ตำนานจอมกระบี่สะท้านหมื่นภพ

บทที่ 153: ลอบสังหาร (อีกครั้ง)

รัตติกาลในนครเมฆาคืนนี้ไม่เหมือนคืนไหนๆ ท้องฟ้าถูกย้อมด้วยแสงสีส้มจากเปลวเพลิงที่ลุกไหม้บ้านเรือน เสียงกรีดร้องและเสียงอาวุธกระทบกันดังระงมไปทั่วทุกหัวระแหง กองทัพนิกายกระบี่ครามได้ยึดครองจุดยุทธศาสตร์สำคัญหลายแห่งรอบพระราชวังไว้แล้ว และกำลังบีบวงล้อมเข้าไปเรื่อยๆ

ณ ค่ายบัญชาการชั่วคราวของนิกายกระบี่คราม ทางทิศตะวันออกของวังหลวง

ศิษย์นิกายกระบี่ครามหลายร้อยคนกำลังพักผ่อนและรักษารอยแผลจากการปะทะกับทหารหลวง โดยมียอดฝีมือระดับแก่นทองคำสามคนนั่งดื่มสุราฉลองชัยชนะอยู่กลางค่าย

"ฮ่าๆๆ! ทหารหลวงพวกนั้นเปราะบางราวกับกระดาษ! อีกไม่กี่ชั่วยาม ท่านเจ้าสำนักก็จะยึดวังหลวงได้เบ็ดเสร็จ แล้วพวกเราก็จะได้เสวยสุข!" หนึ่งในผู้อาวุโสหัวเราะร่า

"อย่าเพิ่งประมาท ได้ข่าวว่าไอ้เด็กหลิงเซียวนั่นหนีไปได้ ท่านเจ้าสำนักสั่งให้ระวังตัวไว้" ผู้อาวุโสอีกคนเตือน

"เหอะ! มันก็แค่หนูสกปรกที่บาดเจ็บสาหัส ป่านนี้คงไปนอนตายอยู่ที่ไหนสักแห่งแล้วกระมัง"

พวกเขาหารู้ไม่ว่า... "หนู" ตัวนั้น กำลังจ้องมองพวกเขาอยู่จากเงามืดบนหลังคาอาคารข้างๆ

หลิงเซียวกลั้นลมหายใจ ร่างกายของเขาหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับความมืดมิดยามค่ำคืนด้วยคุณสมบัติธาตุมืดของ [กระบี่วิญญาณวายุทมิฬ] และทักษะการพรางตัวระดับสูง

ดวงตาสีม่วงของเขากวาดมองเป้าหมาย

"แก่นทองคำขั้นต้น 2 คน... ขั้นกลาง 1 คน" หลิงเซียวประเมินในใจ "ถ้าลงมือเร็วพอ จะจัดการได้หมดโดยไม่ทันให้พวกมันรู้ตัว"

เขาไม่ได้คิดจะกระโจนลงไปกลางวง แต่เขาเลือกที่จะเป็นสายลม... สายลมแห่งความตาย

วูบ...

ไม่มีเสียงฝีเท้า ไม่มีเสียงแหวกอากาศ หลิงเซียวทิ้งตัวลงมาจากหลังคา ร่างของเขาดิ่งลงมาสู่เบื้องหลังของผู้อาวุโสคนแรกที่กำลังยกจอกสุราขึ้นดื่ม

ฉึก!

กระบี่สีดำสนิทแทงทะลุคอหอยของผู้อาวุโสคนนั้นอย่างเงียบเชียบ! ปลายกระบี่โผล่ออกมาจากปาก ตัดลิ้นและทำลายเส้นเสียงในพริบตา ทำให้เขาไม่สามารถร้องออกมาได้แม้แต่แอะเดียว!

หลิงเซียวบิดข้อมือ ปล่อยคลื่นพลังทำลายสมอง ก่อนจะดึงกระบี่ออกและประคองร่างไร้วิญญาณนั้นให้นั่งฟุบลงกับโต๊ะราวกับคนเมาหลับ

ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วและแนบเนียนจนผู้อาวุโสอีกสองคนที่นั่งอยู่ตรงข้ามยังไม่ทันสังเกตเห็นความผิดปกติ

"เฮ้ย! เฒ่าจาง เมาแล้วรึไง?" ผู้อาวุโสขั้นกลางถามพลางขมวดคิ้ว

แต่คำตอบที่เขาได้รับ... คือเงาสีดำที่พุ่งวาบผ่านหน้าของเขาไป!

[ประกายวายุ: ตัดเงาจันทร์]

ฉัวะ!

ศีรษะของผู้อาวุโสคนที่สองหลุดออกจากบ่าโดยที่ตายังคงกะพริบอยู่! เลือดพุ่งกระฉูดสาดใส่หน้าผู้อาวุโสคนสุดท้าย (ขั้นกลาง) จนเปียกโชก!

"คะ... ใคร!?"

ผู้อาวุโสคนสุดท้ายตื่นตระหนกสุดขีด เขาลุกขึ้นคว้าดาบข้างกาย แต่สายตาของเขาก็สบเข้ากับดวงตาสีม่วงอันเย็นเยียบที่อยู่ห่างไปเพียงคืบ

"มัจจุราช" หลิงเซียวตอบเสียงกระซิบ

สวบ!

กระบี่วิญญาณแทงทะลุหัวใจของผู้อาวุโสคนสุดท้ายอย่างแม่นยำ! พลังธาตุลมและมืดระเบิดออกภายในร่าง ทำลายอวัยวะภายในจนแหลกเหลว

สามยอดฝีมือแก่นทองคำ... ถูกสังหารเรียบในเวลาไม่ถึงสามลมหายใจ!

หลิงเซียวสะบัดเลือดออกจากกระบี่ แล้วกวาดทรัพย์สินทั้งหมดของทั้งสามคนเข้าถุงเก็บมิติอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหันมองไปรอบๆ ค่ายที่เหล่าลูกศิษย์ยังคงไม่รู้เรื่องรู้ราว

"ยังไม่พอ..." หลิงเซียวคิดในใจ "ต้องตัดแขนตัดขาของกู่เทียนฉิงให้หมด"

ร่างของเขาเลือนหายไปในความมืดอีกครั้ง มุ่งหน้าสู่เป้าหมายต่อไป โดยทิ้งไว้เพียงศพไร้วิญญาณที่ยังคงนั่งอยู่ที่โต๊ะสุรา ราวกับกำลังหลับใหลชั่วนิรันดร์