หลังจากส่งเซียวอี้ถึงบ้านทันทีที่ขนของที่ซื้อมาลงเกวียนหมด ต้าหวังก็รีบออกตัวลากเกวียนเดินกลับบ้านทันที ในใจต้าหวังยังคิดว่า มนุษย์สหายของเ้านายคนนี้ไม่ค่อยฉลาดเอาเสียเลย แค่ซื้อของไปแต่งเมียจะต้องมาเดือดร้อนนายหญิงของมันทำไมกัน ทำให้งานของนายหญิงล่าช้า เมื่องานที่บ้านของนายหญิงล่าช้ามันก็อดตามนายน้อยไปเที่ยวเล่นไม่ได้ เพราะนายน้อยต้องช่วยงานนายหญิงทั้งๆที่วันนี้นายน้อยบอกว่าจะพามันไปเล่นน้ำที่ลำธารแท้ๆ ต้าหวังเดินลากเกวียนกลับบ้านด้วยความหงุดหงิด
นายน้อยบอกกับมันว่าจะพามันไปเที่ยวป่าหาของป่าด้วย แต่ต้องรอให้กำแพงบ้านสร้างเสร็จเสียก่อน นายน้อยฮั่นคุณยังบอกกับมันว่าให้ช่วยกันดูแลบ้าน อย่ามาดูถูกว่ามันเป็แค่ลา แต่มันเป็ลาที่พิเศษวิ่งเร็วกว่าม้าเสียอีก เพราะมันเป็ลาที่ได้พรจากฟ้า ต้าหวังลาผู้โอ้อวดคิดเข้าข้างตัวเอง เพราะตอนที่มันเกิดก่อนที่จะถูกนำมาขาย มันถูกเลี้ยงมากับม้าและบังเอิญวิ่งชนะม้าขี้โรคมาครั้งหนึ่ง มันจึงคิดเข้าข้างตัวเองว่ามันนั้นวิ่งเร็วกว่าม้า
“ท่านพี่ ต้าหวังมันเป็อะไรเ้าคะข้ารู้สึกว่ามันจะอารมณ์ไม่ดี หรือมันจะหิว”
“พี่ก็ไม่รู้ หรือว่ามันจะหิวแล้วจริงๆ ”
“ข้าไม่ได้หิวสักหน่อย ข้ารำคาญสหายท่านนั่นแหละ ทำให้เสียเวลา” ต้าหวัง
มันหันไปมอง เ้านายครั้งแล้วครั้งเล่าแต่ไม่มีใครสามารถเข้าใจมันได้เลย ช่วยไม่ได้ก็ไมันไม่สามารถพูดได้นี่นะ ใครจะไปเข้าใจมันได้กัน รีบกลับบ้านไปหานายน้อยดีกว่า เสียเวลาจริงๆ วันนี้มันคิดว่าจะได้เล่นน้ำในลำธารและเดินเล่นแถวชายป่าคงต้องรอพรุ่งนี้เสียแล้ว พรุ่งนี้มันจะรีบไปส่งปลาและรีบกลับมาทันที จะไม่เดินเอื่อยเฉื่อยเช่นทุกวันแล้ว
ต้าหวัง ลาผู้คาดหวัว่าจะได้เล่นน้ำในลำธาร เดินเล่นชายป่าและหาผลไม้ป่ากินกับนายน้อยทั้งสองของมัน ความหวังของมันกลับต้องมีการเลื่อนออกไปเพราะ เซียวอี้ ทำให้มันไม่ชอบเซียวอี้มากเข้าไปอีก หากมีโอกาสมันจะเอาคืนให้สาสาสมเลยทีเดียวเชียว ด้วยความหงุดหงิดของต้าหวังทำให้มันเดินเร็วมากจริงๆมันอยากจะวิ่ง แต่ก็มันกลัวว่านายหญิงของมันจะนั่งไม่สบายเพราะบนเกวียนไม่ได้รองผ้าอะไรเอาไว้ อาจจะทำให้นางาเ็จากการกระแทกได้
