อย่างนายเหรอบอดี้การ์ด

ปัง!

เซียวเฉิน โยน ซู่เสี่ยวเหมิง ขึ้นไปบนเตียง ร่างกายเพรียวบางถูกกดลงไป ในเวลาเดียวกันก็ปิดปากเธอเอาไว้

“ชู่ว อย่ากรี๊ด”

ซู่เสี่ยวเหมิง ถูก เซียวเฉิน กดร่างเอาไว้ ทำให้เธอยิ่งดิ้นรนมากกว่าเดิม เธอดิ้นรนอย่างสุดแรง มือทั้ง 2 ข้างฟาดไปมาอย่างวุ่นวาย

ซูด!

เซียวเฉิน สูดลมหายใจเข้าลึก เล็บของ ซู่เสี่ยวเหมิง ฝากรอยขีดข่วนไว้เต็มใบหน้าของเขา

ปัง!

โดยไม่รอให้ เซียวเฉิน ได้ขยับเคลื่อนไหว เธอตีเข่าเข้าไปที่เป้ากางเกง ทันใดนั้นใบหน้าของเขากลายเป็นบูดเบี้ยว ให้ตายเถอะ น้องน้อยแตกแล้ว!

“อื้อๆๆๆ...”

ซู่เสี่ยวเหมิง ตบตีไปอย่างดุเดือด เธอกระแทกไปที่เป้าของ เซียวเฉิน อีกครั้ง

“ให้ตายเถอะ ถ้าเธอยังดิ้นอีกละก็ ฉันจะใช้กำลังบีบบังคับเธอแล้วนะ!”

เซียวเฉิน โกรธแล้ว เขาบีบแขนของ ซู่เสี่ยวเหมิง และขาทั้ง 2 ข้างกดขาของเธอเอาไว้ และพูดขึ้นด้วยท่าทางดุร้าย

“.....”

เมื่อ ซู่เสี่ยวเหมิง ได้ยินเสียงดุของ เซียวเฉิน เธอก็เลยกลัวจนไม่กล้ากระดุกกระดิก แต่ทว่าในใจกลับว้าวุ่น จบสิ้นแล้ว เขาคงไม่ใช้กำลังทำอะไรเธอหรอกใช่ไหม?

เมื่อคิดถึงจุดนี้ นัยน์ตาเธอกลายเป็นแดงก่ำขึ้น เธอเริ่มรู้สึกเสียใจที่เข้ามาที่ห้องของ เซียวเฉิน มันคงจะดีกว่าถ้าเธอไม่คิดแผนสาวงามนี้ขึ้นมา เหมือนกับว่าตอนนี้เธอถูกขังอยู่ในถ้ำเสือ

เธอตัดสินใจแล้ว หากว่า เซียวเฉิน จะทำแบบนั้นกับเธอจริง ๆ เธอก็จะดิ้นรนจนสุดกำลัง และจะกรีดร้องสุดเสียง ตราบใดที่พี่สาวเธอได้ยิน เธอจะต้องลงมาช่วยเธออย่างแน่นอน!

อย่างไรก็ตาม พี่สาวเธอก็ยังไม่ใช่คู่ต่อสู้ของ เซียวเฉิน!

ถ้า เซียวเฉิน กลายเป็นบ้าคลั่งขึ้นมา แล้วจะทำอะไรกับพี่สาวเธอมั่งก็ไม่รู้? นี่ไม่เท่ากับว่าตัวเองเป็นคนที่ทำร้ายพี่สาวเองงั้นเหรอ?

ไม่ได้ๆ เธอไม่สามารถทำร้ายพี่สาวได้...

มีความคิดหนึ่งเกิดขึ้นในหัวของ ซู่เสี่ยวเหมิง ทำให้ใจเธอรู้สึกสับสนยิ่งกว่าเดิม สรุปแล้วเธอควรจะทำยังไงดี?

เซียวเฉิน มองดูใบหน้าที่เปลี่ยนไปมาตลอดเวลาของ ซู่เสี่ยวเหมิง ในใจนึกสงสัย เด็กคนนี้กำลังคิดอะไรอยู่?

