เถ้าแก่เนี้ยวัยสี่ขวบกับอพาร์ตเมนต์สุดแกร่งในวันสิ้นโลก

　　"ไม่ใช่แค่ความสัมพันธ์ดีหรอก ยัยนั่นเกาะขาพวกคนใหญ่คนโตจนไม่เห็นหัวพวกเราแล้วต่างหาก!"

　　น้ำเสียงของเจิ้งเจียฮุ่ยเต็มไปด้วยความประชดประชัน เธอเหลือบมองโจวซือเหยาแวบหนึ่ง ก่อนจะกลับมานั่งที่โต๊ะอาหาร

　　หลิวเสี่ยวเสี่ยวกลอกตาไปมา รู้สึกว่าเรื่องนี้เริ่มไม่ค่อยดีแล้ว ถ้าไม่มีโจวซือเหยา แล้วเธอจะหาใครพาไปฆ่าซอมบี้เพื่อแลกเหรียญทองล่ะ?

　　ไม่ได้การ เธอต้องหาโอกาสหยั่งเชิงดูว่าโจวซือเหยามีไม้ตายอะไร!

　　[มีผู้มาเยือนคนใหม่ โปรดต้อนรับให้ทันท่วงที!]

　　หลินโยวโยวเพิ่งกินอิ่ม เสียงแจ้งเตือนของระบบก็ดังขึ้นในหู ดวงตาของเธอเป็นประกาย รีบกระโดดลงจากเก้าอี้ทันที เมื่อเห็นท่าทางของเธอ ซูมู่หยางรีบเรียกไว้

　　"โยวโยว เธอยังกินไม่เสร็จเลยนะ!"

　　"หนูอิ่มแล้วค่ะ" หลินโยวโยวเลิกเสื้อขึ้น เผยให้เห็นพุงกลม ๆ ของตัวเอง

　　ซูมู่หยางตกใจรีบช่วยเธอจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย "ห้ามเปิดพุงให้คนอื่นดู เข้าใจไหม?"

　　หลินโยวโยวพยักหน้าแบบกึ่งเข้าใจกึ่งไม่เข้าใจ จากนั้นก็ส่ายหัว "แต่พี่ชายไม่ใช่คนอื่นนี่นา!"

　　"แบบนั้นก็ไม่ได้!" ซูมู่หยางทำหน้าดุเพื่อสอนเธอ ในโลกใบนี้มีคนทุกรูปแบบ และไม่ขาดแคลนพวกโรคจิต โยวโยวยังเด็กมาก มีหลายเรื่องที่เธอยังไม่เข้าใจ เขากลัวว่าถ้าเขาไม่อยู่ในอพาร์ตเมนต์ เธอจะถูกคนรังแก

　　"เข้าใจแล้วค่ะ!" หลินโยวโยวพยักหน้า แล้วหันหลังวิ่งลงไปชั้นล่าง

　　ที่ชั้นล่างมีผู้ชายสองคนกำลังเดินวนเวียนอยู่หน้าชั้นวางของ หลินโยวโยวเดินเข้าไปถามด้วยน้ำเสียงหวาน ๆ "คุณอาจะเช่าห้องไหมคะ?"

　　เมื่อได้ยินเสียง ผู้ชายทั้งสองคนก็หันกลับมาพร้อมกัน พอเห็นหลินโยวโยว ทั้งคู่ต่างก็รู้สึกตกใจเล็กน้อย แต่ไม่นานพวกเขาก็คิดออก เด็กน้อยตรงหน้านี้น่าจะเป็นลูกของเจ้าของอพาร์ตเมนต์ เจ้าของห้องคงไม่ว่าง เลยให้เธอมาสอบถามแทน

　　หลินโยวโยวเห็นคนสองคนที่หน้าตาเหมือนกันเปี๊ยบ ก็เบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ "คุณอาสองคนมีหน้าเดียว!" ดวงตากลมโตของหลินโยวโยวเต็มไปด้วยความสงสัย

　　พี่ชายฝาแฝดอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ "พวกเราเป็นพี่น้องฝาแฝดกันน่ะ หน้าตาเลยเหมือนกันมาก"

　　น้องชายฝาแฝดพยักหน้า "หนูน้อย มีห้องสำหรับสองคนไหม?"

　　"เหลือแค่ห้องเดี่ยวสุดหรูสองห้องค่ะ" หลินโยวโยวส่ายหัว

　　ผู้ชายสองคนมองหน้ากัน หลังจากกระซิบปรึกษากันครู่หนึ่ง ก็ตัดสินใจเช่าห้าวันก่อน รอจนกว่าจะมีห้องสำหรับสองคนแล้วค่อยเปลี่ยน

　　หลินโยวโยวรับเหรียญทองมา แล้วช่วยกดปุ่มลิฟต์ขึ้นไปข้างบนอย่างมีความสุข "คุณอาคะ ห้องของคุณอยู่ที่ชั้นสาม ชั้นสองมีร้านอาหารค่ะ"

　　"มีร้านอาหารด้วยเหรอ ที่นี่มันดีเกินไปแล้ว!" ชายคนนั้นรู้สึกดีใจ พอประตูลิฟต์เปิดออกก็รีบเดินเข้าไปทันที

　　พอทั้งสองคนเดินออกจากลิฟต์ ก็ได้กลิ่นหอมของอาหารลอยมา "หอมจังเลย!" น้องชายฝาแฝดลูบท้อง "พี่ ผมหิวแล้ว เข้าไปหาอะไรกินกันไหม?"

