หนทางสู่เทพราชันย์ : สังเวยร้อยล้านชีวิต

บทที่ 54 ประตูมิติถาวร

นักล่ามังกรผ่านร้อนผ่านหนาวมาแล้วมากมาย เมื่อเผชิญหน้ากับการโจมตีของฮั่นหวู่ เขาก็ยกดาบใหญ่เปื้อนเลือดขึ้นต้านทานได้อย่างรวดเร็ว

ด้วยพลังระดับ 149 ของฮันหวู่ กดดันให้ร่างกายของนักล่ามังกรสั่นสะท้านไปทั้งตัว เส้นเลือดแตก แต่ก็ยังไม่ยอมให้คมดาบแตะต้องร่างกายของเขาได้

แต่โครงกระดูกน้อยกลับฉวยโอกาสนี้ได้ ร่างที่คล่องแคล่วกระโดดไปด้านหลังของนักล่ามังกร กรงเล็บกระดูกคริสตัลแทงทะลุหัวใจด้านหลังของเขาได้อย่างง่ายดาย บีบทำลายหัวใจของนักล่ามังกรในคราวเดียว

นักล่ามังกรตายไปด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความไม่ยอมแพ้

ศาสตร์ลับของวีรบุรุษ อาณาจักรสังหารมังกรแตกสลายในพริบตา

ฮั่นหวู่ไม่มีเวลาคิดมาก หันหลังไปช่วยเหลือบริวารคนอื่น ๆ ต่อสู้กับวีรบุรุษอีกสามคนที่เหลือ

โครงกระดูกน้อยยังคงอยู่ที่เดิม แอบใช้กรงเล็บกระดูกเล็ก ๆ ของมันสลักวงเวทแปลกประหลาดลงบนร่างไร้ชีวิตของนักล่ามังกร

จากนั้น มันก็เริ่มใช้ความสามารถของตัวเอง : เรียกอัศวินโครงกระดูก

ร่างไร้ชีวิตของนักล่ามังกรสั่นสะท้าน เนื้อและเลือดทั่วร่างเหี่ยวแห้งในพริบตา

กระดูกที่ดูดซับพลังงานจากเลือดและเนื้อหนังได้แยกตัวออกจากร่างกายที่เหี่ยวแห้ง มันกลับมีสีเลือดสด เปล่งประกายราวกับคริสตัลสีแดง

หากตรวจสอบข้อมูลของโครงกระดูกนี้ จะพบว่ามันไม่ใช่อัศวินโครงกระดูกธรรมดา

แต่เป็นสิ่งมีชีวิตที่กลายพันธุ์ระดับวีรบุรุษ : โครงกระดูกเลือด

สำหรับกองทัพอีกสามกลุ่ม หลังจากฮั่นหวู่ไปช่วย พวกเขาก็ได้รับชัยชนะ

ในจำนวนนั้น นักบุญกุหลาบและนักดาบน้ำแข็งเพลิงถูกสังหารในที่เกิดเหตุ

วีรบบุรุษยอดนักสู้ยอมตัดแขนตัวเองเพื่อหนีเอาตัวรอดอย่างทุลักทุเล

โครงกระดูกน้อยที่เพิ่งมาถึงอาสาด้วยความกระตือรือร้น นำโครงกระดูกเลือดและผู้ควบคุมกระดูกออกไล่ล่า

หลังจากสังหารวีรบุรุษได้แล้ว ทำให้กองทัพปีศาจมีขวัญกำลังใจเพิ่มขึ้นอย่างมาก พวกมันยิ่งสังหารนักผจญภัยในเมืองตัวหลงอย่างบ้าคลั่งมากขึ้น

กลุ่มนักผจญภัยทั้งสี่กลุ่มเห็นว่าเมืองตัวหลงไม่อาจหลีกเลี่ยงชะตากรรมที่จะถูกปีศาจยึดครองได้ จึงตัดสินใจละทิ้งเมืองและหนีไป