แต่ว่าเขาก็ไม่อยากจะรู้ความคิดของเด็กคนนี้ ตอนนี้น้องชายของเขายังคงเจ็บปวดอยู่ นี่ทำให้เขาต้องกัดฟันแน่น ให้ตายเถอะ เด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ นี้เกือบทำให้เขาต้องสูญพันธุ์แล้ว!

“เสี่ยวเหมิง ถ้าเธอไม่ร้อง ฉันจะปล่อยเธอไป ตกลงไหม?”

เมื่อได้สัมผัสร่างกายอันแสนนุ่มนวลและอบอุ่นใต้ตัวเอง เซียวเฉิน ก็เกือบจะห้ามตัวเองไม่อยู่ หากยังคงทับอยู่อย่างนี้ คงได้เกิดเรื่องจริง ๆ แน่ ๆ !

“อู้ๆๆ!”

ซู่เสี่ยวเหมิง ใช้เรี่ยวแรงที่เหลือ พยักหน้าอย่างรวดเร็ว

“เธอห้ามร้องเด็ดขาดเข้าใจไหม?” เซียวเฉิน ยังไม่สบายใจ หากว่าเขาปล่อยตัวเธอไปแล้ว เด็กคนนี้กรีดร้องลั่นบ้านจนทำให้ ซู่ฉิง ต้องลงมาคงแย่แน่ ๆ !

“เอาละ ฉันจะลองเชื่อเธอดูสักครั้ง”

เซียวเฉิน ทำอะไรไม่ได้ หากว่าเขายังคงอยู่ในตำแหน่งนี้ต่อไป เขาคงทนไม่ไหว และหากมีปฏิกิริยาออกมาเพียงแค่เล็กน้อย เขาคงต้องกลายเป็นคนไร้ศีลธรรมจริง ๆ แน่นอน แล้วเขาจะสามารถตอบแทนเหล่าซู่ที่ตายไปยังไง!

เขาค่อย ๆ เอามือที่ปิดปาก ซู่เสี่ยวเหมิง ออก แต่ดวงตายังคงจ้องเขม็งไปที่เธอ ตราบใดที่สถานการณ์ผิดแปลกไป เขาจะได้ปิดปากเธอในทันที!

ทาง ซู่เสี่ยวเหมิง ก็รู้สึกกังวลเช่นกัน หากว่า เซียวเฉิน โกรธจริง ๆ แล้วทำอันตรายกับพี่สาวของเธอขึ้นมา เธอจะทำยัง? หากว่าเกิดเรื่องนั้นขึ้นจริงๆ เธอยอมให้ตัวเองต้องเผชิญหน้าคนเดียวซะยังจะดีกว่า!

เซียวเฉิน เห็นว่า ซู่เสี่ยวเหมิง อยู่นิ่งๆ เขาจึงถอนหายใจออกมา แล้วถามขึ้น “เธอมาทำอะไรที่ห้องของฉัน?!”

ซู่เสี่ยวเหมิง มองใบหน้าของ เซียวเฉิน ที่ลงมาใกล้ จากนั้นก็สูดกลิ่นอายของผู้ชาย ร่างกายของเธอสั่นเล็กน้อย และก็มีปฏิกิริยาตอบสนองกลับในเวลาเดียวกัน!

แต่ว่าทันใดนั้นเธอก็ได้สติขึ้นมา และขยับร่างกายออกไปเล็กน้อย “นาย ทำไมยังไม่ลุกไปอีก?”

“ห๊ะ? อ้อ ๆ ฉันลืมไป!”

เซียวเฉิน พยักหน้า หลังจากที่ยืนยันได้แล้วว่า ซู่เสี่ยวเหมิง จะไม่โวยวาย เขาจึงลุกออกจากร่างของเธอ ลงมายืนอยู่บนพื้น

ทันใดนั้น ดวงตาของเขาก็มองตรงไป บ้าเอ้ย นี่จะเข้ามาล่อลวงเขาหรือยังไง? เมื่อมองไป เซียวเฉิน ที่พยายามฝืนทนเอาไว้ ในที่สุดก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป เขาเกิดปฏิกิริยาขึ้น...

