จอมมารแค่อยากเป็นคนดี

บทที่ 56 เวอร์เธอร์ กาวด์เปิดกล่องเวทมนตร์

        เมื่อปราศจากปัญหาหนี้สิน เวอร์เธอร์ก็ดูเหมือนจะสูญเสียจิตวิญญาณของเขาไปอีกแล้ว

        ถึงแม้จะบอกว่าเขาต้องการเปลี่ยนแปลงตัวเอง แต่การทำการบ้านให้เสร็จก็เป็นสิ่งที่ดีที่สุดที่เขาทำได้เท่านั้น

        ในโลกนี้ ไม่มีอะไรน่าสนใจไปกว่าหมากรุกเวทมนตร์!

        ถ้าให้เวอร์เธอร์เลือกอย่างอื่น บางทีมันอาจจะเป็น [ความรักต้องห้าม] ในมือเขา!

        เวอร์เธอร์เล็งการ์ดดอกไม้ไปที่เพื่อนร่วมชั้นในแถวหน้าอย่างระมัดระวัง

        หลังจากการเฝ้าภาวนาอย่างต่อเนื่องเป็นเวลาสามคืน ในที่สุดเขาก็ได้รับการตรัสรู้ของ ‘เทพธิดา’

        วารีวิศุทธ์ศักดิ์สิทธิ์ที่หยดลงมาจากอากาศทำให้ [ความรักต้องห้าม] ยกระดับไปอีกขั้น

        ตอนนี้ตราบใดที่ [ความรักต้องห้าม] เล็งเป้าไปที่หัวใคร ภาพบุคคลนั้น และข้อมูลบางอย่างจะสามารถแสดงบนการ์ดได้แบบนี้:

        [ชื่อ: ???] 

        [ความหายาก: ???]

        [ความชื่นชอบ: ???]

        แม้ว่าเวอร์เธอร์จะไม่พบเอฟเฟกต์อื่นนอกเหนือจากนี้ แต่มันก็น่าสนใจพอแล้ว ใช่หรือไม่?

        “เวอร์เธอร์นายทำอะไรน่ะ?” โรเบิร์ตถามเสียงต่ำ

        เวอร์เธอร์เล็ง [ความรักต้องห้าม] ไปที่โรเบิร์ต และพูดอย่างภาคภูมิใจว่า "ของเล่นชิ้นใหม่ล่ะ!"

        [ชื่อ: โรเบิร์ต บร็อกไฮม์]

        [ความหายาก: R]

        [ความชื่นชอบ: 80 หน่วย]

        เวอร์เธอร์วาง [ความรักต้องห้าม] ลงบนโต๊ะ "ฟังนะ โรเบิร์ต ความหายากของนายคือ R! ความชื่นชอบคือ 80 หน่วย"

        โรเบิร์ตงุนงง "ฉันเข้าใจว่ามันหายากนะ แต่ R หมายถึงอะไร แล้วความชื่นชอบนี่..." 

        เวอร์เธอร์ตอบ "ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่า R หมายถึงอะไร แต่คนส่วนใหญ่คือ N นายเป็นคนพิเศษ โรเบิร์ต!"

        "จริงอะ?" โรเบิร์ตหัวเราะขึ้นมาทันที “ถ้าอย่างนั้นความโปรดปรานนี่คือ…”

        เวอร์เธอร์กระซิบ “อาจจะเป็นระดับของความเป็นมิตรกับฉัน ส่วนใหญ่อยู่ต่ำกว่าห้าสิบหน่วย โรเบิร์ต นายเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของฉันจริง ๆ!”

        โรเบิร์ตยิ้มอย่างมั่นใจ เขามั่นใจอย่างเต็มที่ในเรื่องนี้ “แล้วเอ็มม่าล่ะ? นายเคยตรวจสอบเอ็มม่าบ้างไหม?”

        เวอร์เธอร์ส่ายหัว “เธอนั่งไกลเกินไป และมีคนกำลังมา”

        เอ็มม่าอยู่ในแถวแรก แน่นอน เขาไม่สามารถตรวจสอบเธอได้

        แต่เวอร์เธอร์นึกถึงอีกคนอย่างรวดเร็ว และอดมองไปยังหน้าต่างแถวสุดท้ายไม่ได้

        โรเบิร์ตสังเกตเห็นสายตาของเขาและเริ่มสนใจ “อยากลองไหม?”

        เวอร์เธอร์พยักหน้า “นายช่วยฉันดูศาสตราจารย์ซิลเวอร์หน่อย ฉันจะลองดู”

        ...

