ยุทธวิจิตรพิชิตจักรภพ

แสงสุดท้ายของยามอัสดง ภายในพิภพสัตว์อสูรถูกปิดกั้นด้วยเงาร่างของฝูงคองอเวจี เสียงฝีเท้าเหยียบย่ำจนแผ่นดินสั่นสะเทือน ลิงอสูรจำนวนมากมายมหาศาลกระโจนกรูเข้าหาอุทัย

พวกมันเข้ามาอย่างรวดเร็วเห็นเป็นเพียงเส้นสายของแสงจากดวงตาอัคคีนับพันนับหมื่นคู่

แต่กลับอุทัยสงบนิ่ง ดวงจิตราบเรียบจนลืมเลือนทุกสิ่ง ที่คงอยู่คือตัวตนและดาบสยบจักรภพสีดำสนิทภายในมือ

.. สำนึกแห่งดาบปรากฏขึ้นโดยมิต้องร้องขอ !

.. ฝับบบ ! ฝับบบ ! ฝับบบ ! .. อุทัยกระหวัดดาบตามกระบวนท่า ‘ภูษาศาสตรา’

จุดเด่นของดาบเดียวคือความว่องไว โฉบเฉี่ยวรุกเข้าถอยออก พลิกแพลงโจมตีด้วยความเฉียบขาดเป็นหลัก แต่สถานการณ์ที่กำลังมาถึงเป็นการตะลุมบอนกลุ้มรุมด้วยจำนวนที่มากกว่าจนเทียบไม่ติด

.. ดาบเดียวคงไม่สามารถต้านทานรับไหว !

.. ว่าแล้วอุทัยจึงหยิบฝักดาบที่เหน็บอยู่ด้านหลังออกมาทำการบรรจุพลังปราณเข้าใส่อย่างเต็มกำลัง

.. ว๊าบบบ ! ฝักดาบยื่นขยายออกเป็นพลองยาวกว่าสามศอก !

.. ในเหตุการณ์เช่นนี้ต้องใช้การเข้าปะทะรุนแรงและหนักหน่วง !

ฝักดาบกลายมาเป็นอาวุธอีกเล่มหนึ่ง มือขวากระชับดาบ มือซ้ายกระชับพลอง แล้วกระหวัดอาวุธด้วยสองมืออย่างว่องไว

.. ฝับบบ ! ฝับบบ ! ฝับบบ ! ฝับบบ ! ฝับบบ ! .. อุทัยใช้กระบวนท่า ‘ภูษาศาสตรา’ ด้วยท่าดาบสองมือ !!!

ช่วงล่างย่อตัวเยื้องย่างก้าวสามขุมด้วยพื้นฐานวิชามวย ช่วงบนใช้ไหล่แขนข้อมือทั้งสองข้างสะบัดกวัดแกว่ง อาวุธในมือทั้งสองถูกควบคุมอย่างแคล่วคล่องดังเป็นอวัยวะส่วนหนึ่งของร่างกาย

ดาบขวาพลองซ้าย .. ทั้งสองถูกกรีดวาดเป็นเส้นสายตามกระบวนท่า ...

กระบวนดาบครอบคลุมทั้งด้านหน้าในท่าฟันออก แล้วกระหวัดกลับคืนขึ้นด้านบนศีรษะ ปลายดาบอ้อมคลุมปกป้องด้านหลัง แล้วจึงตวัดฟันคมดาบอ้อมไปด้านข้างตัดทแยงไปยังเป้าหมายเบื้องหน้า .. อุทัยเดินดาบเช่นนี้สลับกันสองมือ

ยังมีกระบวนท่าสะบัดดาบเปลี่ยนแนวมากระหวัดไปทางด้านข้างแล้วจึงฟันออกเดินดาบเป็นวงมือซ้ายสลับวงมือขวา และท่ากระหวัดดาบย้อนทวนจากล่างขึ้นบนสลับกับบนลงล่าง จากในออกนอกแปรเปลี่ยนเป็นจากนอกเข้าใน

.. กระบวนท่า ‘ภูษาศาสตรา’ เปลี่ยนดาบสองมือเป็นเกราะปกป้อง รับคือรุกและรุกคือรับในกระบวนท่าเดียวกัน

ด้านหลังคือประตูอสูรโลกา ด้านหน้าคือฝูงคองอเวจีตรงเข้าห้อมล้อมเป็นชั้นๆ อุทัยร่างไหววูบกระโดดพุ่งไปข้างหน้าตรงเข้าหาฝูงสัตว์อสูรตัวใหญ่ยักษ์

.. กรรรรรรร !!! โอ๊กกกกก !!! .. ลิงอสูรสองตัวแรกพุ่งเข้ามาด้านหน้าทั้งซ้ายขวา อุทัยยังสูงไม่ถึงเอวของมันด้วยซ้ำ

