บทที่ 16
ความอับอายที่ยังไม่ถูกชำระ
บริเวณด้านนอกไอร่าพุ่งตัวอย่างรวดเร็วเข้าหาจูเลี่ยน ทุกครั้งที่เข้าใกล้เธอถูกทั้งถีบและต่อยจนกระเด็นออกมา
"แกมันไม่ได้เื่!" จูเลี่ยนมีท่าทีโมโหในมือถือขวดเหล้ายกซดมองเหยียดเด็กสาวผมทอง เธอพุ่งตัวเข้ามาครั้งแล้วครั้งเล่าจนทั่วตัวเลอะไปด้วยเศษดิน
"ไร้ประโยชน์!" ไม่ว่าจะพยายามเข้าใกล้กี่ครั้ง ไอร่าก็ถูกหมัดและฝ่าเท้ากระแทกออกมาในทุกครั้ง ส่วนจูเลี่ยนยืนอยู่กับที่แทบไม่ได้ขยับร่างกายแม้แต่น้อย
"เร็วกว่านี้อีก!!" เสียงจูเลี่ยนออกคำสั่ง
ไอร่ากัดฟันพุ่งเข้าหาอีกครั้ง คราวนี้เธอเปลี่ยนการโจมตีด้วยการหมุนกลางอากาศฟาดท่อนขาเหนือศีรษะของจูเลี่ยน มือซ้ายของจูเลี่ยนยกขึ้นเบาๆคว้าข้อขาไอร่าเอาไว้แล้วเหวี่ยงเธอจนกระเด็นไปชนผนังบ้านหลังตรงข้าม ไอร่าดีดตัวขึ้นมาทันทีพร้อมปีกที่สยายออกมาพุ่งเข้าหาด้วยความเร็วกว่าเดิม ในใจเธอคิดว่าครั้งนี้แหละต้องโจมตีโดนอย่างแน่นอน แต่ไม่เป็อย่างที่เธอคิด ไอร่าต้องหมุนตัวหยุดความเร็วกะทันหัน นิ้วชี้ข้างที่ถือขวดเหล้าพุ่งแทงอย่างรวดเร็วทะลุเข้าไปในลำคอของไอร่า เพียงเสี้ยววินาทีไอร่ากัดฟันแน่นตัดสินใจฝืนพุ่งเข้าไปทั้งแบบนั้น ต้นคอขาวเนียนถูกฉีกกระชากจนเืสดสดไหลพุ่ง จูเลี่ยนเสียหลักเล็กน้อยกับการดันทุรังต้องร่นเท้าไปด้านหลังหนึ่งก้าว เบี่ยงตัวให้ร่างที่มีปีกต้นคอฉีกขาดไถลไปกับพื้น
"พอแค่นั้นแหละ!" จูเลี่ยนก้าวเดินออกไปจากจุดที่ยืนอยู่ไม่สนใจร่างที่กำลังยันตัวขึ้นมาจากพื้น พร่ำบ่นไปมาถึงเหล้าในขวดที่มันปนไปกับเืของเด็กสาวผมทอง
ไอร่าค่อยๆพยุงตัวเองขึ้นมา ต้นคอของเธอกำลังเชื่อมกันจนไร้ซึ่งรอยแผลใดใด เธอรีบมองไปยังวงกลมขนาดเล็กที่ถูกขีดด้วยปลายเท้าอย่างลวกๆซึ่งเป็จุดที่จูเลี่ยนเคยยืนอยู่ เธอหัวใจพองโตเมื่อเห็นรอยเท้าที่กดลึกลากออกไปนอกวงกลมเธอรีบปัดเศษดินออกจากร่างกาย เพียงเท่านี้ความสุขเล็กน้อยก็เกิดขึ้นจนทำให้เธอมีรอยยิ้ม
"อย่าได้ใจไป ยัยเด็กแสบ! ก็แค่เหล้าหมด.." เสียงะโตามมาจากจูเลี่ยนที่เดินไปข้างหน้าไม่สนใจชัยชนะเล็กน้อยของไอร่า