 ดาร์กบังเอิญมองไปและสบตาเข้ากับเขา

        เวอร์เธอร์รีบเก็บ [ความรักต้องห้าม] และแสร้งทำเป็นกระซิบกับโรเบิร์ต

        เมื่อดาร์กหันหน้าไปและหยุดให้ความสนใจ เวอร์เธอร์ก็หยิบ [ความรักต้องห้าม] ออกมา และเล็งไปที่ดาร์กอย่างรวดเร็ว

        [ชื่อ: ดาร์ก เดม่อน]

        [ความหายาก: UR]

        [ความชื่นชอบ: 45]

        เวอร์เธอร์สะดุ้งเล็กน้อยและถอนหายใจ “สี่สิบห้าหน่วย ฉันไม่นึกเลยว่าดาร์กจะเป็นมิตรกับฉันมากกว่าหลาย ๆ คนเลย”

        โรเบิร์ตเดา "พ่อแม่ของพวกนายทั้งคู่เป็นดาบแห่งอาณาจักร บางทีเขาอาจจะอยากเป็นเพื่อนกับนายด้วยก็ได้?"

        เวอร์เธอร์ "..."

        หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง เวอร์เธอร์ก็สังเกตเห็นเครื่องหมายแม่กุญแจสีทอง ปรากฏขึ้นที่มุมขวาบนของการ์ด

        เขาเอื้อมมือไปแตะมัน และประโยคหนึ่งพลันปรากฏขึ้นใต้เครื่องหมายแม่กุญแจว่า: ความชื่นชอบ 80 ปลดล็อกแล้ว

        ...

        กริ๊ง!

        คาบเรียนอัญเชิญสิ้นสุดลงหลังจากการตำหนิของศาสตราจารย์ซิลเวอร์ และโรเบิร์ตซึ่งถูกจับได้และโดนหักคะแนนในนาทีสุดท้ายก็ได้แต่ยักไหล่

        ดาร์กเหลือบมอง แล้วใส่หนังสือลงในกระเป๋าของเขา พร้อมที่จะไปที่ชั้นเรียนถัดไปโดยตรง

        ว่ากันว่าหลังจากคาบ [สัตว์อสูรมายา] ศาสตราจารย์เคเซอร์จะสอนวิธีสร้างการ์ดวิญญาณทั่วไปที่สามารถใช้ได้อย่างหลากหลาย ให้กับนักเรียนในคาบเรียนนี้

        ดาร์กสนใจเรื่องนี้มาก

        และดูเหมือนว่านักเรียนชั้นปีหนึ่งส่วนใหญ่ก็ให้ความสนใจมันเป็นอย่างมากด้วย

        ท้ายที่สุดแล้ว ถ้าพวกเขาต้องการเข้าร่วมชมรมการประลอง พวกเขาจำต้องมีการ์ดเวทมนตร์ยี่สิบใบ

        หากสามารถเรียนรู้วิธีการทำการ์ดวิญญาณทั่วไปได้ พวกเขาก็จะหาการ์ดเวทมนตร์ครบยี่สิบใบด้วยความรวดเร็ว

        →ไม่มีใครไม่ชอบการประลอง!

        ดาร์กก็อดเดินเร็วขึ้นไม่ได้

        แต่ไปได้ครึ่งทาง เขาก็สังเกตเห็นใครบางคนตามมาจากด้านหลัง

        ดาร์กทำเป็นไม่รู้ตัว หลังจากเขาเดินตรงไปอีกสองสามก้าวแล้วเลี้ยวมุมหลบไป จากนั้นก็หันกลับมารอ

        เวอร์เธอร์และโรเบิร์ตเดินชนเข้ากับเขา

        ดาร์กรีบเคลื่อนตัวไปด้านข้าง

        โรเบิร์ตหยุดได้ทัน แต่เวอร์เธอร์พุ่งชนกำแพงไปแล้ว

        “โอ๊ย~”

        แม้แต่มองก็ยังเจ็บแทน!

        ดาร์กเริ่มพูด “พวกนายตามฉันมาทำไม?”

        "ฮะ ๆ" โรเบิร์ตยักไหล่และหัวเราะอย่างเชื่องช้าสองครั้ง

        ผ่านไปครู่หนึ่ง เวอร์เธอร์ซึ่งลูบหัวทำตัวไม่ถูกหันกลับมาตอบว่า “เอ่อ…พ่อแม่เราเป็นสหายกันไม่ใช่เหรอ? ฉันแค่คิดว่าเราก็เข้าเรียนได้เดือนกว่าแล้ว แต่ยังไม่เคยได้แนะนำตัวกันอย่างเป็นทางการเลย"

        ดาร์กขมวดคิ้วเล็กน้อย มีร่องรอยการระวังตัวแวบผ่านในดวงตาของเขา

        ท่าทีของเวอร์เธอร์นั้นกะทันหันเกินไป

        ถ้าเวอร์เธอร์มาหาเพื่อนตั้งแต่ตอนเริ่มเข้าสถาบัน ดาร์กก็อาจจะเชื่อ

        แต่อย่างที่เวอร์เธอร์พูดเอง นี่ก็ผ่านมามากกว่าหนึ่งเดือนแล้วตั้งแต่เข้าสถาบัน!