เมื่อกลับมาถึงบ้านหลังจากที่เฉิงคุณปลดตัาหวังออกจากเกวียน มันก็รีบเดินไปหาฮั่นคุณทันที จากนั้นทั้งคึนและลาก็หายออกไปจากบ้าน สวี่คุณอยู่ช่วยลี่ถิงทำปลาจนเสร็จโดยมีเฉิงคุณช่วยด้วยเช่นกัน พรุ่งนี้จะเป็วันที่นายช่างได้นัดหมายเอาไว้ว่าจะเข้ามาสร้างกำแพง ลี่ถิงจึงปรึกษากับเฉิงคุณว่าวันนี้จะเข้าป่าไปขุดหน่อไม้เอามาไว้ทำอาหารให้กับคนงานที่มาสร้างกำแพงบ้าน และถ้าหากโชคดีก็อาจจะได้ของล้ำค่าไปขายด้วย ตอนนี้เฉิงคุณกลัวว่าจะหาเงินไม่พอสร้างบ้าน
แต่สำหรับลี่ถิงนางไม่กังวลใจเลยแม้แต่น้อย นางมั่นใจว่าต้องหาเงินได้ทันแน่ๆ หลังจากนำปลาที่หมักเอาไว้ขึ้นตากแล้วนางก็กำชีบให้สวี่คุณดูแลบ้านดีๆ ส่วนฮั่นคุณที่เพิ่งจะพาต้าหวังกลับจากลำธารพอรู้ว่าพี่ชายพี่สะใภ้จะเข้าป่า เหมือนเขาจะล่วงรู้ความคิดของต้าหวังว่ามันเองก็อยากเข้าไปเที่ยวในป่าด้วย เขาจึงได้เอ่ยปากขอร้องโดยยกความดีของตัาหวังมามากมาย
“พี่ใหญ่ พี่สะใภ้ พวกท่านจะเข้าป่าไปขุดหน่อไม้หรือขอรับ”
“อืม ใช่ เ้ามีอะไรหรือเปล่าน้องเล็ก”
“ให้ต้าหวังไปด้วยนะขอรับ ั้แ่ต้าหวังมาอยู่บ้านเรามันไม่เคยไปเที่ยวเล่นไกลๆเลย ให้ต้าหวังไปช่วยขนหน่อไม้ก็ดีนะขอรับ พี่สะใภ้จะได้ไม่ต้องแบกของหนักๆ ต้าหวังมันแข็งแรงและฉาดรู้ความ อีกอย่างป่าไผ่ก็ไม่ได้อยู่บนูเาสูง จะได้ขนหน่อไม้กลับมาได้เยอะๆ ข้าได้ยินพี่สะใภ้บอกว่าอยากทำหน่อไม้ดอง ให้ต้าหวังไปช่วยขนหน่อไม้ดีที่สุด”
“น้องเล็ก เ้ารู้ได้ยังไงว่าต้าหวังมันอยากจะเข้าป่าน่ะ”
“ข้าเดาเอาน่ะขอรับ ไม่ว่าข้าจะรู้หรือไม่รู้ พี่ใหญ่ก็ให้ต้าหวังไปช่วยขนหน่อไม้เถอะ”
“ถิงเอ๋อร์ เ้าว่ายังไง ”
“ให้ต้าหวังไปด้วยก็ได้เ้าค่ะ ท่านพี่ไปเตรียมตะกร้าเถอะเ้าค่ะ”
ต้าหวังเมื่อมันได้ยินว่านายหญิงให้มันไปด้วยมันก็ดีใจมาก มันตั้งใจว่าจะช่วยทำงานอย่างสุดความสามารถ ด้วยความดีใจของมัน ทำให้มันวิ่งเข้าไปหาลี่ถิงและเอาหัวของมันถูกับมือของนาง ลี่ถิงมองดูต้าหวังด้วยความเอ็นดู ในใจคิดว่าเ้าลาตัวนี้ฉลาดจริงๆ รู้จักมาออดอ้อน หลังจากที่มันถูกน้องชายของสามีเลี้ยงดูมา มันอาจจะทำเลียนแบบฮั่นคุณก็เป็ได้
หลังจากที่เฉิงคุณเตรียมของเสร็จแล้ว ทั้งสองคนและหนึ่งลาเดินมุ่งหน้าเข้าป่าไปทันที โดยจุดหมายวันนี้อยู่ที่ป่าไผ่ ลี่ถิง้าหน่อไม้ไปทำหน่อไม้ดองและเอาไปทำใส้ซาลาเปา และนางอยากจะลองทำขนมกุยช่ายหนึ่งด้วย เพราะเป็หนึ่งขนมที่นางชอบมากเมื่อชาติที่แล้วของนาง ก่อนออกเดินต้าหวังเดินเข้าไปหาฮั่นคุณและใช้หัวของมันถูกไถฮั่นคุณเพื่อขอบคุณ จากนั้นมันก็ตามนายท่านกับนายหญิงของมันเข้าป่าไปอย่างมีความสุข