.. ฝับบบ ! ฝับบบ ! ฝับบบ ! ฝับบบ ! .. หนึ่งดาบหนึ่งพลองฟาดฟันออกอย่างรวดเร็ว

ประกายดาบส่งประกายสีทองศักดิ์สิทธิ์ด้วยปราณ ‘อรุณโรจน์’ สลับด้วยพลองประกายแสงสีดำยะเยือกสุดอาถรรพ์จากปราณ ‘อสูรบรรพกาล’

ลิงอสูรทั้งสองตัวถูกฟันขาดเป็นสองท่อนด้วยคมดาบ แล้วถูกพลองฟาดกระแทกจนเลือดเนื้อปลิวกระจาย

.. กรรรร ! .. คองอเวจีอีกสองตัวตามมาติดๆ

.. ตู้มมม ! ตู้มมม ! พวกมันกระโดดใช้สองแขนทุบลงมาแต่ต้องเจอกับพื้นว่างเปล่า ร่างอุทัยไหววูบถอยหลังหลบอย่างรวดเร็ว

.. ฝับบบ ! ฝับบบ ! ฝับบบ ! ฝับบบ ! .. คมดาบประกายพลองวูบวาบ ท่อนแขนชิ้นส่วนร่างกายของลิงอสูรทั้งสองตัวขาดกระเด็น

อุทัยเคลื่อนออกทางขวา

.. ฝับบบ !!! ดาบขวาในมือกระหวัดออกเชือดคอลิงอสูรตัวหนึ่ง

.. ป๊าบบบ !!! พลองซ้ายฟาดลิงอสูรตัวนั้นจนลอยกระเด็นเลือดเนื้อระเบิดปะทุออก

.. ฝับบบ ! ฝับบบ ! ฝับบบ ! ป๊าบบบ !!! ดาบกระหวัดตัดเฉือนพลองฟาดทำลาย หัวและแขนของสัตว์อสูรขาดร่างกายถูกฟาดแหลกเหลว

.. ป๊าบบ ! เปรี้ยงงง !!! อุทัยกระโจนหมุนตัวนำพลองตีแสกหน้าลิงอสูร แล้วจึงถีบเข้าหน้าอกของมันจนปลิวคว้างขวางทับกับตัวอื่นๆ ที่กำลังพุ่งเข้ามา

.. โครมมม !!! .. กรรร ! กรรร ! ลิงอสูรปะทะชนกันชุลมุนวุ่นวาย

ญานินดาที่อยู่หน้าประตูมิติต้องกระโดดหนีเป็นพัลวัน ท่าร่างของนางกลายเป็นวิหคเพลิงสีแดงเคลื่อนที่อย่างว่องไว ตรงเข้าไปฉุดดึงสตรีปักษาวารีที่กำลังจะถูกสัตว์อสูรทำร้าย

ญานินดาขึ้นลอยตัวอยู่กลางอากาศมองดูอุทัยด้วยความเป็นห่วง

ร่างของสตรีปักษาวารีร่วงหล่นนางรีบมุดหลบซ่อนตัวในซอกหิน

อุทัยเคลื่อนที่ฉากซ้ายขวารุกเข้าถอยออกยอกย้อนไม่หยุดนิ่ง ดาบพลองสะบัดฟาดออกด้วยเพลงดาบสองมือที่รุนแรงหนักหน่วง

สำนึกแห่งดาบก่อเกิดท่าดาบสองมือประสานมือเท้าออกฟาดฟัน ...

... สะบัดดาบจ้วงแทง

... ใช้ด้ามดาบพลิกกระทุ้ง

... ฟาดฟันดาบขนานตามแนวนอน

... กระหวัดดาบสองมือสลับไขว้ไปมา

..... ท่าดาบพื้นฐานร้อยพันเปลี่ยนแปลงเข้าห้ำหั่นสัตว์อสูร .. ฝับบบ ! ฝับบบ ! ฝับบบ ! ป๊าบบบ !! โครมมม !!!

อุทัยถูกห้อมล้อมด้วยคองอเวจีจนมองไม่เห็นตัว มีเพียงประกายปราณวิบวับที่ปะทุออกจากภายใน .. ประกายสีทองวูบเรืองอร่าม ... สลับกับสีดำวาบอาถรรพ์ ...