　　"เอาสิ มาถึงที่นี่แล้ว ต้องลองชิมดูหน่อย!" ทั้งสองคนค่อย ๆ เดินเข้าไปในร้านอาหาร และสั่งอาหารคาวสองอย่าง ผักหนึ่งอย่าง

　　ลูกค้าในร้านอาหารส่วนใหญ่ทานเสร็จกันเกือบหมดแล้ว และทยอยนำถาดอาหารไปวางที่จุดเก็บ

　　เมื่อเห็นว่าพวกซูมู่หยางไปกันหมดแล้ว จงสือก็กลอกตาไปมา แล้วเบนสายตาไปที่ผู้ชายสองคนนั้น "ก่อนหน้านี้ไม่เคยเห็นพวกคุณเลย พวกคุณเป็นผู้เช่าที่เพิ่งมาใหม่ใช่ไหม?"

　　"ใช่ครับ เราเพิ่งมา" พี่ชายฝาแฝดพยักหน้า แล้วหาที่นั่งลงแบบสุ่ม ๆ

　　จงสือรีบถือชามลุกขึ้น แล้วไปนั่งที่โต๊ะข้าง ๆ ทั้งสองคน "ฉันได้ยินว่าที่นี่ไม่มีห้องสำหรับสองคนแล้ว พวกคุณเช่าห้องเดี่ยวสุดหรูเหรอ?"

　　"ใช่ครับ!"

　　ดวงตาของจงสือเป็นประกาย "บังเอิญจัง ฉันก็เช่าห้องเดี่ยวสุดหรูเหมือนกัน อยู่ห้อง 305 พวกคุณเช่ารายวันหรือรายเดือน พอจะบอกได้ไหมว่าค่าเช่าเท่าไหร่?"

　　เมื่อได้ยินเช่นนั้น พี่น้องฝาแฝดมองหน้ากันโดยไม่มีใครพูดอะไร พวกเขาเพิ่งมาถึงอพาร์ตเมนต์ ยังไม่รู้จักผู้เช่าที่นี่เลย เพิ่งมาถึง คนคนนี้ก็มาถามเรื่องค่าเช่า ไม่รู้ว่ามีจุดประสงค์อะไร

　　เมื่อเห็นว่าทั้งสองคนมีความระแวดระวังสูง จงสือก็หัวเราะลั่น "หึ ๆ ฉันแค่ถามดูเฉย ๆ ไม่บอกก็ไม่เป็นไร"

　　"ค่าเช่าของอพาร์ตเมนต์ก็น่าจะเท่ากันหมดไม่ใช่เหรอ? ค่าเช่ารายวันของคุณเท่าไหร่ ของพวกเราก็เท่านั้นแหละ" พี่ชายฝาแฝดมองจงสือ และตอบปัดปัญหาไปแบบนั้น

　　จงสือเห็นว่าไม่สามารถหาข้อมูลเพิ่มเติมจากพวกเขาได้ เขาพยักหน้ายิ้ม ลุกขึ้นนำชามเปล่าไปวางที่จุดเก็บแล้วเดินจากไป

　　"พี่ เขาเช่าห้องเดี่ยวเหมือนกันไม่ใช่เหรอ แล้วจะถามเราทำไม?"

　　"ใครจะรู้ล่ะ?" พี่ชายฝาแฝดส่ายหัว "เอาเป็นว่าระวังตัวไว้หน่อยไม่เสียหาย!"

　　จงสือเดินออกจากร้านอาหาร และเดินขึ้นข้างบนด้วยความหงุดหงิด พอเขามาถึงชั้นสาม ก็เจอกับผู้หญิงที่พักอยู่ห้อง 306

　　ผู้หญิงคนนั้นแต่งตัวเรียบง่าย และมีกลิ่นบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปติดตัว จงสือกลอกตาไปมาแล้วยิ้ม "ตอนเย็นคุณกินแต่บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปเหรอ? ร้านอาหารข้างล่างรสชาติไม่เลวนะ น่าจะลองไปชิมดู"

　　"ไม่ล่ะค่ะ บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปถูกกว่า!" ผู้หญิงคนนั้นโบกมือปฏิเสธ

　　ขณะที่เธอกำลังจะลงไปทิ้งขยะ จงสือก็พูดขึ้นทันที "คุณพักอยู่ห้อง 306 ใช่ไหม? ฉันพักอยู่ห้องข้าง ๆ คุณพอดี อ้อ ฉันจำได้ว่าคุณก็น่าจะย้ายเข้ามาเมื่อวานซืนเหมือนกันใช่ไหม? คุณเช่ากี่วัน ค่าเช่าเท่าไหร่?"

　　ผู้หญิงคนนี้ไม่มีความระแวดระวัง จงสือถามอะไร เธอก็ตอบหมด ทั้งสองคนคุยกันครู่หนึ่ง สีหน้าของผู้หญิงก็เปลี่ยนเป็นบึ้งตึง แล้วถือขยะรีบวิ่งลงข้างล่างไป

　　มุมปากของจงสือยกขึ้นเล็กน้อย พร้อมกับรอยยิ้มเย็นชา เขาเดาไม่ผิดจริง ๆ ห้องหมายเลข 27 เป็นอพาร์ตเมนต์เถื่อน กล้าหลอกเขา เขาต้องหาเรื่องให้ยัยเด็กนั่นหน่อยแล้ว!