ขอรักเธออีกสักครั้ง ภาค 1

        “ชีวา ชีวา” ชายหนุ่มนั่งคิดอย่างเหมอลอย ปลายเท้าเขี่ยพรมรองเท้าใต้เก้าอี้ในห้องนั่งเล่น “คุณโรคจิต” ชายหนุ่มรู้สึกตัวเมื่อแม่ดีดน้ำเปล่าใส่หน้าของเขา “แม่...เรียกผมว่าอะไรนะครับ” อารยาผู้เป็๲แม่เดินข้ามปลายเท้าของลูกชาย วางแก้วน้ำบนโต๊ะ สายตามองที่ซองเอกสารสีน้ำตาล “เปิดซองเอกสารให้แม่ดูได้ไหม ว่าหน้าตาของใบใบประกาศนียบัตรระดับปริญญาโทเป็๲อย่างไร” ชีวาเอื้อมมือกอดเอวบางของแม่ไว้แน่น ซบใบหน้าบนหน้าท้องของเเม่ “แม่ครับ...แม่คืออาจารย์ระดับปริญญาเอก ดร.อารยา... ความรู้ของผมยังเทียบเท่าแม่ไม่ได้เลยครับ” ชีวาเอียงหน้ามองกรอบรูปภาพบนผนังในห้องนั่งเล่น ภาพของอารยาและพ่อของเขาในวันรับปริญญาเอกที่ประเทศสหรัฐ อารยามองตามสายตาของลูก เธอหันกลับมามองซองเอกสาร  “ลูกรัก..แม่ไม่ได้ถูกเชิญไปงานรับปริญญาของลูก แม่ขอดูได้ไหม” อารยาหยิบซองเอกสาร มองหากรรไกรตัดกระดาษ ชีวาลุกขึ้นคว้ากรรไกรเล็ก ยื่นให้แม่ “ผมไม่ได้เชิญแม่ไปงานรับปริญญา เพราะผมรู้ว่า แม่จะไม่ยอมให้..เขาออกค่าตั๋วเครื่องบินให้ และผมไม่๻้๵๹๠า๱แม่ลงทุนหลายแสนเพื่อการไปยืนที่หน้ามหา'ลัยเพียง 2 ชั่วโมงครับ”

        “ชีวา!!” ทันทีชีวาลืมตาขึ้นมองใบหน้าของแม่ “โรคจิต” อารยาดันใบหน้าของลูกชายห่างกาย “อย่ามาเข้าใกล้แม่ จะไปไหนก็ไป” ดวงตาสีนิลกวาดมองไปรอบใบหน้ารูปไข่ของมารดาที่ความงดงามด้วยความห่วงใย เขาสำนึกผิด พลางถอนหายใจออกมาบางๆ “ผมขอโทษครับ”

        อารยาไม่กล่าวอะไรต่อ วางซองเอกสารไว้บนโต๊ะตามเดิม ร่างบางของแม่เดินหายเข้าไปในห้องครัว อารยารู้สึกปวดร้าวในใจ ยืนร้องไห้ที่ริมระเบียงไม้ยื่นออกมาจากห้องครัว   ภายในห้องนอน ชีวาเปิดซองเอกสารขนาดใหญ่ ปลายนิ้วมือเลื่อไปมากล่องกำมะหยี่สีน้ำเงิน เขาดึงมันออกมาจากซองเอกสาร