สาเหตุที่ ซู่เสี่ยวเหมิง มาที่ห้องของเขาก็เพราะตั้งใจใช้แผนสาวงาม เธอจึงสวมใส่ชุดนอนเข้ามา… ถ้าจะกล่าวให้ถูกก็คือเป็นเดรสชุดนอนตัวหนึ่ง และเมื่อต้องใช้แรงดิ้นรน ทำให้ชุดนอนของเธอเปิดขึ้นมา เผยให้เห็นถึงขาอ่อนที่ขาวเนียนราวหิมะ ยังเผยแม้แต่จุดซ่อนเร้นที่อยู่ข้างในออกมาเล็กน้อย...

ยังดีที่ว่าวันนี้เธอไม่ได้สวมใส่กางเกงลูกไม้ ไม่อย่างนั้น...ปฏิกิริยาของ เซียวเฉิน คงจะรุนแรงมากกว่านี้ อาจจะทำให้เลือดกำเดาไหลออกมาในทันที!

ซู่เสี่ยวเหมิง เห็นว่า เซียวเฉิน ลุกออกไปแล้วก็วางใจได้ในที่สุด ดูเหมือนว่าชายคนนี้จะยังไม่บ้าคลั่งจนเสียสติไป!

แต่ว่าหลังจากที่เธอสังเกตเห็นสายตาของ เซียวเฉิน ที่มองมาอย่างแปลก ๆ และท่าทางที่แสดงออกมาอย่างชัดเจน ก็ตระหนักได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ เธอจึงก้มลงไปมอง ทันใดนั้นก็ส่งเสียงกรีดร้องออกมา เธอลุกขึ้นจากเตียงและรีบสวมชุดคลุมนอนทับ เพื่อปกปิดขาอ่อนและส่วนตรงนั้นของเธอ...

“แค่กๆ อะไรกัน ฉันไม่ได้ตั้งใจมองซะหน่อย ความจริงแล้วฉันก็ยังไม่เห็นมันเลยด้วยซ้ำ” เซียวเฉิน กระแอมไอ และเอ่ยปกปิดความผิดของตัวเอง

ซู่เสี่ยวเหมิง ได้ยินคำพูดนี้ ก็รู้สึกโกรธจัดในทันที “เจ้าคนหยาบช้า ฉันจะเตะนายซะ!”

“เฮ้ๆ เสี่ยวเหมิง เธออย่าตีฉันสิ… ยิ่งกว่านั้น เธอเองก็สวมชุดนอนอยู่กับตัวแต่ไม่กลัวที่จะยกขาขึ้นเลยงั้นเหรอ?” เซียวเฉิน เอ่ยเตือนด้วยความ ‘ปรารถนาดี’

“......”

ซู่เสี่ยวเหมิง กัดฟันและคลายกำปั้นตัวเองออก ทักษะเทควันโดนั้นอาศัยขาเป็นหลัก ถ้าเธอยกขาเตะก็คงถูกเห็นหมดแน่นอน!

“และอีกอย่าง เรื่องนี้เธอจะโทษฉันก็ไม่ได้นะ!”

เซียวเฉิน เช็ดคราบเลือดบนใบหน้าของตน ช่างไม่ยุติธรรมเอาซะเลย ให้ตายเถอะ ตกลงใครผิดใครถูกกันแน่ ไหนจะถูกข่วน ไหนจะถูกเตะน้องชายอีก… หากว่า ซู่เสี่ยวเหมิง ทำรุนแรงกว่านี้คาดว่าน้องชายของเขาคงได้รับบาดเจ็บจนใช้งานอีกไม่ได้แน่นอน!

“แล้วใครใช้ให้นายไม่สวมเสื้อผ้าหล่ะ?!”