ในที่สุดฝ่ายปีศาจก็ได้รับชัยชนะ

ปีศาจที่รอดชีวิตมาได้ กำลังเพลิดเพลินกับความสุขแห่งชัยชนะ

หลังจากต่อสู้กับนักผจญภัยมาหลายปี ในที่สุดพวกมันก็ได้พลิกสถานการณ์แล้ว

ฮั่นหวู่จัดการบาดแผลของบริวารเสร็จแล้ว จึงออกคำสั่งให้กองทัพปีศาจกวาดล้างและทำความสะอาดเมืองตัวหลง

อุปกรณ์ ชิ้นส่วนอาชีพ หรือสมบัติล้ำค่าแปลกประหลาด สามารถนำมาแลกกับผลึกพลังงานกับเขาได้

ตอนนี้กองทัพปีศาจบ้าคลั่งอย่างสิ้นเชิง

ผลึกพลังงานสามารถทำให้พวกมันก้าวข้ามขีดจำกัดของระดับชนชั้น ยิ่งมากยิ่งดี

ทันใดนั้น ปีศาจจำนวนมากก็บุกเข้าไปในบ้านเรือนและร้านค้าในเมืองตัวหลง เพื่อกวาดล้างทุกอย่าง

ไม่นานนัก เหล่าของรางวัลจากการต่อสู้ก็ถูกกองรวมกันจนกลายเป็นภูเขาลูกเล็ก

ส่วนใหญ่เป็นอุปกรณ์ มีของล้ำค่าแปลกตาอยู่บ้างเล็กน้อย รวมถึงทรัพย์สินอย่างเหรียญทองและอัญมณีด้วย

ส่วนชิ้นส่วนอาชีพนั้น ฮั่นหวู่เก็บแยกไว้ในถุงต่างหาก

ด้านมังกรดำได้รับอิสรภาพอีกครั้ง แต่เนื่องจากมอบตำแหน่งกบฏให้กับฮั่นหวู่ ระดับของมันจึงลดลงเหลือ 100 หากต้องการฟื้นฟูพลังสู้สูงสุดระดับ 149 อีกครั้ง จำเป็นต้องใช้เวลาพักฟื้นอย่างยาวนาน

รออีกสองชั่วโมง โครงกระดูกน้อยนำผู้ควบคุมกระดูกและโครงกระดูกเลือดกลับมา

มันโยนร่างของวีรบุรุษยอดนักสู้ลงบนพื้น

วีรบุรุษทั้งสี่ถูกจัดการจนหมดสิ้นเสียที

ฮั่นหวู่กวาดสายตามองดูบริวารทั้งหลายที่ดูอ่อนล้าอย่างเห็นได้ชัด รู้สึกทึ่งที่พวกมันได้เติบโตขึ้นจากการต่อสู้

ในขณะเดียวกันก็รู้สึกโล่งใจ ที่สิ่งมีชีวิตระดับวีรบุรุษเหล่านี้ที่อยู่เคียงข้างตนมาจนถึงตอนนี้ ยังคงมีชีวิตรอดมาได้อย่างเหนียวแน่น แม้จะผ่านการต่อสู้ที่ยากลำบากเช่นนี้

"นักเรียนฮั่นหวู่ ขอแสดงความยินดีด้วย นายทำภารกิจสำเร็จแล้ว นายได้สร้างปาฏิหาริย์ขึ้นมา" เสียงของอาจารย์ฝ่ายรับสมัครนักเรียนจากสถาบันเมืองหลวงดังขึ้นในหัวของฮั่นหวู่อย่างเหมาะเจาะ เขาคงจะคอยติดตามสถานการณ์ของฮั่นหวู่อย่างใกล้ชิดมาตลอด