        ชายหนุ่มถือใบประกาศนียบัตรเดินเข้าไปในห้องครัว ร่างบางสะดุ้งเฮือกเมื่อลูกชายก้มลง คุกเข่าลงต่อหน้า หยดน้ำตาไหลพรูออกมา “หยุดทำร้ายจิตใจแม่ได้ไหมลูก ตลอดเวลายี่สิบหกปีแม่รอคอยวันนี้ ตอนนี้แม่เริ่มมีความสุขเล็กๆน้อย ๆชีวา..ลูกคือสิ่งเดียวที่มีค่าสำหรับแม่ แม่ตั้งความหวัง แม่รอคอยให้ลูกกลับมากอดแม่  แม่...ไม่เคยจดจำวันที่เ๯็๢ป๭๨ในวันที่พ่อของลูกทิ้งแม่กลับไปอยู่กับครอบครัวของเขา แต่แม่จดจำ..วันแรกที่ลูกกลับมาจากโรงเรียน ลูกวิ่งผ่านประตูเข้ามา ถามแม่ว่า.. แม่ครับ ชื่อของผมเเปลว่าอะไร แม่สอนผมเขียนชื่อของผมได้ไหมครับ วันนี้ลูกเขียนชื่อตัวเองได้ ลูกบอกว่า...ลูกไม่๻้๪๫๷า๹ให้แม่เสียเวลาไปยืนดูลูกของแม่รับปริญญา ชีวา..ใครสอนลูกของแม่ให้เป็๞คนแบบนี้ เขา..คนนั้นใช่ไหม เขาสร้างลูกขึ้นมา ความจริงเขาก็ไม่เคยทอดทิ้งเรา เขาอาจจะถูกมองว่าเป็๞คนเห็นแก่ตัว เขาส่งเสียลูกเรียนจนจบ ลูกเกลียดพ่อของตัวเอง แม่ก็ไม่ตำหนิลูกแม้แต่คำเดียว” อารยาเดินเข้าไปหยิบแก้วน้ำรินน้ำดื่ม ดื่มน้ำเพื่อแก้คอแห้ง “แม่คงจะเป็๞ผู้หญิงที่อ่อนแอ ไร้ความสามารถที่จะปลูกฝังความรักให้ลูกเข้าใจ เพราะในใจของลูกมีแต่ความเกลียดชัง หัวรั้น อารมณ์รุนแรง สรุปแล้ว ลูกก็คือลูกของใครกันแน่ ลูกไม่ใช่ลูกรักของแม่”

        “แม่... ผมขอโทษ”

        “แม่ต้องยกโทษให้ลูก แม่ไม่ตัดสิทธิ์ความเป็๞แม่ลูกแน่นอน” อารยากล่าวเบาๆ หย่อนร่างนั่งลงบนเก้าอี้ไม้ สายตาทอดมองไปที่สนามหญ้าที่รกรอการตกแต่ง “แม่ครับ ผมรู้ว่า ผมไม่ควรพูดแบบนั้น” ร่างสูงก้าวเข้ามาทรุดร่างนั่งพับเพียบ ซบใบหน้าบนหน้าหนุนตักของแม่ มือซ้ายของอารยาลูบกลุ่มผมหนาของลูกชาย “กลับไปอเมริกา ถ้าลูกเกลียดพ่อ ตอนที่ลูกไม่อยู่  เขา..มาเยี่ยมแม่ทุกอาทิตย์ พ่อของลูกทำอาหารให้แม่ทาน พาแม่ไปซื้อของ อาหารทั้งหมดในห้องครัวเขาเตรียมกับมือ  เขา๻้๪๫๷า๹ให้ลูกเข้าใจเขาบ้าง  แต่ลูกของแม่ กลับมาพร้อมคำพูดที่ว่า อย่าเอ่ยถึงชื่อของเขา ผมไม่๻้๪๫๷า๹ไปพบเขา”

        “ผมขอเวลา...ผมรู้ครับ เขาดีกับเรามาก” ชีวาแทรกขึ้น

        “ขอเวลาอีกกี่ปี ลูกพูดแบบนี้ทุกครั้ง  เเม่ได้ยินคำพูดคำนี้๻ั้๫แ๻่ลูกอายุสิบเจ็ดปี  ลูกจะใช้เวลาอีกนานแค่ไหน หรือว่ารอให้เราคนใดคนหนึ่งตายก่อน ลูกถึงจะสำนึกได้” อารยาเกรียวขึ้นเพื่อให้ชีวารู้ถึงความเ๯็๢ป๭๨ของพ่อที่รอพบชีวาลูกชายคนเล็กของตระกูล  ชายหนุ่มปิดเปลือกตาเหมือนครุ่นคิดอะไรสักอย่าง “แม่ครับ....แม่ ผมจะกลับอเมริกา”

        “ชีวา..!!!”

        “ครับแม่ ผมรู้ว่าเเม่โกรธผมทุกครั้งที่ผมไม่ยอมไปบ้านหลังนั้น แต่แม่ไม่เคยถามผมว่า ทำไมผมไม่ไปที่นั่น”

        “เพราะอะไร...บอกแม่ได้ไหม ชีวา..ลูกปิดบังแม่มาตลอด หรือไม่ก็โกหกว่าพี่มาร์คไล่ แต่แม่รู้จักนิสัยพี่มาร์คดี  อย่าโกหกแม่”

        “ผมคือ ลูกเมียน้อยครับ”