“ฉันเพิ่งจะอาบน้ำเสร็จ เธอเคยเห็นใครใส่เสื้อผ้าอาบน้ำไหมล่ะ? และอีกอย่างนี่มันก็ห้องของฉันด้วยไม่ใช่หรือไง? เธอเข้ามาในห้องของฉันโดยพลการ และตอนนี้ยังจะมาโทษฉันอีกงั้นเหรอ?” เซียวเฉิน ค่อนข้างรู้สึกไม่ยินยอม เห็นได้ชัดว่าตัวเขาต่างหากที่เป็นผู้เสียหาย

“.....” ซู่เสี่ยวเหมิง อ้าปากขึ้น แต่ดูเหมือนว่าเรื่องนี้ไม่สามารถโทษ เซียวเฉิน ได้จริง ๆ !

แต่เมื่อนึกไปถึงฉากที่ตัวเองโดนกดโดนมองด้วยสายตาหื่นกาม เธอก็ไม่สามารถสะกดความโกรธนี้ได้ “แล้วทำไมตอนนี้นายไม่ใส่เสื้อผ้าสักทีละ?!”

เซียวเฉิน ก้มลงไปมองท่อนล่างของตัวเอง ก็เริ่มรู้สึกอายขึ้นมา อีกอย่างเขากำลังอยู่ต่อหน้าเด็กสาวคนนี้ด้วย ดังนั้นนี่คงไม่ค่อยถูกศีลธรรมเท่าไหร่! ช่างเถอะ เซียวเฉิน ขี้เกียจจะโต้เถียงกับเธอแล้ว เขาจึงเดินไปหยิบเสื้อผ้ามาใส่!

“เสี่ยวเหมิง แล้วเธอมาทำอะไรที่ห้องของฉัน?”

ระหว่างที่ เซียวเฉิน กำลังใส่เสื้อผ้าเขาก็เอ่ยถามขึ้น

“ทำไม ฉันเข้ามาในห้องของนายไม่ได้หรือยังไง? นี่บ้านของฉันนะ!”

ซู่เสี่ยวเหมิง เห็น เซียวเฉิน สวมเสื้อผ้าแล้ว ก็เริ่มรู้สึกดีขึ้นมา และไม่กลัวที่จะเกิดเรื่องอะไรขึ้นอีก!

“.....”

“เซียวเฉิน นายบอกว่าจะจัดการกับเรื่องนี้ยังไงนะ?”

หลังจากที่เธอผ่านช่วงเวลาที่แสนน่ากลัวไปได้ ซู่เสี่ยวเหมิง ก็ได้ตระหนักว่านี่คือโอกาส ที่จะให้ เซียวเฉิน ยอมศิโรราบกับเธอ!

ไม่อย่างนั้นการที่ถูกกดถูกมองในคืนนี้คงจะต้องกลายเป็นเรื่องที่เสียหายครั้งยิ่งใหญ่สำหรับเธอแน่!

“แล้วเธอต้องการอะไร?”

เซียวเฉิน มีท่าทางที่แปลกไปเมื่อเห็นว่า ซู่เสี่ยวเหมิง มายืนอยู่ที่ด้านข้างเตียงของเขา

“นายช่วยไปแข่งรถให้ฉัน แล้วฉันจะถือว่าเรื่องในคืนนี้ไม่เคยเกิดขึ้น ไม่อย่างนั้น...หึ ฉันจะไปบอกพี่สาว ให้เธอไล่นายออกไป!”

“เสี่ยวเหมิง ไม่ใช่ว่าคุยกันแล้วเหรอว่า เธอจะไม่ไล่ฉันออกไปไหนแล้ว?”