ไอร่ารีบวิ่งเข้าไปในที่พักหวังเล่าเื่ราวให้เด็กหญิงผมแดงฟัง แต่คู่กัดของเธอได้หลับไปเสียแล้ว เรอาทำแค่เพียงยกนิ้วปรามเบาๆ เกรงว่าเด็กน้อยที่หลับอยู่ข้างๆเธอจะตื่น ไอร่าทิ้งตัวนั่งลงกับพื้นด้วยความเหนื่อยล้า มองจุติมาที่นอนขดตัวโดยมีผ้าพันคอผืนสกปรกคลุมอยู่ เธอรู้สึกโล่งใจอย่างน้อยเื่ราวต่างๆมันก็ผ่านพ้นไปในระดับหนึ่ง เธอเหลือบมองสตรีที่สวมชุดเปิดไหล่ ซึ่งตอนนี้ใบหน้าของเรอาจ้องมองออกไปนอกหน้าต่างมองหาใครบางคน ไอร่ายืดแขนสองข้างขึ้นบิดี้เีทิ้งตัวลงนอน ถึงแม้ว่าเธอยังมีความเคลือบแคลงสงสัยสตรีตรงหน้า กับคนอีกสองคนที่อยู่้าก็ตาม อีกไม่นานราตรีจะผ่านพ้นไป
บนทางเดินไร้ผู้คน จูเลี่ยนเดินไปตามท้องถนนแบบเรื่อยเปื่อยยกขวดสุราซดเป็ระยะ ดั่งราตรีนี้ช่างน่าเบื่อเสียเหลือเกิน อากาศรอบข้างเริ่มเย็นลงทำให้เธอนึกถึงใครบางคนที่จากมาโดยไม่ได้บอกลา ภาพของสตรีผมสีฟ้าหวนเข้ามาในจิตใจให้คิดถึง ป่านนี้เธอคงร้อนรนอยู่เป็แน่ไม่รู้ว่าอีกนานเพียงไหนถึงจะได้พบกันอีก ความอบอุ่นของร่างบอบบางที่ถูกสวมกอดยังคงแผ่ซ่านอยู่บนฝ่ามือทั้งสองข้าง หากเวลาแบบนี้ได้ััไออุ่นของเธอมันคงจะดีไม่น้อย
ระหว่างที่ความคิดจะเตลิดไปไกล ร่างภายใต้ชุดคลุมสีขาวมีขลิบลวดลายสีทองตามขอบก็มายืนอยู่ข้างหลังจูเลี่ยน เป็เื่แทบเป็ไปไม่ได้ในสถานที่เงียบสงบเช่นนี้ที่จูเลี่ยนจะไม่รับรู้ถึงอะไรก็ตามที่เข้ามาในรัศมีของเธอ ร่างนั้นแสยะยิ้มให้
"จูเลี่ยน จูลิอาโน่ ในที่สุดวันนี้ก็มาถึง" ทุกน้ำเสียงมีกลุ่มควันเผาไหม้พวยพุ่งออกจากปาก ดั่งความโกรธแค้นที่มีถูกเผาไหม้ออกมาจากร่าง ด้วยสัญชาติญาณตอบสนองของจูเลี่ยน เธอะโดออกมาตั้งหลักชี้ขวดสุราไปยังต้นเสียง
"แกยังพูดมากเหมือนเดิมรีส” จูเลี่ยนไม่รู้สึกแปลกใจเท่าไหร่ที่เห็นสตรีผู้นี้มาปรากฏกายให้เห็น
“จะเข้าก็เข้ามา ฉันกำลังเบื่อๆอยากหาอะไรฆ่าเวลาอยู่พอดี" ขวดเหล้าในมือกระดิกเรียก ท้าทายสตรีสวมชุดคลุมปิดบังศีรษะครึ่งบน มีเพียงรอยยิ้มน่าสะอิดสะเอียนเผยออกมาจากใต้ผ้าคลุมหน้าแทนคำตอบ
"ไม่ต้องรีบร้อนไปหรอก...อีกไม่นานเืทุกหยดของแกมันจะนองไปทั่วพื้น พร้อมทุกสิ่งที่แกพยายามปกป้อง มันจะสูญสลายหายไปจนหมดสิ้น"
จูเลี่ยนไม่รออะไรอีกต่อไป เธอใช้ฟันฉีกกระชากเส้นเืบริเวณข้อมือจนฉีกขาด พุ่งตรงเข้าหาสตรีลึกลับผู้นี้ในทันที ร่างนั้นหลบการโจมตีแบบฉับพลันของจูเลี่ยนได้อย่างง่ายดาย พร้อมะโทิ้งระยะห่างขึ้นไปบนหลังคาบ้านเรือน ดาบที่เกิดจากเืสีแดงสดจึงจ้วงแทงไปในอากาศว่างเปล่า ร่างใต้ผ้าคลุมจ้องมองจูเลี่ยนลงมาจากที่สูงดั่งคู่สนทนาของเธอช่างต่ำต้อย
