ลู่เหลียนเหนื่อยกับเมื่อวานมากที่ต้องเดินหลายรอบแต่ถือว่าคุ้มหน่อไม้ หกตะกร้าตากเหลือตะกร้าเดียว น่าจะเอามาให้หมดป่าดีหรือไม่
วันนี้ข้าจะไปดูต้นพริกที่เก็บต้นมันมาได้อยู่ตรงไหนกันนะ แต่จำไม่ค่อยได้ตอนฟื้นมาครั้งนั้นข้าเบลอ ๆ มึน ๆ จะจำทางได้หรือไม่
แต่ก่อนไปต้องทำแหนมหน่อไม้ก่อน กบับมาคงจะพอได้กินบ้าง แต่รสชาติยังไม่เข้าที่ดี...แค่อยากกินเพราะชอบกินแหนมดิบ ๆกับพริกขี้หนูสวนสด ๆ กัดแหนมคำพริกคำ อร่อยอย่าบอกใครเชียว
วิธีกินข้าวกับแหนมง่าย ๆแค่ข้าวคลุกพริกป่นน้ำปลา ซอยหอมแดงใส่หั่นแหนมใส่ ยิ่งคิดยิ่งอยาก
เนื้อสักชิ้นยังไม่ได้กินเลย ไม่ต้องถามหาแหนม เนื้อข้าอยู่ไหน....????
ชาติก่อนกินหมูกระทะบุปเฟ่ต์ สเต็กเป็จานๆ ไม่กินข้าวดูสินี่มันอะไรต้องมาหาผักกิน ์ลงโทษข้าให้งดกินเนื้ออย่างนั้นหรือน่าเศร้า ทำแหนมดีกว่ายิ่งคิดยิ่งหิว
ลู่เหลียนกับแม่ตอนเช้ากินอาหารง่ายๆผัดผักข้าวต้ม กลางวันก็ข้าวต้มผัดผักก็คืออันเดียวกันนั่นแหละ
ลงมือล้างหน่อไม้ที่เหลือสำหรับกินสดแต่นำมาทำแหนมแทน แกะกระเทียมที่นี่หัวใหญ่กว่าหัวแม่โป้งของลู่เหลียนอีก ซอยๆสับๆ ข้าวหุงนิดหน่อย เกลือที่น่าสงสารอีกนิดหน่อย ทำไม่มากเพราะเกลือมีน้อย เอาแค่พอกินไม่กี่มื้อก็พอ นำทุกอย่างผสมกันคลุกคล้าไปมาให้เข้ากัน
และหาใบไม้เหนียวๆมาห่อก็ไม่พ้นใบไผ่ที่ใหญ่เกือบเท่าใบตอง ห่อๆๆๆแล้วก็ห่อจนหมด มัดด้วยตอกจากต้นไผ่ที่เหลาบางๆแล้วแช่น้ำเพื่อให้อ่อนตัวนำมาพันเพื่อกันไม่ให้หลุดออกมาแล้วนำไปแขวนไว้ในครัว รอเท่านั้นว่าจะได้รสชาติออกมาแบบไหน
ลู่เหลียนใช้วลาในการทำแหนมใน่เช้าหมดไปแล้ว จึงรีบลุกเพื่อที่จะไปหาต้นพริกที่โตพอกินได้อยากกินพริกป่นนะซิ จะมีอะไรสาวนมากท่านแม่ไม่กินเผ็ดแต่ข้านั้นชอบมาก
ลู่เหลียนรู้ว่าตัวเองจำทางไม่ได้ต้องคอยทำสัญลักษณ์ตามต้นไม้พันกันเป็รูปที่รู้จักอยู่คนเดียวบ้าง สับต้นไม้เป็รูปบ้างดังนั้นกว่าจะถึง เสียหายไปหลายต้น
อยู่ไหนกันต้นพริก เดินเข้าไปเรื่อย ๆจ่ไม่น่ากลัวเพราะไม่มีต้นไม้บังมันเป็ทุ่งโล่ง ปุยขนสีขาวลอยไปมาจนเข้าจมูกของนาง
"ฮัดชิ้ววว" เสียงเล็กๆน่ารักทำเอาบางคนใที่แอบมานอนตากแดดหลังฝึกทหาร
