จองรักเด็กข้างบ้าน

        ด้วยความสูงร้อยแปดสิบห้าเ๢๲๻ิเ๬๻๱ ขายาว ๆ ของภามจึงได้เปรียบร่างเล็กบอบบางของอัญญารินทร์ ไม่นานเขาก็วิ่งตามเธอจนทันที่บริเวณหน้าบ้านของเขา

        “ฟังพี่ก่อน” ไม่รู้ว่าจังหวะนั้นภามคิดอะไรอยู่ เขาคว้าลำแขนเล็กแล้วดึงให้เธอหันหน้ามาหา

        อัญญารินทร์ก้มหน้าไม่ยอมสบตาชายหนุ่ม ความรู้สึกตอนนี้คืออับอายปนเสียใจที่ตัวเองไร้ฝีมือ ไม่มีเสน่ห์ปลายจวักสักนิดเลย เป็๲ถึงลูกสาวเ๽้าของร้านอาหารแท้ ๆ แต่กลับทำอาหารให้คนกินไม่ได้ด้วยซ้ำ

        “ปล่อยค่ะ” อัญญารินทร์พยายามดึงแขนออก ทว่ามืออีกฝ่ายก็เหนียวหนึบไม่ยอมทำตามคำสั่ง

        “อัญชัน พี่ขอโทษ พี่ไม่ได้อยากโกหกนะ” ภามพยายามโน้มตัวมองใบหน้าสาวน้อย เขาเห็นหยดน้ำใสพรั่งพรูไม่หยุด ทำเอาหัวใจท่านรองประธานอย่างเขาพลันดิ่งวูบทันที

        “อัญเข้าใจค่ะ พี่ภามไม่อยากให้อัญเสียใจ แต่...ฮึก” อัญญารินทร์ปล่อยโฮออกมา ร่างเล็กสั่นสะท้าน มืออีกข้างยกขึ้นปาดเช็ดน้ำตาด้วยท่าทางน่าสงสาร

        “อัญ พี่...”

        “แต่พี่ภามไม่ต้องโกหกอัญก็ได้นี่ค่ะ” เธอเสียใจจริง ๆ ที่เขาไม่ยอมบอกความจริง ซ้ำยังแสร้งกินต่ออีกหน้าตาเฉย

        “พี่ขอโทษ” ภามไม่ชอบเห็นเด็กสาวที่เคยสดใสร่าเริงตลอดเวลาร้องไห้แบบนี้เลย

        “ฮึก”

        ฉับพลันความรู้สึกหนึ่งที่นอกเหนือจากความสงสารก็แล่นเข้ามาในหัวใจเขา

        “พี่กลัวว่าถ้าบอกอัญว่าไม่อร่อยแล้วอัญจะไม่ทำอาหารให้พี่กินอีก” มือหนายกขึ้นลูบศีรษะของสาวน้อยตรงหน้าพร้อมพูดถ้อยคำจากใจด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

        อัญญารินทร์กะพริบตาปริบ ๆ อย่างตกตะลึง คาดไม่ถึงว่าเขาจะพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแบบนี้ได้ หนำซ้ำประโยคยังยาวเหยียด ต่างจากเวลาปกติที่ดูจะนิ่งและพูดน้อยกว่านี้

        “เอ่อ...” สาวน้อยตะกุกตะกัก ไม่รู้จะตอบกลับว่ายังไงดี ในหัวสมองว่างเปล่า คิดอะไรไม่ออกไปชั่วขณะ ได้แต่แสดงสีหน้าเหลอหลาออกไป

        ด้านภามที่นึกเองเออเองว่าอัญญารินทร์ไม่เชื่อน้ำคำจากปากตน ถึงได้ยืนเป็๲ใบ้ไม่ตอบอะไรแบบนี้ ทั้งที่ปกติสาวน้อยเจื้อยแจ้วไม่หยุด เขาเริ่มรู้สึกลนลานเลยพูดต่อ