"ฉันรอเวลานี้มานาน...วันเวลาผ่านไปช้าๆวันแล้ววันเล่า...วันที่แกทรยศต่อเบื้องบน มันไม่มีอะไรดีไปกว่านี้อีกแล้ว! แกมันก็แค่หมากตัวหนึ่ง ฮ่า ฮ่า ฮ่า!" นิ้วชี้เหล็กกล้าแหลมคมชี้ลงมายังจูเลี่ยน
จูเลี่ยนเหวี่ยงดาบสุดแรงจนส่วนปลายข้อมือแตกออก เืสีแดงกระจายตัวเป็ของเหลวพุ่งตรงขึ้นไปบนหลังคา ก่อนจะถึงเป้าหมายหยดเืหลายสายก็จับตัวเป็ของแข็งแหลมคม ตามด้วยร่างของจูเลี่ยนที่ดักทางหลบของศัตรูเบื้องหน้า แต่ไม่เป็ผลร่างนั้นไม่คิดจะต่อสู้แต่อย่างใดได้แต่รักษาระยะห่างะโหลบไปด้านหลัง
"หึหึ เวลานี้ทุกอย่างพร้อมแล้ว พวกชาวบ้านคงอยากได้ที่พักอาศัยคืนจากพรรคพวกของแก..." น้ำเสียงแหบแห้งมาพร้อมกับรอยยิ้มฉีกกว้างจนสุด
“แกว่ายังไงนะ!” จูเลี่ยนสะบัดดาบเข้าใส่หมายเอาชีวิตสตรีผู้นี้ แต่ต้องหยุดชะงักเมื่อสายตาเหลือบไปเห็นแสงสีเขียวเป็จุดเล็กๆนับสิบส่องสว่างวูบวาบอยู่ไม่ไกลจากจุดที่จูเลี่ยนอยู่ มองจากที่ไกลๆดูคล้ายหิ่งห้อยยามราตรีโอบล้อมรอบๆตัวบ้านที่ถูกใช้เป็สถานที่พักพิงชั่วคราว
"แกยังใช้วิธีสกปรกเหมือนเดิม!" จูเลี่ยนไม่สนใจสตรีที่ยืนหัวเราะดั่งคนเสียสติ เธอรีบวิ่งกลับไปยังตัวบ้าน หวังเพียงบอกเตือนทุกคนให้เร็วที่สุด ส่วนสตรีใต้ชุดคลุมสีขาวจ้องมองความร้อนรนของจูเลี่ยนด้วยความเพลิดเพลิน รอยยิ้มฉีกกว้างออกด้วยความสะใจ
"เราจะได้เจอกันอีกในไม่ช้า...ฉันจะทำให้แกสิ้นหวังด้วยมือคู่นี้เอง...ความอับอายที่แกทำกับฉันไว้มันจะถูกชำระอย่างเหมาะสม!" รีสกำมือไว้แน่นจนเืในมือขวาไหลหยดลงพื้น จ้องมองจูเลี่ยนที่วิ่งไกลออกไปด้วยสายตาอาฆาตแค้น เปลวไฟที่ประทุขึ้นบนฝ่ามือระเหยเืสีแดงสดจนกลายเป็ไอ ร่างภายใต้ชุดคลุมถอยเข้าไปในความมืดยามราตรี
บนเส้นทางที่ทอดตัวยาวออกไปจนถึงที่พัก ชาวบ้านชายหญิงนับสิบยืนล้อมรอบบ้านสองชั้น แต่ละคนมีใบหน้าเปื้อนไปด้วยน้ำตาและความหวาดกลัว แสงสีเขียวที่เห็นมาแต่ไกลนั้นสว่างวูบวาบบนหน้าท้องของแต่ละคน ไม่เว้นแม้แต่เด็กชายที่อายุใกล้เคียงกับจุติมา เด็กน้อยเอามือกุมท้องของตนเองหวังว่าแสงนั้นจะหยุดลง
รินเห็นท่าไม่ดีจึงรีบปลุกเฮเด้นขึ้นมาดูเหตุการณ์ดังกล่าว แต่ละคนกระชับเข้าใกล้ตัวบ้านด้วยใบหน้าเศร้าหมอง
"ได้โปรด ออกมาจากบ้านของพวกเรา" ชายวัยกลางคนเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ มือข้างหนึ่งกำมือสตรีผู้เป็ภรรยาไว้แน่น
เรอาค่อยๆสะกิดปลุกเด็กทั้งสองอย่างแ่เบา ทั้งคู่ดูงัวเงียแต่แสงสีเขียวด้านนอกทำให้พวกเธอตาสว่าง
