“หอมจังมีอะไรกินครับวันนี้อ้าว! น้องมุกมาแล้วหรอ”
“….ค่ะสวัสดีค่ะ” มุกไม่ชินเอาเสียเลยกับการที่จะต้องมาพูดสนิทสนมกันของคนบ้านนี้คนนี้น่าจะเป็ลูกชายคนเล็ก เธอเคยเห็นผ่านๆ ตอนแม่ส่งรูปมาให้แต่เธอแทบจะจำหน้าเขาไม่ได้ด้วยซ้ำ คนนี้มีรูปร่างสูงใหญ่ราวกับนักกีฬาแต่ใบหน้าดูขี้เล่นคนพี่ แม่บอกว่าคนนี้อายุมากกว่าเธอสองปี คงน่าจะกำลังเรียนปี4
“ตัวจริงสวยเหมือนที่คุณน้าพูดไม่มีผิดเลยนะครับ”
“ก็ได้น้ามานั่นแหละฮาฮาฮา”
“จริงครับผมไม่เถียงเลยแล้วมุกมาอยู่กี่วัน” เขาหันไปตอบคุณแม่ก่อนจะหันมาถามเธอ
“น้าว่าจะให้อยู่ซักสามเดือนพี่คนนี้ชื่อตามนะลูก” แม่รีบที่ตอบแทนฉัน ก่อนจะแนะนำคนน้องชื่ออะไรนะ ตามหรอ หึเพราะถ้าเป็ฉัน ฉันคงตอบว่าอาทิตย์เดียวแต่นั่นแหละถ้าเทียบกับต้องโดนหักค่าขนมฉันยอมอยู่ที่นี่ดีกว่า
หลังจากแนะนำตัวทำความรู้จักกันเสร็จเธอก็ได้คำตอบว่าทำไมแม่เธอถึงอยากให้เธอมาอยู่ที่นี่เพราะแม่อยากให้ฉันเห็นว่าครอบครัวนี้อบอุ่นแค่ไหนแต่เท่านี้ฉันยังไม่ยอมรับหรอกนะ เพราะยังไงเธอก็มีพ่อแค่คนเดียวถึงแม้ท่านจะจากไปแล้วก็ตาม
มุกได้ห้องส่วนตัวตามที่ขอไว้ั้แ่แรกเป็ห้องที่อยู่ชั้นสองซึ่งเคยเป็ห้องเก็บมาก่อน ห้องอยู่ระหว่างห้องของพี่ต้น และพี่ตามส่วนพ่อกับแม่อยู่ชั้นล่างเป็ห้องใหญ่
ระหว่างวันเธอก็หมกตัวอยู่แต่ในห้องไม่ได้ออกมาพูดคุยกับใครเลยมีบ้างที่แม่มาเรียกเธอให้ออกไปพูดคุยกัน แต่เธอก็อ้างว่าเหนื่อยซึ่งเธอไม่ได้เหนื่อยจริงๆ หรอกกับการเดินทางแค่นี้เพราะตอนไปเที่ยวต่างจังหวัดกับเพื่อนไม่นอนสองสามคืนเธอยังอยู่ได้เลยแค่นี้สบายๆ จวบจนถึงตอนเย็น…
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
แอ๊ดดดดด
“มุกกินข้าวลูก”
“ค่ะแม่”
วันนี้มื้อเย็นมีเพียงแค่พ่อเลี้ยงแม่และก็ฉันเท่านั้นเพราะพี่ต้นพี่ชายคนโตยังไม่กลับจากทำงานส่วนพี่ตามแม่บอกว่าออกไปเตะฟุตบอลกับเพื่อนนั้นถือเป็เื่ดีเลยที่ทำให้เธออึดอัดน้อยลงเพราะแค่พ่อเลี้ยงคนเดียวเธอก็อึดอัดมากพออยู่แล้ว