.. หนึ่งดาบหนึ่งพลองสะบัดกวัดแกว่ง ภายในจิตผุดภาพร่ายรำดาบขึ้นมา

ท่าดาบพื้นฐานที่ออกมาจากสำนึกแห่งดาบทำมันเข้าใจกระบวนท่าร่ายรำดาบที่ถูกบันทึกไว้ในผืนผ้าโบราณ

อุทัยตั้งดาบพลองไขว้ประสาน พลังปราณส่งออกจากสองทิศทาง ทางหนึ่งจากจักระ ‘มณีปุระ' ซึ่งอยู่ตรงแนวสะดือตัดกับกระดูกสันหลัง พลังปราณผ่านชีพจรขาทั้งสองข้างที่กำลังย่อพับแล้วจึงระเบิดออก พร้อมดีดพุ่งทะยานไปเบื้องหน้า

อีกทางหนึ่งจากจักระ 'อะนาหตะ' อยู่ตรงแนวหัวใจ พลังปราณส่งออกไปยังชีพจรแขนทั้งสองสะสมลงดาบและพลอง ขณะที่ร่างพุ่งไปข้างหน้าทำการบรรจุพลังปราณสะสมในอาวุธทั้งสองจนเต็มปริ่ม

แล้วจึงระเบิดพลังปราณตวัดฟันสองดาบพลองอย่างรุนแรง ...

.. ดาบโลกันตร์วินาศ !!!

.. เปรี้ยงงง !!! .. กระบวนดาบระเบิดพลังทำลายล้างในทิศทางทะลุทะลวงไปข้างหน้า ปราณดาบสังหารรูปกากบาทตัดเชือดเฉือนลิงอสูรสิบกว่าตัวเป็นชิ้นๆ พลังปราณเป็นทางยาวลากไปกว่าสิบห้าก้าว

ตามต่อด้วยอีกกระบวนท่าหนึ่ง ...

อุทัยระเบิดพลังปราณออกจากจักระ ‘มณีปุระ’ และ 'อะนาหตะ' พร้อมกัน เกิดแกนปราณเข้มข้นเชื่อมต่อกลางลำตัวแล้วบิดหมุนวนพลังโดยรอบ

ร่างกายหมุนคว้างดังกังหันส่งพลังปราณสู่แขนผ่านเข้าดาบพลองในมือทั้งสอง

.. ดาบวิปลาสจักรา !!!

.. ว๊าบบบ !!! ว๊าบบบ !!! ว๊าบบบ !!! ปราณดาบทองประกายสลับดำทมิฬหมุนวนดังกงจักร

.. พลังสังหารเฉียบคมมีรัศมีทำลายล้างกว่าสิบศอก

.. กงจักรสังหารไปถึงที่ใดชิ้นส่วนร่างกายของลิงอสูรขาดปลิวกระเด็น

อุทัยเร่งเร้าท่าร่างร่ายรำเพลงดาบปะทุพลังปราณสังหารอย่างบ้าคลั่ง เลือดสีแดงฉานพุ่งกระฉูดแล้วจึงตกลงมาดังสายฝนโลหิต

ผ่านไปห้านาที ... ลิงอสูรกว่าห้าสิบตัวถูกฆ่าตาย

ผ่านไปสิบนาที ... ลิงอสูรตายไปอีกร้อยตัวชิ้นส่วนอวัยวะร่างกายเกลื่อนกลาด

ผ่านไปยี่สิบนาที ... ลิงอสูรถูกฆ่าตายอีกห้าร้อยตัวซากศพกองดังภูเขาลูกน้อย

ผ่านไปครึ่งชั่วโมง ... ลิงอสูรตายไปพันกว่าตัวแล้ว ทุกที่ที่เหยียบย่ำคือซากศพของสัตว์อสูร พื้นแดงฉานด้วยเลือดที่ร้อนระอุดังหินเหลวเดือดใต้ธรณี

“…” ญานินดาตะลึงงัน เพลงดาบของอุทัยสามารถสังหารสัตว์อสูรเป็นพันตัว

แต่สัตว์อสูรเหล่านั้นยังคงกรูกันเข้ามาไม่หยุด ทุกตัวบ้าคลั่งกระหายเลือดราวลิงยักษ์เสียสติ

.. กรรรรรรร ! โอ๊กกกกก ! โอ๊กกกกก ! โอ๊กกกกกกกกก !!!

การต่อสู้ยิ่งดุเดือดยิ่งดึงดูดลิงอสูรตัวอื่นๆ ให้กระโจนเข้าร่วมวง ...

อุทัยล้วงลึกเข้าไปในวงล้อมจนกลายเป็นจุดศูนย์กลางของสัตว์อสูร คองอเวจีนับหมื่นนับแสนตัวต่างทยอยกันเข้ามาห้อมล้อมมันไว้

.. แต่ลิงอสูรไม่กล้าเข้ามาโดยผลีผลามอีก

พวกมันห้อมล้อมอุทัยไว้ยังไม่กล้าเข้ามา ต่างขยาดในเพลงดาบของมนุษย์ตัวน้อยที่ดูโง่เง่าผู้นี้

.. วิ้วววววว ... เสียงดังแหวกอากาศมาแต่ไกล

.. ตุ้มมมมม !!! ... วัตถุก้อนสีดำตกลงข้างกายของอุทัยปะทะถูกซากศพลิงยักษ์บนพื้นจนปลิวกระเด็น

“มารดามัน !” อุทัยกระโดดหลบอย่างเฉียดฉิว ... เมื่อหันมาดูพบว่านั่นคือหินก้อนใหญ่ขนาดเท่าลูกวัวถูกขว้างเข้ามา

.. วิ้วววววว ...