"เกิดอะไรขึ้นเหรอเรอา" จุติมายกสองมือเล็กๆขึ้นมาขยี้ตาด้วยท่าทางงัวเงียจ้องมองเหตุการณ์ที่กำลังเกิดขึ้น ส่วนด้านนอกจูเลี่ยนวิ่งเข้ามาด้วยความรวดเร็ว เธอผลักชาวบ้านที่ขวางทางอยู่จนล้มลงกระแทกประตูเข้ามาถึงด้านใน
"เรอา...มันใช่อย่างที่คิดหรือเปล่า" มีเพียงการพยักหน้าเบาเบาแทนคำตอบ
"พวกนั้นกลืนผลึกอีเธอร์เข้าไป...จูเลี่ยนเราต้องรีบไปจากที่นี่! เดี๋ยวนี้!" ใบหน้าที่ดูนิ่งสงบเสมอดูร้อนรนกว่าครั้งไหนไหน
"ไอร่า! บินไปให้ไกลที่สุด" จูเลี่ยนออกคำสั่ง อีกมือกระชากคอเสื้อจุติมาโยนไปทางไอร่า เธอไม่ลังเลที่จะกางปีกออกมา สองมือคล้องใต้แขนจุติมาพุ่งทะลุหน้าต่างออกไปยังภายนอก
"ยัยหูยาว! ตามเธอไป" จูเลี่ยนะโไปยังชั้นสอง ร่างภายใต้เกราะที่มีเท้าอันทรงพลังกระโจนทะลุหลังคาขึ้นไป้าแล้วตกลงยังพื้นดิน ชายร่างโตรู้สึกเจ็บที่ซี่โครงจากการกระแทก สองมือกำยำกอดคอรินที่ตัวเล็กกว่ามากไว้แน่น
"นี่มันเกิดอะไรขึ้น!" เฮเด้นอุทานขึ้นพร้อมกวาดตามอง ตลอดชีวิตของเขายังไม่เคยพบเจออะไรเช่นนี้มาก่อน ทุกการะโของรินเหมือนซี่โครงของเขาจะหลุดเป็ชิ้นๆ แต่มันก็ไม่ใช่ครั้งแรกกับอะไรทำนองนี้
แสงสีเขียวเริ่มสว่างวูบถี่ขึ้นเรื่อยๆ หลายคนล้มลงชักดิ้นชักงอด้วยความเ็ปอยู่บนพื้น
"นั่นเธอจะทำอะไร!" เรอาร้องเตือนเมื่อเห็นจูเลี่ยนสะบัดดาบสีแดงออกจากข้อมือทั้งสองข้าง เธอหมายปลิดชีพชาวบ้านทุกคนในที่นั้น
"ไม่ได้เด็ดขาด! มันจะหลอมรวมไวขึ้นหากัักับเื!" เรอาห้ามปรามดึงแขนของจูเลี่ยนเอาไว้
“เธอใช้พลังไหวไหม!?" ผู้ถูกถามส่ายหน้าเบาๆ เส้นเืเส้นเล็กโผล่ออกมาจากใต้กระโปรงแต่มันเล็กเสียจนทำให้จูเลี่ยนหวั่นวิตก
"แรงะเิมันรุนแรงแค่ไหน?" จูเลี่ยนพยายามประเมินสถานการณ์ ส่วนเรอามีสีหน้าไม่สู้ดีเท่าที่ควรจ้องมองพวกชาวบ้านที่กำลังดิ้นทุรนทุรายอยู่ด้านนอกก่อนหันกลับมาจ้องเข้าไปในดวงตาของจูเลี่ยน ไม่ทันที่เธอจะให้คำตอบแขนของจูเลี่ยนก็ช้อนที่สะโพกของเรอายกร่างของเธอขึ้นด้วยท่อนแขนทั้งสองข้างแล้วะโออกไปยังด้านนอก ท่อนขาเตะร่างที่นอนขวางทางจนกระเด็นแล้วออกตัววิ่งสุดฝีเท้า
"เกาะฉันไว้แน่นๆ" เรอามีท่าทีเขินอายแต่ก็ยอมทำตามโดยดี สองแขนขาวเนียนโอบต้นคอจูเลี่ยนเอาไว้หลวมๆ เธอคิดในใจหากวันนี้เธอต้องจบชีวิตลงพร้อมกับคนที่เธอรักก็ไม่รู้สึกเสียใจเลยซักนิด