        ในช่วงเวลานี้ พวกเขาเดินเข้าและออกจากห้องเรียนเดียวกันกี่ครั้งแล้ว? ทำไมถึงต้องเป็นตอนนี้?

        เขาคิดถึงพฤติกรรมแปลก ๆ ของเวอร์เธอร์ในห้องเรียน...

        ดาร์กเบนความคิดออกไป แต่ยังคงท่าทางอันสูงส่งของเขาไว้ รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนหน้าและพูดว่า "ได้ ฉันคือดาร์ก เดม่อน ยินดีที่ได้รู้จัก"

        เวอร์เธอร์รู้สึกตื่นเต้นอย่างอธิบายไม่ถูก เขาเอื้อมมือออกไปอย่างรวดเร็วและโบกมือ “เวอร์เธอร์ กาวด์ ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกัน!”

 "จริงเหรอ?" ดาร์กยิ้มอย่างบอกไม่ถูก “ฉันจะไปที่ห้องเรียนเพื่อทวนบทเรียนล่วงหน้า ไว้เราค่อยคุยกันทีหลัง”

        เวอร์เธอร์ตอบ "เยี่ยม!"

        ...

        พวกเขารอให้ดาร์กเดินจากไป

        โรเบิร์ตผลักแขนของเวอร์เธอร์และกระซิบถาม “เป็นไง? จับมือกับนักเรียนตัวอย่างตรง ๆ มันรู้สึกยังไงบ้าง?”

        "ฮ่า ๆ ดีมากเลย!" เวอร์เธอร์พูดอย่างอารมณ์ดี

        จากนั้นเขาก็หยิบ [ความรักต้องห้าม] ขึ้นมาและมองดู แล้วใบหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปในทันใด

        [ชื่อ: ดาร์ก เดม่อน]

        [ความหายาก: UR]

        [ความชื่นชอบ: 44]

        เวอร์เธอร์ประหลาดใจ "เกิดอะไรขึ้น? ทำไมความชื่นชอบถึงลดลงแทนที่จะเพิ่มขึ้นล่ะ"

        โรเบิร์ตโน้มตัวมาดูใกล้ ๆ และลังเล “เป็นเพราะเราไปรบกวนเขาหรือว่าเขาโกรธเพราะเราตามเขามา?”

        เวอร์เธอร์พูดอย่างกังวลใจ “อย่างนั้นเหรอ? แต่เราแค่อยากจะทักทายเองนะ”

        โรเบิร์ตพูด "ทำไมนายไม่ให้ของขวัญเขาในวันฮัลโลวีนดูล่ะ? การได้รับของขวัญจะทำให้ความเป็นมิตรของเขาเพิ่มมากขึ้นใช่ไหม?"

        เวอร์เธอร์เห็นด้วย “เป็นความคิดที่ดี แต่เขาชอบอะไร? ลูกอมแอปเปิ้ลใช้ได้ไหม?”

        โรเบิร์ตยักไหล่ "บางทีชุดหมากรุกเวทมนตร์ก็เป็นตัวเลือกที่ดี"

        เวอร์เธอร์ตอบ "ใช่แล้ว ไม่มีใครไม่ชอบหมากรุกเวทมนตร์"

        โรเบิร์ตถามต่อ "แล้วเราจะตรวจสอบเอ็มม่าเมื่อไหร่ดี?"

        เวอร์เธอร์ทำหน้าสับสน "เดี๋ยวก่อน โรเบิร์ต ทำไมนายถึงสนใจเอ็มม่าขนาดนั้น? ตอนชั้นเรียนนายก็พูดถึงเอ็มม่าด้วย"

        โรเบิร์ตผงะไป หลังจากนั้นครู่หนึ่งก็พูดออกมา "ไม่ใช่แล้ว เวอร์เธอร์ นายคงไม่คิดว่าฉันเป็นพวกมาโซคิสม์หรอกนะ? ฉันแค่อยากจะดูว่าความเป็นมิตรของเธอที่มีต่อนายจะต่ำแค่ไหน! นายไม่อยากรู้เหรอ?"

        เวอร์เธอร์อ้าแขนและส่ายหัวอย่างแรง “ไม่ ๆ ฉันไม่อยากรู้เลย!”

        โรเบิร์ตจี้ "นายอยากรู้"

        เวอร์เธอร์ยอม "ก็ได้ ฉันอยากรู้ก็ได้"