“นั่นมันตอนนู้น คืนนี้ฉันถูกนายเอาเปรียบนี่นา...” ซู่เสี่ยวเหมิง นึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ ก็เริ่มโกรธขึ้นมาอีกครั้ง

“โอ้ งั้นเธอไปบอกพี่สาวของเธอเถอะ” เซียวเฉินยักไหล่อย่างไม่แยแส และใช้สายมอง ซู่เสี่ยวเหมิง ตั้งแต่บนจรดล่าง “ฉันบอกพี่สาวเธอว่าดึกขนาดนี้แล้วเธอยังไม่นอน ทั้งยังสวมแค่ชุดนอนบุกมาถึงในห้องฉัน ไหนจะยังขอให้ฉันช่วยไปแข่งรถให้เธออีก...”

“นะ...นาย...” ซู่เสี่ยวเหมิง อ้าปากค้าง แล้วชี้ไป “ฉัน ฉันแค่จะมาวางแผนกับนายเท่านั้น นายเข้าใจอะไรผิดไปแล้ว?”

“ไหนเธอลองบอกมาซิว่า ทำไมเธอถึงใส่เสื้อผ้าแบบนี้แล้วบุกเข้ามาภายในห้องของฉัน?”

“....” ซู่เสี่ยวเหมิง อ้าปากค้าง เธอจะบอกได้ยังไงว่าเธอกำลังใช้แผนสาวงามหลอกล่อเขา?

“เฮ้ ฉันสงวนเนื้อสงวนตัวมานานกว่า 20 ปีแล้วแต่นายกลับเห็นทุกสิ่งทุกอย่าง...ช่างเถอะ ดูเหมือนว่าความสัมพันธ์ของพวกเรามันจบแล้ว ฉันจะไม่ให้นายต้องรับผิดชอบอะไรก็แล้วกัน”

“.....”

ซู่เสี่ยวเหมิง หน้าแดงก่ำ ทำไมชายคนนี้ถึงได้หน้าด้านขนาดนี้นะ!

เซียวเฉิน เห็นว่า ซู่เสี่ยวเหมิง แสดงท่าทางแบบนี้ เขาก็ไม่กล้าเล่นเกินขอบเขต เขาเปิดปากพูดว่า “เสี่ยวเหมิง เธออยากจะให้ฉันไปแข่งรถให้งั้นเหรอ ความจริงมันก็ไม่ได้เป็นปัญหาอะไรขนาดนั้น แต่ว่าฉันมีเงื่อนไขบางอย่าง”

“เงื่อนไขอะไร?”

ซู่เสี่ยวเหมิง โผเข้าไปกอดเขาโดยไม่รู้ตัว

“.....”

เซียวเฉิน กลอกตามองบน บ้าเอ้ย คิดว่าท่านปู่คนนี้เป็นพระอย่างงั้นเหรอ?

“ตอนนี้ฉันยังคิดไม่ออก เดี๋ยวฉันคิดออกแล้วจะไปบอกเธออีกที แต่เธออย่าทำตัววุ่นวายเด็ดขาด หากว่ามันเป็นคำขอที่เกินไปจนเธอทำไม่ได้ เธอก็ปฏิเสธมันได้ เธอว่าไง?”

ซู่เสี่ยวเหมิง หยุดครุ่นคิด จากนั้นพยักหน้าตอบตกลง “ได้ ฉันสัญญากับนาย!”

“โอเค” เซียวเฉิน ยิ้ม “พูดไปแล้ว มันต้องการแข่งรถแบบไหน?”

“เรื่องนี้นายไม่จำเป็นต้องถามมากหรอก แค่แข่งให้ชนะก็พอแล้ว”

เซียวเฉิน เลิกคิ้วขึ้น และไม่ถามอะไรอีก เพราะเดี๋ยวเมื่อถึงเวลาเขาก็จะรู้เอง

“เมื่อนัดหมายกันเรียบร้อย ฉันจะมาบอกนายเอง… และเรื่องนี้ห้ามให้พี่สาวฉันรู้เป็นอันขาด!”

“ฉันรู้แล้วน่า” เซียวเฉิน พยักหน้า แล้วจงใจหาวออกมา “ตอนนี้ เธอก็ควรจะกลับไปนอนได้แล้วมั้ง? หรือว่าวันนี้เธอจะนอนกับฉันที่นี่?”