แสงสีเขียวพุ่งออกจากดวงตาปากและจมูก ร่างทั้งหมดลอยขึ้นจากพื้นหน้าท้องของทุกคนบวมเป่งถูกเผาไหม้จากภายใน ตามมาด้วยเส้นเืทะลักออกมาจากรูขุมขนทั่วร่าง เกิดประกายแสงเจิดจ้าแรงะเิหมุนวน จนเกิดเป็ก้อนกลมๆกลืนกินทุกร่างบริเวณนั้น มันแผ่ขยายออกไปอย่างรวดเร็วทุกสิ่งที่มันััล้วนถูกแปรรูปแยกส่วน เป็ละอองเล็กๆจางหายไปในอากาศ เพียงวูบเดียวท้องฟ้าบริเวณนั้นกลายเป็สีเขียวก่อนที่ทุกอย่างจะมืดดับสู่ราตรีอันเงียบสงบ
สตรีในชุดคลุมสีขาวยืนมองผลงานของตนจากที่ไกลแสนไกลเธอรู้สึกพึงพอใจในระดับหนึ่ง ถึงแม้จะมีหลายชีวิตรอดไปได้ แต่ราตรีนี้ของเธอได้จบลงแล้ว
"ไม่ต้องรีบร้อนไปจูเลี่ยน...เวลาของเรายังอีกยาวนาน...ฉันจะเป็ผู้มอบความเ็ปให้เธอเอง หึ หึ หึ" เธอสะบัดผ้าคลุมกลับหลังหันเดินลับสายตาไปในความมืดทิ้งไว้เพียงกลิ่นควันจางๆ
ก่อนหน้านั้นเล็กน้อย…
"เรอา! ฉันสั่งอะไรเธอต้องทำแบบไม่ลังเล" สองขาจูเลี่ยนทั้งวิ่งและะโให้ออกห่างจากลำแสงสีเขียวที่สุดเท่าที่จะเป็ไปได้ สุดปลายทางข้างหน้าเป็ที่ราบเอียงต่ำ
"ฉันก็ไม่รู้ว่าวิธีนี้จะทำให้พวกเรารอดได้หรือเปล่า"
ร่างทั้งสองออกมาไกลพอสมควร เกิดแสงสว่างจ้าไล่ตามมาติดๆ เวลานี้เรอากอดคอจูเลี่ยนไว้แน่น เธอลืมตามองใบหน้าของสตรีผมหยักศกไม่ลดละเพราะนี่อาจเป็ครั้งสุดท้ายที่เธอจะได้เห็น
"ฉีกแผ่นหลังของฉันเดี๋ยวนี้!" จูเลี่ยนะโลอยขึ้นสูง เธอไม่สนใจว่าหนทางข้างหน้าจะเป็อะไร
“ฮะ...” เรอาสะดุ้งตื่นจากภวังค์ มีความลังเลฉายอยู่ในแววตา
"เดี๋ยวนี้! เรอา!" เสียงตวาดดังของจูเลี่ยนช่วยเรียกสติ เส้นเืหลายสายงอกออกมาจากใต้กระโปรงทิ่มทะลุบนแผ่นหลังของจูเลี่ยน เธอง้างมันออกจนแผ่นหลังของจูเลี่ยนฉีกขาดแกนกระดูกสันหลังโผล่ออกมา จูเลี่ยนกัดฟันรับความเ็ป เรอารู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบอย่างแรงเมื่อเห็นใบหน้าจูเลี่ยนดูทรมาน เธอเค้นพลังสุดความสามารถหมายเรียกพลังของเธอกลับมาแต่ก็มีเพียงเืสดๆไหลพุ่งออกมาจากใต้กระโปรงตามด้วยการกระอักเือึกใหญ่
เืสีแดงสดปริมาณมากจากแผ่นหลังจูเลี่ยนวิ่งโอบล้อมคนทั้งสองดั่งมีชีวิต
"พร้อมนะเรอา!" จูเลี่ยนหมุนตัวกลางอากาศอย่างรวดเร็ว หยดเืทั้งหมดห่อหุ้มทั้งสองเอาไว้ เกิดเป็ลูกบอลสีแดงสดหมุนควงอยู่กลางอากาศ เมื่อกระทบถึงพื้นมันก็หมุนพุ่งตรงไปข้างหน้าไหลลงไปตามเนินลาดชัน โดยผู้ที่อยู่ภายในไม่มีคาดเดาถึงแรงะเิของผลึกอีเธอร์ได้เลย
5K