"นางมาทำอะไรที่นี่" ดอกฝ้ายต้นสูงเบื้องล่างมีต้นหญ้าบังทำให้ลู่เหลียนมองไม่เห็นเขา
"ว้าว...ดอกฝ้ายเหรอ เปลี่ยนแผน...เก็บดอกฝ้ายดีกว่าเมล็ดในเก็บไว้ปลูกต่อได้ ดอกฝ้ายจ๋ากลับบ้านไปนอนกับข้าเถอะ นางตั้งใจจะทำที่นอนจากปุยฝ่ายเหล่านี้
ให้ท่านแม่ทำเสื้อบุฝ้ายสำหรับหน้าหนาวด้วยดีกว่าจะได้อุ่น ๆ
"อยากกินเนื้อบ้างจังต้องหาเงินซื้ออีก" ลู่เหลียนเก็บดอกฝ้ายที่เต็มตะกร้าแล้วแต่ยังไม่หมดวันนี้ข้าต้องเสียพลังงานอีกหลายรอบก่อนค่ำ ลุยๆๆ
หลังจากการเก็บดอกฝ้ายไปเกือบหมดมีไม่มากแต่ก็พอทำที่นอนสองคนแม่คนละผืน หลังจากขนไปไว้ที่บ้าน ยามเย็นแล้วจึงรีบกลับบ้านต้นพริกกลายเป็ดอกฝ้ายไปเสียแล้ว พรุ่งนี้คงจะยุ่งเื่ดอกฝ้ายว่าต้องทำอย่างไรบ้าง เพื่อจะได้มีที่นอนอุ่นๆ หรือนำไปขายได้หรือไม่
ลู่เหลียนนั่งแกะเม็ดในของดอกฝ้ายที่ตอนนี้วางเต็มตะกร้าที่สานด้วยไม้ไผ่จนเต็มทุกใบในบ้านหลังน้อยการนั่งแกะเม็ดในเพื่อเก็บไว้ปลูกนั้นใช้เวลามากจนค่ำมืดแสงอาทิตย์ไม่มีมีแล้วทำให้ต้องหยุดมือ จึงหาใบไม้มาคลุมไว้ก่อนเพื่อรอพรุ่งนี้
________________________________
"นางเก็บดอกฝ้ายมาทำอะไรมากมาย นางไม่มีที่นอนงั้นรึ" ข้าจะเข้าไปช่วยนางดีหรือไม่ เขาเดินตามนางมาโดยไม่รู้ตัว เห็นว่าอยากกินเนื้อแล้วทำไมไม่ซื้อหามากินหรือนางไม่มีเงิน
ยังไม่ทันที่ท่านแม่ทัพจะเข้าไปหานางเพื่อทำความรู้จักมีสัญญาณที่ทำให้ท่านแม่ทัพต้องกลับค่ายเสียก่อน
________________________________
เช้าอีกวันวันนี้นางจะทำที่นอนกับท่านแม่ซึ่งท่านแม่จะสอนการทำที่นอนให้ข้า ท่านแม่ของนางกางไม้ที่ตอกเป็ซี่กางเป็มุมสี่เหลี่ยมขนาดที่นอนพอดี แล้วมีไม้ไผ่ตอกติดๆเป็เหมือนหวีทั้งสี่ด้านจากนั้นนำด้ายที่มีมากพอควรมาโดยสาน โดยใช้ไม้ยาวทำเหมือนเข็มใช้เป็กิ่งไผ่ยาวๆคอยสานด้ายจากด้านนั้นมาด้านนี้ไปมาเพื่อทำฐานรอง
ดอกฝ้ายที่ทำการยีจนฟูฟ่องเรียบร้อยแล้ว การทำงานวันนี้ต้องใช้ความอดทนอย่างมาก ข้าเพิ่งรู้ว่าคนสมัยก่อนกว่าจะได้ผ้าห่มหรือที่นอนยัดนุ่นหนาๆอุ่นสักผืนเป็เช่นไร พักก่อนยังไม่เสร็จง่ายๆต้องอีกวัน
......................
เอาเป็ว่าตอนหน้าสองคนนี้จะได้คุยกันนิดนึง.....นะ
ยังไม่ตรวจคำผิดนะคะ
150K