“อย่ามาทำตัวน่าขยะแขยงกับฉันนะ ใครจะนอนกับนายกัน!”

ซู่เสี่ยวเหมิง ไม่ได้พูดด้วยความโกรธ และเร่งฝีเท้าเดินออกจากห้องของ เซียวเฉิน ไป เมื่อเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น เธอก็ไม่คิดที่จะกลับเข้ามาในนี้อีกเลย มันน่ากลัวเหลือเกิน!

“ฮ่าๆๆๆ”

เซียวเฉิน ปิดประตูห้องแล้วเดินเข้าไปที่ห้องน้ำ เขามองไปที่รอยข่วนบนใบหน้าและยิ้มออกมาอย่างขมขื่น หากพรุ่งนี้ ซู่ฉิง เห็นเข้า เขาจะอธิบายยังไงดี?

“ถ้านำยารักษาแผลมาด้วยก็คงจะดี ช่างเถอะ นอนดีกว่า!”

เซียวเฉิน ส่ายหน้าจากนั้นก็เลิกคิดเกี่ยวกับมันอีก เขาปิดไฟแล้วนอนทอดกายลงบนเตียง ในไม่ช้าเขาก็หลับลงไป

ท้องฟ้ายามค่ำช่างมืดสนิท ไร้ซึ่งแสงไฟสักดวง...

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่แล้ว เซียวเฉิน ที่อยู่ในห้วงภวังค์หลับใหลก็เปิดเปลือกตาขึ้นทันใด ต้อนรับแสงของดวงจันทร์ที่สาดส่องเข้ามา

วินาทีต่อมา ตัวเขาที่นอนราบอยู่บนเตียง ก็ลุกขึ้นมา จากนั้นเปิดหน้าต่างและกระโดดออกไปข้างนอกราวกับเป็นเสือชีต้าห์

ขณะที่เขากระโจนออกไปทางหน้าต่าง พลันกลายเป็นเงาดำสายหนึ่งพุ่งทะยานไปที่ประตูของวิลล่าอย่างรวดเร็ว

“จะไปไหน?”

เซียวเฉิน มองเห็นเงาดำที่อยู่ห่างออกไปหลายสิบเมตร ก็คำรามและเร่งความเร็วขึ้นกว่าเดิม

ฟิ้วววววว!

เสียงแหวกผ่านอากาศไปอย่างรวดเร็ว เห็นเพียงแค่สายลมเย็นวาบพุ่งผ่านมา มันพุ่งตรงไปยังที่ ๆ เซียวเฉิน อยู่

ร่างของ เซียวเฉิน หลบหลีกไปโดยอัตโนมัติ สิ่งที่พุ่งเข้ามากลับกลายเป็นมีดบินเล่มหนึ่ง มันพุ่งเข้ามาหมายจะปลิดชีพเขา!

อีกฝ่ายใช้ประโยชน์จากการที่ เซียวเฉิน หลบมีด กระโดดข้ามกำแพงออกไป แล้วหายไปจากครรลองสายตาของเขาในที่สุด

“บัดซบ!”

เซียวเฉิน สบถด่าฝ่ายตรงข้าม ตอนแรกเขาคิดที่จะไล่ตามไป แต่ว่าอีกฝ่ายหายไปท่ามกลางความมืดเช่นนี้ ทำให้ไม่อาจจะค้นหาตัวได้พบ

หลังจากที่เข้ามาภายในวิลล่า เซียวเฉิน มองเห็นมีดบินที่ปักอยู่บนกำแพง ดวงตาแคบลง มีดเล่มนี้ปักเข้าไปในกำแพงถึง 3 ส่วน คนที่ทำแบบนี้ได้อย่างน้อยจะต้องเป็นยอดฝีมือระดับขั้นที่ 1!

“นี่เป็นฝีมือของใครกัน?”

เซียวเฉิน ดึงมีดบินลงมา เขาหรี่สายตามองลงมายังมีดเล่มนี้แล้วทำกันตรวจสอบมีดบินในมือ