กับข้าวคืนนี้เป็อาหารอีสานจำพวกส้มตำ ต้มแกงสีแปลกๆ มีปลาย่าง ไก่ย่างข้าวเหนียวซึ่งเธอก็สามารถกินได้เป็บางอย่าง แต่ก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรมุกก้มหน้าก้มตากินอาหารเงียบๆ หวังให้ข้าวในจานหมดไวๆ จะได้รีบขึ้นห้อง
กริ้งงงงงงงงง
“คุณค่ะแม่ของบัวโทรมา บัวขอไปรับสายก่อนนะ”
“ครับ”ฉันมองตามแม่ตาละห้อย นี่ฉันต้องนั่งอยู่กับพ่อเลี้ยงสองคนจริงเหรอเนี่ยมันยิ่งทำให้ฉันต้องก้มหน้าตั้งใจกินไปกันใหญ่เพราะฉันไม่อยากสนทนากับเขาแม้แต่คำเดียว
“อร่อยไหมลูก”
“…เอ่อค่ะ” มันน่าอึดอัดจริงๆ กับบรรยากาศแบบนี้
“อยากได้อะไรก็บอกพ่อนะถ้าเบื่อก็บอกพี่ๆ เขาให้พี่ๆ เขาพาไปเที่ยวได้”
“ค่ะ”
“แล้ว่นี้เป็ไงบ้างเรียนยากไหม”
“ไม่ยากค่ะ”
“แล้ว…”
“คุณค่ะ!!!”ระหว่างที่พ่อเลี้ยงกำลังซักประวัติและสอบถามเธออยู่ อยู่ๆเสียงแม่ก็ะโดังเข้ามาลั่นเข้าลั่นห้องครัวทำให้ทั้งฉันและพ่อเลี้ยงหันไปมองทางแม่เป็ทั้งตาเดียว
“เป็อะไรบัวหน้าตื่นเชียว”
“ไอเพชรน้องชายบัวถูกลอบยิ่ง”
“ห่ะ!ใครพวกไหนบัว”
“น่าจะพวกที่ดินแปลงข้างๆนะพี่ยศ”
“เดี๋ยวพี่ให้พวกจัดการให้”
“อย่าดีกว่าพี่จริงๆ แล้วแปลงข้างๆ เขาก็คือครอบครัวบัวด้วยบัวยังไม่อยากให้เื่ใหญ่ถึงขนาดนั้น”
“แล้วบัวจะทำยังไง”
“พรุ่งนี้บัวจะกลับบ้านก่อนขอไปปรึกษาผู้ใหญ่ทางฝั่งโน้นว่าจะเอายังไงถ้า้าให้พี่ช่วยบัวจะบอกพี่คนแรกนะ”
“ถ้าบัวคิดมาดีแล้วพี่ก็ไม่ขัดครับแต่ถ้ามีอะไรขึ้นมาต้องนึกถึงพี่คนแรกนะ”
“ค่ะพี่ยศ”
“แล้วพรุ่งนี้จะออกกี่โมง”
“รถคันแรกออกบัวก็ไปแล้วพี่ อ่อ บัวฝากมุกไว้ที่นี่ด้วยนะ ฝากพี่ดูแลมันด้วย มันดื้อหน่อยแต่คุยได้มันเป็เด็กฟังคนอยู่”
“เอานาไม่ต้องคิดมากลูกบัวก็ลูกพี่ ไม่ต้องห่วงไปจัดการทางนั้นเถอะ”
“ขอบคุณนะพี่ยศ”มุกนั่งฟังบทสนทนาตาละห้อย สรุปแล้วเธอต้องอยู่ที่นี่โดยไม่มีแม่จริงๆ หรอเนี่ย เธอจะรอดถึงสามเดือนหรือเปล่าเห้ออออ แค่คิดก็ท้อแล้ว ถ้าไม่ไหวจริงๆ คงต้องหาข้ออ้างเื่เรียนกลับไปก่อน
4K