เดินมาได้ 2 เค่อ ก็ถึงป่าไผ่ลี่ถิงและเฉิงคุณ เดินนำหน้าตาหวังเข้าไปและมันก็เดินตามอย่างรู้ความ ในขณะที่สองสามีภรรยากำลังช่วยกันขุดหน่อไม้ ต้าหวังเห็นว่ายังไม่ใช่เวลาทำงานของมัน มันจึงเดินเล่นไปรอบๆป่าไผ่ และเดินทะลุเข้าไปในป่าที่อยู่ติดกับป่าไผ่ ในใจมันคิดว่าถ้าหากมันช่วยเ้านายหาของที่กินได้ เ้านายจะต้องให้ความสำคัญและรักใคร่เอ็นดูมันมากกว่าใคร และมันก็จะได้อบยู่ที่นี่ไปตลอดมันชอบนายน้อยมาก ก่อนที่มันจะถูกนำมาขายครอบครัวที่เลี้ยงดูมันมาั้แ่แรกกล่าวโทษมันว่าเป็เพียงลาโง่ เลี้ยงเอาไว้ก็ไม่มีประโชน์อะไร ประโยชน์ของมันมทีเพียงอย่างเดียวคือ นำมันไปขายแลกกับเงิน
ด้วยความตั้งใจอันแรงกล้าของต้าหวัง ทำให้มันเดินเข้าป่าไปเรื่อยๆ และสองสามีภรรยาเองก็มัวแต่ขุดหน่อไม้จึงไม่ทันสังเกตว่าต้าหวังหายไปแล้ว ต้าหวังเดินเข้ามาเรื่อยๆ มันเหยียบเข้ากับขอนไม้ผุพังและสกปรก มันจึงทั้งหงุดหงิดและโมโหเท้าของมันเลอะเทอะไปเสียแล้ว มันจึงไม่คิดที่จะเดินเข้าป่าต่อเพราะว่าเท้าของมันสกปรกมาก มันเพิ่งจะไปอาบน้ำมากลับไปคงต้องให้นายน้อยพาไปอาบน้ำอีก
ในตอนที่มันกำลังจะเดินกลับไปหาเ้านายของมัน มันก็เห็นกิ่งไม้ผุๆที่หักออกจากขอนไม้เน่าที่มันเหยียบเมื่อสักครู่ มีสิ่งที่มนุษย์เรียกว่าเห็ดติดอยู่ 2-3 ดอก เห็ดอะไรต้าหวังไม่รู้หรอกว่าจะกินได้กินไม่ได้ เอากลับไปให้นายหญิงดูก็รู้แล้วถ้าหากว่ามันสามารถกินได้ต่อไปมันจะช่วยหาอีก เมื่อมันคิดได้แบบนั้นแล้วมันจึงพยายามเอาปากคาบกิ่งไม้แห้งที่มีเห็ดหน้าตาไม่ค่อยดูดีติดอยู่ 2-3ดอกนั้น เดินกลับไปหาเ้านาายของมันที่ป่าไผ่ทันที
ลี่ถิงที่ขุดหน่อไม้ได้มากจนเต็มตะกร้าที่เอามาแล้วกลับพบว่าต้าหวังที่ควรจะอยู่ตรงนี้กลับหายตัวไป นางจึงถามสามีของนางว่าเห็นต้าหวังหรือไม่ เฉิงคุณเองก็มัวแต่เร่งมือขุดหน่อไม้ เขาเองก็ไม่ได้มองด้วยเหมือนกัน จึงไม่รู้ว่าต้าหวังหายไปไหน แต่เขาคิดว่าลาที่ฉลาดแบบต้าหวังคงจะไปเดินเล่นแถวๆนี้เองก็เป็ได้
“ท่านพี่ ต้าหวังหายไปไหนเ้าคะ ท่านพี่เห็นหรือไม่”
“ไม่เห็นเลย มันอาจจะเบื่อเลยออกไปเดินเล่นแถวๆนี้หรือเปล่า หรือบางทีมันอาจจะหิวเลยออกไปหาเล็มหญ้ากินสรอพวกเรา เพราะมันอยู่ก็ช่วยขุดหน่อไม้ไม่ได้”
“เ้าค่ะ ข้ากลัวว่ามันจะเดินหลงป่าเข้า”
“ท่านพี่เก็บหน่อไม้ใส่ตะกร้ารอต้าหวังเถอะเ้าค่ะ เดี๋ยวมันกลับมาแล้วเราจะได้กลับบ้าน”
“ได้ ถ้ามันยังไม่กลับมาเดี๋ยวพี่จะเดินตามหามันเอง”