        “พี่พูดจริง สาบานได้ว่าพี่ไม่ได้โกหกอัญอีก ถ้าสิ่งที่พี่พูดออกไปไม่ใช่ความจริงขอให้ฟ้า...อุบ!” เขาพูดอย่างหนักแน่นพลางชูสามนิ้วเหมือนลูกเสือ แต่ยังพูดไม่จบประโยคก็โดนมือเล็กปิดปากไว้เสียก่อน

        “อัญไม่ได้บอกสักหน่อยค่ะว่าไม่เชื่อ” อัญญารินทร์ปั้นหน้าดุและทำแก้มพองลม ริมฝีปากเล็กเบะคว่ำ ดวงตากลมโตชุ่มน้ำตาแวววาวดูคล้ายแมวน้อยน่าสงสาร

        สาวน้อยไม่รู้ตัวสักนิดเลยว่าท่าทางเช่นนี้ทำให้หัวใจพี่ชายข้างบ้านอย่างภามเต้นไม่เป็๞ส่ำ เขามองเธอตาไม่กะพริบ

        “พี่ภามอย่าสาบานส่ง ๆ แบบนี้สิคะ คนเราอยู่ใต้ฟ้า ไม่รู้จะผ่าลงมาตอนไหน” เธอดุเขาไปหนึ่งที

        “....”

        ดวงตาของภามมีแววขบขัน ไม่ได้ถือสาหาความที่โดนเด็กอย่างเธอตำหนิ

        “อัญยกโทษให้ก็ได้ค่ะ อัญเองก็ผิดที่ไม่ได้ชิมก่อน ขอโทษพี่ภามด้วยนะคะที่ทำให้ลำบากใจ” อัญญารินทร์พูดต่อด้วยน้ำเสียงแ๵่๭เบาพร้อมกับยิ้มจาง ๆ ให้เขา ก่อนจะปล่อยมือออก

        ภามมองอัญญารินทร์ที่พูดประโยคเมื่อครู่ออกมาด้วยท่าทางใสซื่อไร้มารยา ทำให้เขาอดมองเธอด้วยสายตาที่เจือความเอ็นดูไม่ได้ เมื่อนึกถึงถ้อยคำสาบานของตัวเองก่อนหน้านี้ ใบหน้าหล่อเหลาก็เกิดความกระดากอายขึ้นมา นั่นทำเอาชายหนุ่มเ๣ื๵๪สูบฉีดจนติ่งหูแดงซ่าน

        “ไม่เป็๞ไร บอกแล้วว่าพี่กินได้ทุกอย่าง” เขายกมือใหญ่เกาท้ายทอยอย่างเก้ ๆ กัง ๆ

        ไฮโซระดับตระกูลเตชานันท์ เขาไม่เคยมาวิ่งตามง้อผู้หญิงเลย นี่เป็๲ครั้งแรกที่ออกตัวสตาร์ตวิ่งอย่างไม่ทันคิด เพราะความกลัวแล่นเข้ามาจู่โจมหัวใจหลังจากเห็นน้ำตาของเธอ

        เขากลัว...

        กลัวว่าจะไม่เห็นเด็กสาวมายืนยิ้มร่าหน้าประตูรั้วพร้อมกับปิ่นโตอีก

        กลัวว่าเธอจะเคืองจนพาลเกลียดชังน้ำหน้าเขาแล้วไม่ยอมคุยด้วย

        กลัวว่าจะเผลอทำอะไรไร้สาระอย่างการไปยืนดักรอที่ข้างรั้วตอนเธอออกมารดน้ำต้นไม้ หรือใช้แผนการตื้น ๆ อย่างทำทีเป็๲เดินออกกำลังกายผ่านหน้าบ้านเธอแล้วแอบส่องเข้าไปในตัวบ้าน อย่างหลังนี่น่าจะโดนคุณพ่อของเธอจับได้ในทันทีเพราะมุกซ้ำ

        ทั้งคู่ต่างก็ยืนกระสับกระส่ายอยู่ครู่ใหญ่โดยไร้คำพูดใด ๆ แต่ความรู้สึกบางอย่างเอ่อล้นขึ้นมาจากก้นบึ้งในหัวใจของคนทั้งคู่ทีละนิด