หลังจากที่ฉันและเสี่ยวฮวาน้อยออกจากบ้านของลู่ฉีได้ พวกเราก็พากันเดินไปเรื่อย ๆ อย่างไร้จุดหมายปลายทาง
"เสี่ยวฮวาเ้าพอจะทราบไหมว่าทางที่พวกเรากำลังจะเดินทางไปคือที่ไหน" ฉันถามเธอ ระหว่างที่เราสะพายห่อผ้าคนละห่อเดินไปบนถนนที่ว่างเปล่า
"ข้าไม่แน่ใจเ้าค่ะว่า ทางเส้นนี้จะไปที่เมืองต้าชิง หรือฉางดจ้าค่ะ" เสี่ยวฮวาพูด
ราตรีนี้ที่เต็มหมู่ดาวที่ส่องสกาวเต็มท้องฟ้า ดวงจันทร์ทอแสงนำทางสตรีสองนางที่พากันเดินบนถนนในยามนี้ที่ปราศจากผู้คนสันจร เพราะพวกเขาต่างหลับไหลในบ้านพักขอตัวเอง แต่ก็ไม่ได้ทำให้รู้สึกอ้างว้างเท่าไหร่ เนื่องจากยังมีเสียงสัตว์น้อยใหญ่ที่ออกหากินในยามนี้ค่อยส่งเสียงเป็ระยะ ๆ เป็เพื่อน
"เสี่ยวฮวาอีกนานแต่ไหนเราจะออกจากตัวเมืองนี่"
"อีกประมาณสักพักเลยเ้าค่ะ คุณหนูเหนื่อยแล้วหรือเ้าคะ"
"ข้ายังไหวอยู่ เ้าล่ะเหนื่อยไหม"
"ขนาดคุณหนูยังบอกว่าไหว ข้าก็ต้องไหวอยู่แล้วเ้าค่ะ" นี่เธอคงไม่ได้กำลังขิงฉันใช่ไหม ว่าฉันอ่อนอ่ะ ชิ! จะว่าไปั้แ่ฉันออกเดินทาง มีแค่ครั้งเดียวที่ได้มีโอกาสนั่งรถม้า และยังเป็การนั่งที่ชวนอึดอัดใจที่สุด พอนึกเื่นี้ขึ้นมา ฉันก็อยากจะรู้เหลือเกินว่าพรุ่งนี้ถ้าพวกเขาตื่นขึ้นมาแล้วไม่พบฉันมันจะเกิดอะไรขึ้น ขออย่าพากันวุ่นตามหาฉันเลยนะ ถึงเวลาเมื่อไร่ฉันจะเป็คนกลับไปหาเอง
"คุณหนูท่านดูซอยข้างหน้าสิเ้าคะ ข้าไม่แน่ใจว่าเงานั่นใช่คนหรือไม่" เสียงของเสี่ยวฮวาดึงให้ฉันหลุดจากผวังความคิดของตัวเอง
"ข้าคิดว่าเป็คนนะ เรารองเดินไปดูกันเถอะ" ฉันชวนให้เธอไปดูด้วยกันเพื่อความแน่ใจว่าเงาตะคุม ๆ ที่อยู่ตรงทางออกซอยข้างหน้าใช่คนหรืออะไรกันแน่
"จะดีหรือเ้าคะ เวลานี้ไม่น่าจะมีคนออกมาเดินเตร่เหมือนเราหรอกนะเ้าคะ" เสี่ยวฮวาพูดขึ้น
"ทำไมจะมีไม่ได้ เขาอาจจะมีความจำเป็แบบเราก็เป็ได้" พูดจบฉันก็เดินนำหน้าเธอตรงไปที่ตรงซอยนั้น ฉันเห็นภาพที่เห็นชายชราลากเกวียนเปล่าออกจากซอยนั้นพอดี ฉันจึงรีบเข้าไปทักทายท่าน
"สวัสดีเ้าค่ะท่านตา ข้าน้อยแซ่จาง ชื่อลู่จิ่วเ้าค่ะ ส่วนคนนี้สหายรักของข้านางชื่อ เสี่ยวฮวาเ้าค่ะ" ฉันพูดแนะนำตัวกับชายชราพร้อมกับแนะเสี่ยวฮวาให้กับเขารู้จักด้วย
"ข้าน้อยแซ่หลิวเ้าค่ะ ท่านผู้เฒ่าเรียกข้าเสี่ยวฮวาตามที่คุณหนูข้าเรียกก็ได้เ้าค่ะ" เสี่ยวฮวาแนะนำนามสกุลของเธอกับชายชรา เอาจริง ๆ ฉันไม่เคยรู้เลยว่านามสกุลเธอคืออะไร เพราะไม่เคยถามคิดเพียงว่าถ้าใครอยากให้ทราบอะไรเขาคงบอกเราเอง เป็เหตุผลว่าทำไมฉันไม่บอกนามสกุลเธอกับชายชราไป รู้สึกกลายเป็คนที่ไม่ใส่ใจคนรอบข้างยังไงไม่รู้