"ขอบคุณครับอาจารย์" ฮั่นหวู่กล่าวอย่างจริงใจ

"ช่องทางการส่งตัวพร้อมแล้ว ฉันให้เวลานายสามชั่วโมงในการจัดการกับของรางวัลที่ได้มา" อาจารย์ฝ่ายรับสมัครกล่าว ฮั่นหวู่กวาดสายตามองไปรอบ ๆ เมืองตัวหลง สมองของเขาทำงานอย่างรวดเร็ว

"อาจารย์ครับ ผมมีความคิดหนึ่ง ผมสามารถสร้างประตูมิติถาวรเชื่อมต่อที่นี่ไปยังอาณาจักรเทพของผมได้ไหมครับ?" ฮั่นหวู่ถามตรง ๆ

ระบบลำดับชั้นและพลังอาชีพที่นี่ทำให้เขามองเห็นหนทางใหม่ในการยกระดับบริวาร

ยิ่งไปกว่านั้น อารยธรรมนี้ยังผลิตอุปกรณ์ทุกระดับอีกด้วย หากสามารถสร้างประตูมิติถาวรและสร้างการแลกเปลี่ยนระยะยาวได้ มันจะช่วยพัฒนาฮั่นหวู่และบริวารอย่างมหาศาล

เสียงนิ้วเคาะโต๊ะดังมาจากด้านของอาจารย์ฝ่ายรับสมัคร ชัดเจนว่ากำลังครุ่นคิดอยู่

การพัฒนาของอารยธรรมใด ๆ ย่อมหนีไม่พ้นการรุกรานและการปล้นสะดมได้

ฮั่นหวู่และเทพส่วนใหญ่ของอารยธรรมเทพก็เหมือนกัน

เมื่อพบอารยธรรมที่ดี พวกเขาก็อยากจะหยั่งรากลงไปและได้รับผลประโยชน์ในระยะยาว

การทำเช่นนี้สามารถนำมาซึ่งผลประโยชน์มหาศาล แต่ในขณะเดียวกันก็มีความเสี่ยงแฝงอยู่มากมาย

การสร้างประตูมิติถาวรนั้นง่าย แต่จะเกิดอะไรขึ้นถ้าอารยธรรมจากภายนอกใช้ประตูมิตินั้นโจมตีอาณาจักรเทพกลับมา?

หากพลาดพลั้งเพียงเล็กน้อย ก็อาจนำไปสู่การที่แก่นอาณาจักรเทพถูกโจมตีแตก

อาจารย์ฝ่ายรับสมัครครุ่นคิดอย่างถี่ถ้วน อธิบายทั้งข้อดีและข้อเสียให้ชัดเจน และในที่สุดก็ปล่อยให้การตัดสินใจขึ้นอยู่กับฮั่นหวู่เอง

เมื่อฮั่นหวู่เสนอความต้องการนี้ขึ้นมา นั่นหมายความว่าเขาตัดสินใจแล้วว่าจะทำมัน

เขายืนยันการตัดสินใจของตนเองในการสร้างประตูมิติในเมืองตัวหลง เพื่อความสะดวกในการเดินทางไปมาในอนาคต

อาจารย์ผู้รับสมัครนักเรียนเคารพการตัดสินใจของฮั่นหวู่

เพียงแต่ว่าพลังศักดิ์สิทธิ์ที่จำเป็นต้องใช้ในการสร้างประตูมิติถาวรนั้น ฮั่นหวู่จะต้องจ่ายเอง ราคารวมประมาณ 1.5 พันล้านพลังศักดิ์สิทธิ์

เงินก้อนมหาศาลนี้ แน่นอนว่าฮั่นหวู่ไม่มี

แต่เขามีของวิเศษที่เป็นของรางวัลจากการต่อสูอยู่ไม่น้อย วีรบุรุษทั้งห้าคนของเมืองตัวหลง แต่ละคนถือของวิเศษไว้ในมือ