ต้าหวังเดินออกจากป่าพร้อมกิ่งไม้และเห็ดโดยที่ตัวมันเองไม่รู้เลยว่าไอ้เ้าเห็ดน่าตาไม่น่ากิน 2-3ดอกที่มันเอามาจะช่วยให้เ้านายของมันมีเงินสร้างบ้านหลังใหญ่และสร้างคอกให้มันอยู่อย่างสมเกียรติลาฉลาดแสนรู้อย่างมัน มันเองก็เดินมานานมากแล้วป่านนี้เ้านายของมันคงจะรอให้มันขนหน่อไม้กลับบ้านอยุ่ก็เป็ได้มันจึงเร่งฝีเท้าเดินกลับมาที่ป่าไผ่ และก็เป็ไปตามคาดเมื่อเดินมาถึงมันเห็นเ้านายทั้งสองของมันนั่งรอมันอยู่พร้อมกับตะกร้าที่เต็มไปด้วยหน่อไม้ ลี่ถิงที่เห็นต้าหวังเดินเข้ามา จึงได้ถามมันว่ามันไปไหนมาถึงแม้นางจะรู้ว่ามันตอบนางไม่ได้แต่ก็อยากให้มันรู้ว่านางเป็ห่วงมันจริงๆ
“ต้าหวังไปไหนมา กลับมาแล้วหรือ ข้าเป็ห่วงแทบแย่กลัวว่าเ้าจะหลงป่าเอาทีหลังอย่าเดินไปเองไกลๆอีกนะ”
“หืม ต้าหวัง เ้าเก็บอะไรมาด้วยน่ะ” เฉิงคุณที่มองเห็นต้าหวังคาบกิ่งไม้เอาไว้จึงได้เอ่ยปากออกมา
“กิ่งไม้ เอากิ่งไม้มาทำไมต้าหวังมันผุขนาดนี้ใช้ทำอะไรไมไ่ด้หรอกนะ อีกอย่างเราไม่ได้มาเก็บฟืน เอาไว้วันหลังเราค่อยมาเก็บฟืนนะ”
ต้าหวังวางกิ่งไม้ลงตรงหน้าลี่ถิง และใช้จมูกของมันดันๆกิ่งไม้ให้ด้านที่มีเห็ดขึ้นมาอยู่ข้างบน ลี่ถิงก็มองมันด้วยความสนใจและสงสัยว่ามัน้าจะสื่ออะไรให้นางรู้ ทันทีที่กิ่งไม้ด้านที่มีเห็นปรากฎสู่สายตานาง ลี่ถิงไม่รู้จะทำยังไง นางอดใจไม่ไหวด้วยความดีใจลี่ถิงกรี๊ดออกมาลั่นป่าไผ่ เฉิงคุณเองก็ใเขาไม่ทันได้มองกิ่งไม้ที่ต้าหวังเอามา แต่ตัวเขาเป็ห่วงเมียมากกว่า กลัวว่านางจะได้รับาเ็หรือถุกสันตว์มีพิษต่อยเข้า
“กรี๊ดๆๆ ท่านพี่ๆๆๆ”
“ถิงเอ๋อเ้าเป็อะไร าเ็ตรงไหนบอกพี่มาเร็วเข้า”
“ท่านพี่ๆ ท่านพี่ดูนี่ ต้าหวังเอาเห็ดหลินจือกลับมา เรามีเงินพอสร้างบ้านแล้ว”
“จริงหรือ ถิงเอ๋อร์ ใช่เห็ดหลินจือจริงหรือ ”
“ใช่เ้าค่ะ ถึงจะดอกเล็กไปสักหน่อยแต่ก็น่ามีราคาไม่น้อย”
“เดี๋ยวพี่เอาเข้าไปขายให้หมอชรา ต้าหวังขอบใจมากนะ”
“ต้าหวัง เ้าเอามาจากตรงไหนหรือ พาข้าไปดูได้หรือไม่ ยังมีอีกหรือเปล่า”
เมื่อนายหญิงของมันอยากไปดูมันก็จะพาไป มันหันหลังเดินกลับไปทางที่มันจากมาและเดินนำหน้านายของมันทะ้งสองคนไปด้วยความภูมิใจ ใครว่าลาโง่ ลาอย่างข้าก็ช่วยหาเงินได้ใครจะคิดว่าแค่เห็ดที่น่าตาไม่น่ากินจะสามารถขายได้กัน ต่อไปนี้มันต้องเรียนรู้ให้มากๆเพื่อที่จะช่วยนายของมันหาเงิน มันจะทำให้ทุกคนรู้ว่าลามีประโยชน์มากกว่าเอาไว้ลากเกวียน
118