.. วิ้วววววววววว ...

.. โครมมม ! ตุ้มมมมม ! ตุ้มมมมม !!! .. ก้อนหินมากมายถูกลิงอสูรเหวี่ยงขว้างมานับร้อยๆ ก้อน จนอุทัยกระโดดหลบวูบวาบ

“ไอ้ลิงบ้า ...” อุทัยร้องด่าไปกระโดดหลบไป

.. วิ้วววววว ...

.. โครมมม ! โครมมมมม !!! .. อุทัยเสียขบวนถูกก้อนหินถล่มใส่ มันกระโดดหลบก้อนหินหัวซุกหัวซุน

ทันใดนั้น ! .. ลิงอสูรจัดหน่วยกล้าตายกระโดดฝ่ากลุ่มหินเข้ามาพุ่งเข้าใส่อุทัยพร้อมกัน ...

.. ฝับบบ ! ฝับบบ ! ฝับบบ ! ป๊าบบบ ! ลิงยักษ์สองตัวแรกถูกอุทัยฟันจนร่างแยกขาดกระเด็น

ที่เหลืออีกสิบกว่าตัวนำร่างกายอันใหญ่โตเข้ารับปราณดาบโดยไม่กลัวตาย เป้าหมายคือใช้ซากร่างกายของมันสยบอุทัยเอาไว้ให้ได้

“เอ้ยยย !!!” อุทัยร้องตกใจฟาดฟันออกไปสองดาบแต่กลับถูกร่างกายอันใหญ่โตนั้นโถมทับเข้าหา

กลยุทธ์ของลิงอสูรช่างพิสดารพวกมันสิบกว่าตัวกระโดดเข้ามาทับอุทัยไว้ แต่ละตัวมีน้ำหนักเกือบพันชั่งและยังมีตัวอื่นๆ กระโดดเข้ามาช่วยโถมทับอีก

.. ตุ๊บบบ ! ตุ๊บบบ ! ตุ๊บบบ !

อุทัยถูกทับด้วยลิงอสูรกว่ายี่สิบตัว โลกทั้งโลกมืดสนิทไม่สามารถขยับร่างกายได้

.. ตุ๊บบบ ! ตุ๊บบบ ! ตุ๊บบบ !

ยังมีลิงอสูรกระโดดเข้ามาทับอีกหลายตัว ... กองลิงอสูรที่ทับอุทัยกลายเป็นภูเขาลูกหนึ่ง

สัมผัสของขนอันสากหนาและกลิ่นสาบเหม็นฉุนของสัตว์อสูรติดตรึงลมหายใจ

อุทัยหน้าถอดสี .. ‘แย่แล้ว ! ขยับร่างกายไม่ได้เจ้าลิงบ้าพวกนี้ ...’

... ราวตกอยู่อีกโลกหนึ่ง ... โลกอันมืดมิด ... น้ำหนักหลายพันชั่งกดทับอุทัยไว้จนขยับร่างกายไม่ได้

หนักจนไม่รู้สึกหนักได้กว่านี้ ...

แม้แต่หายใจยังไม่สามารถ ...

ราวเวลาผ่านไปอย่างเนิ่นนาน ...

... สติของอุทัยค่อยๆ พร่าเลือนลงทีละนิด ... ทีละนิด... ทีละนิด ...

ความคิดครั้งสุดท้ายของอุทัย ‘หรืออออ .. นี่เราต้องมาตายอยู่ที่นี่แล้ว ...’

ร่างกายไร้ซึ่งความรู้สึก …

สติของอุทัยกำลังจะดับวูบ ...

ความว่างเปล่า ... เกิดขึ้นในความว่างเปล่า ...

.. แต่แล้ว

ในความมืดว่างเปล่าเกิดแสงสว่างจุดหนึ่ง ...

.. วิบ ! วิบบบ ! ว๊าบบบ !!! ...

ประกายแสงเล็กๆ ส่องออกมาจากผลึกหินที่อุทัยประดับห้อยอยู่ที่คอ

ผลึก ‘วัตวสะมาร' ส่องประกายวับวามละอองสีทองภายในพลุ่งพล่านจนผลึกหินสั่นสะท้าน พลังงานสุดไพศาลเย็นยะเยือกแผ่กระจายออกมา ... เสียงหัวเราะหนึ่งดังกึกก้องจนพิภพต้องสั่นสะเทือน .. ฮ่า ฮ่า ฮ่า ...