “พี่เฉินชิ่งช่างเป็นคนดีเหลือเกิน เขาเอาแบบเรียนทบทวนมาให้ฉันด้วยในเมื่อทุกคนเห็นแล้ว ฉันก็ไม่คิดปิดบัง—ฉันอยากสอบเกาเข่าในปีหน้าเลยถามพี่เฉินชิ่งดูว่าสามารถเข้าเรียนกลางคันที่เซี่ยนอีจงได้หรือไม่”

        “อะไรนะ?!”

        “เกาเข่า?”

        “แค่กๆ ”

        หลี่เฟิ่งเหมยผู้กำลังดื่มน้ำอยู่ทำตัวเองสำลักในทันที

        เธอกลั้นจนหน้าดำหน้าแดงไปหมด หลิวหย่งจ้องภรรยาด้วยสายตาดุๆพยายามถามไถ่หลานสาวด้วยใบหน้าที่คิดว่ามีไมตรีมากที่สุด

        “ทำไมถึงคิดอยากจะสอบเกาเข่าเล่า?”

        เซี่ยเสี่ยวหลานมีความรู้เท่าไร คนอื่นไม่รู้ย่อมไม่แปลกแต่ลุงอย่างเขาคนนี้จะไม่รู้ได้หรือ? ด้านอื่นไม่ว่ากัน กล่าวถึงแค่เรื่องเรียนหนังสือนี่เซี่ยเสี่ยวหลานไม่เชี่ยวชาญเอาเสียจริงๆ ตระกูลเซี่ยมีเซี่ยจื่ออวี้ราวกับยึดครองความมีวัฒนธรรมในรัศมีสิบลี้รอบบ้านไปหมดแล้วนั่นเป็นเด็กสาวผู้เรียนหนังสือเก่งที่สุดเท่าที่หลิวหย่งเคยพบ

        ไม่รู้เซี่ยเสี่ยวหลานไปกระตือรือร้นอะไรมาบางทีอาจคิดว่าตนเองทำธุรกิจได้คล่องแคล่วดี จึงอยากลองท้าดวลกับเกาเข่าบ้าง?

        เซี่ยเสี่ยวหลานตอบอย่างเป็นเรื่องธรรมดา “ควรมีทะเบียนบ้านในเมืองไว้ดีกว่า อีกหน่อยซื้อบ้านอะไรก็สะดวกไม่ใช่ว่าสอบติดมหาวิทยาลัยถึงมีทะเบียนบ้านหรือ?”

        ลูกสาวของแม่ มหาวิทยาลัยมันสอบง่ายขนาดนั้นหรือ?

        ฟังน้ำเสียงของเธอแล้วเหมือนเป็นเรื่องง่ายอย่างไปซื้อเกลือสักถุงหากง่ายดายจริงๆ หลานชายครอบครัวหัวหน้าหมู่บ้านเฉินจะหลุดอันดับได้หรือ? นับคนรอบตัวดูแล้วมีนักศึกษามหาวิทยาลัยที่ไหนกัน มิเช่นนั้นนักศึกษาเซี่ยจื่ออวี้นั่นก็ไม่ล้ำค่าเสียเท่าไรหรอก!

        คนอื่นเขาเรียนมัธยมปลายสามปียังสอบเข้าเรียนซ้ำชั้นไม่ได้เลย

การเรียนซ้ำเป็นสงครามที่แสนยืดเยื้อทำสงครามรอบสองก็ใช่ว่าได้ผลดั่งใจหวังเธอเป็นเพียงนักเรียนผู้จบการศึกษาระดับมัธยมต้น... หลิวหย่งรู้สึกว่าตัวเองปวดฟัน[4] ขึ้นมาแล้ว

        เชิงอรรถ

        [1]县一中 เซี่ยนอีจง มากจาก 安庆县一中 คือโรงเรียนมัธยมอันดับหนึ่งของเขต

        [2]大中专 ต้าจงจวน คือ อาชีวศึกษาระดับสูงและระดับกลาง โดยแยกเป็นต้าจงจวน (大专) เรียนสองปี รับนักเรียนจากการสอบเกาเข่า และเสี่ยวจงจวน (小中专) เรียนสี่ปี รับนักเรียนที่จบมัธยมต้นเข้าเรียน

        [3]县二中 เซี่ยนเอ้อร์จง ลักษณะคล้ายเซี่ยนอีจงแต่เป็นโรงเรียนมัธยมอันดับสองของเขตแทน

        [4]牙疼 ปวดฟัน หมายถึงไม่รู้จะตอบโต้อย่างไรดี