ตอนนี้พวกเขาเสียชีวิตในสงคราม ของวิเศษกลายเป็นสิ่งที่ไร้เจ้าของ มีมูลค่าสูงมาก

หลังจากนำของวิเศษของพวกเขาไปจำนำให้กับอาจารย์ฝ่ายรับสมัคร เขาสัญญาว่าจะช่วยฮั่นหวู่สร้างประตูมิติถาวรให้เสร็จภายในสิบวัน และมอบชุดอุปกรณ์เตือนภัยล่วงหน้าให้หนึ่งชุด

เมื่อใดก็ตามที่ผู้แข็งแกร่งจากอารยธรรมภายนอกใช้ประตูมิติเพื่อเคลื่อนย้าย อีกด้านหนึ่งของประตูมิติจะส่งเสียงเตือนภัย

ตั้งแต่เสียงเตือนภัยดังขึ้นจนถึงการเคลื่อนย้ายมาถึง กระบวนการทั้งหมดจะใช้เวลาประมาณสิบนาที นับว่าได้เหลือเวลาเตรียมตัวต่อต้านศัตรูภายนอกให้กับฮั่นหวู่บ้าง

ฮั่นหวู่ขอบคุณอาจารย์ฝ่ายรับสมัครอีกครั้งสำหรับการพิจารณาอย่างรอบคอบ

ในระยะเวลาสิบวัน ฮั่นหวู่จัดการกับปัญหาต่าง ๆ อย่างกระตือรือร้น เปลี่ยนเมืองตัวหลงให้กลายเป็นเมืองของปีศาจอย่างสมบูรณ์

สหพันธ์ปีศาจเข้ามาแทนที่สมาคมนักผจญภัย กลายเป็นกำลังหลักของเมือง

ก่อนจากไป ฮั่นหวู่ได้ทิ้งเผ่าโครงกระดูก เผ่าวัวปีศาจ และฝูงตั๊กแตนจำนวนมากไว้เฝ้ารักษาสถานที่นี้ เพื่อป้องกันการโจมตีกลับของกลุ่มนักผจญภัยอาชีพ

เขาได้กำชับโครงกระดูกน้อยซ้ำแล้วซ้ำอีกว่า หากไม่สามารถรักษาเมืองตัวหลงไว้ได้ ก็ให้รีบเคลื่อนย้ายกลับอาณาจักรเทพทันที อย่าสูญเสียบริวารมากเกินไปเพื่อการนี้

โครงกระดูกน้อยเงยกะโหลกหัวโล้นขึ้น ตอบกลับด้วยเสียงวิญญาณว่า "ผม...เข้าใจแล้ว..."

ฮั่นหวู่จึงรู้สึกสบายใจที่ได้นำของที่ริบมาได้ทั้งหมด รวมถึงเผ่าคนแคระเตาหลอมแดง จั่นเถี่ยเจิ้ยนเฟิง และมังกรดำที่ต้องการพักฟื้น กลับไปยังอาณาจักรเทพ

หลังจากกลับมาแล้ว ฮั่นหวู่ไม่มีเวลาจัดการกับสิ่งที่ได้มา เขารีบเดินทางกลับไปยังโรงเรียนก่อน

โควตานักเรียนเตรียมของสถาบันเมืองหลวง คือเรื่องสำคัญที่สุดในตอนนี้

เป็นอีกครั้งที่ฮั่นหวู่ปรากฏตัวต่อหน้าเถียนเหวินและอาจารย์ฝ่ายรับสมัคร ทั้งสองคนต่างตกตะลึงเมื่อเห็นรูปลักษณ์ปัจจุบันของฮั่นหวู่

"ฮั่นหวู่ เกิดอะไรขึ้นกับดวงตาของนาย?" เถียนเหวินรีบถามด้วยความกังวล

ฮั่นหวู่สงสัยจึงหยิบกระจกขึ้นมาส่องดู

ดวงตาของเขาสีดำสนิทราวกับมีพลังเวทย์ที่สามารถดูดวิญญาณเข้าไปได้

"อาจจะเป็นเพราะอาชีพพิเศษ กบฏสินะ?" ฮั่นหวู่รีบตรวจสอบข้อมูลปัจจุบันของตัวเอง