"ข้าแซ่ หวง ชื่อหลิว" คุณตาหวงแนะนำตัวกับพวกเราบ้าง หลังจากที่ท่านจู้จักชื่อพวกฉันแล้ว
"ไม่ว่าผู้เฒ่าหวงกำลังจะไปที่ไหนหรือเ้าคะ"
"ข้ากำลังจะกลับบ้าน"
"บ้านผู้เฒ่าอยู่ที่ไหนดจ้าคะ ไกลจากที่นี่มากไหมเ้าคะ"
"บ้านข้าอยู่บนเขา หลังจากเดินออกจากเมืองนี้แล้วข้ามเขาอีกลูกหนึ่งก็ถึงแล้ว" คุณตาพูดเหมือนมันใกล้เดินไปได้สบายอย่างนั้นล่ะ ฉันล่ะยอมแกจริง ๆ
"หากผู้เฒ่าไม่รังเกียจ ช่วยเมตตาพวกข้าสองคนไปอยู่ด้วยสักระยะได้ไหมเ้าคะ"
"ข้าไม่รังเกียจอะไรพวกเ้าสักหน่อย จะไปอยู่ด้วยกับข้าก็ยินดี เป็ข้าเองต่างหากที่รู้สึกเป็เกียรติมากกว่าที่แม่นางทั้งสองไม่รังเกียจชายชราจน ๆ แต่งตัวมอซอเช่นข้า" คุณตาบอกกับพวกเรา ฉันล่ะอยากจะบอกว่าหนูไม่รังเกียจเลยค่ะ ดีซะอีกอย่างน้อยหนูก็ยังมีที่ให้ซุกหัวนอน มีคุณหนูบ้านไหนดูลำบากเหมือนฉันบ้างไหม จะโทษใครก็ไม่ได้ด้วยปัญหาทั้งหมดมันเกิดขึ้นจากฉันที่ก่อขึ้นเอง หนำซ้ำยังทำให้คนอื่นติดรากแหไปด้วยโดยใช่เหตุ
"มาเ้าค่ะข้าช่วยลากท่านแค่เดินนำทางเฉย ๆ ก็พอเ้าค่ะ" ฉันพูดพรางเอาห่อผ้าโยนไปในเกรียน และไปจับราวลากและให้คุณตาเดินนำทางอย่างเดียว คราแรกแกทำท่าจะไม่ยอมฉันเองก็ไม่ยอมเช่นกัน ฮ่าาาา เสี่ยวฮวาทำท่าจะมาช่วยแต่ก็โดนฉันปฏิเสธไป เธอจึงมาเดินข้าง ๆ เป็เพื่อนฉันแทน คุณหนูใหญ่ลู่จิ่วเวอร์ชั่นใหม่จะได้ถือกำเนิดขึ้นนับจากนี้เป็ต้นไป เธอ! จะแกร่งขึ้น ก่อปัญหาน้อยลง และเป็แม่พระช่วยเหลือทุกคน สุดท้ายก็จะเป็ที่รักของทุกคนนนน ฮ่าาาา แค่คิดฉันก็มีความสุขแล้ว เริ่มจากคุณตาหวงคนแรกเลยแล้วกัน
ลากเกวียนไปได้ไม่เท่าไหร่ เฮ้ย! ...การเป็คนใหม่ที่ดีขึ้นมันไม่ใช่เื่ง่ายอย่างที่คิดเลย
"ฮวาเออร์...ข้าเปลี่ยนใจแล้ว ช่วยข้าด้วย" ฉันขอความช่วยเหลือจากเสี่ยวฮวา เหมือนเธอจะรู้อยู่แล้วว่ายังไงฉันก็ไปได้ตลอดรอดฝั่ง เธอจึงรีบดึงลากช่วยฉัน ส่วนคุณตาหวงนั้นเดินตัวปลิวนำหน้าทิ้งระยะห่างจากพวกรวมพอสมควร แก่ทำเหมือนฉันจะเรียกแกกับมาทำหน้าที่เดิมยังไงยังงั้นล่ะ เ้าเล่ห์ไม่เบาเลยนะคุณตา ทางขึ้นเขาทั้งลาดชันและขรุขระขดเคียว กว่าพวกเราจะมาถึงบ้านบนยอดเขาลูกที่สองของแกก็จนแดดแก่แล้ว พอมาถึงแกก็ใจดีเอาน้ำมาให้ ฉันล่ะอยากจะก้มลงกราบแทบเท้าเลย ขอบคุณมานะตาที่ยังเป็ห่วงเอาน้ำมาให้พวกเราดื่ม เล่นเดินมาไม่รอพวกเราสักนิด ฉันละอยากจะปล่อยเกวียนแกให้วิ่งลงเขาไปเลยในตอนนั้ย ถ้าไม่ติดว่าตั้งใจจะเป็คนใหม่นะฉันจะไม่ทนเลย แค่วันแรกโดนผู้เฒ่าหวงผู้นี้ทดสอบประเดิมกันเลย เส้นทางการเป็คนใหม่ของฉันมันไม่ง่าย...
274
