ตกดึก...
ค่ำคืนที่แสนเงียบเหงาผ่านไปอย่างเชื่องช้า...ร่างระหงในชุดนอนดิ้นไปมาจากอาการคันกระสันด้านล้าง หัวใจของเธอเต้นรัวเป็กลองจนเหงื่อชุ่มไปทั้งหลัง แม้ว่าจะเปิดแอร์เย็นฉ่ำมันก็ช่วยให้ไฟราคะในตัวดับลงไม่ได้ มะปรางไม่้ารู้สึกเช่นนี้...เธอไม่อยากคิด...ว่าตัวเองจะมีอารมณ์ไปกับการััลำเอ็นของคนแก่ได้!
ภาพแท่งเนื้อลำหนายังติดตาไม่หายไปไหน ไอร้อนของมันแผ่กระจายไปตามมือที่ัั ยิ่งเช็ด....มันก็ยิ่งแข็งขืนขึ้นมามากกว่าเดิม ยิ่งได้เห็นภาพกล้ามเนื้อของชายเฒ่า...ความคิดของมะปรางก็ยิ่งเตลิดไปไกล เรียวขาระหงเบียดแน่นสู้กับร่องเปียกชื้น...และสุดท้าย...นิ้วของเธอก็บรรเลงเพลงรักให้ตัวเองอย่างห้ามไม่อยู่
รุ่งเช้า...แสงสีทองสาดส่องเอาวันใหม่เข้ามา...มะปรางตื่นขึ้นไปวิ่งอีกครั้ง โดยที่มีไอ้ลุงข้างบ้านวิ่งตามอยู่ด้านหลังติดๆ บั้นท้ายของเธอเรียกสายตาหื่นกามจากนักวิ่งกลัดมันมากมายได้อย่างดี ั้แ่ว่าที่พยาบาลสาวออกมาวิ่ง ก็ดูเหมือนผู้ชายทั้งหมู่บ้านจะรักการออกกำลังกายขึ้นมาเสียทุกคน...
“หนูมะปราง”
“….”
“หนูมะปรางจ๊ะ”
“อ๊ะ….คุณลุง”
“ลุงเรียกตั้งนาน ไม่เห็นตอบเลย”
“ขอโทษค่ะ หนูไม่ได้ยิน”
หญิงสาวตอบกลับพร้อมกับยกมือปาดเหงื่อที่หน้าผาก เต้าเนื้อของเธอกลมเป็เต้าเด้งออกมาด้านหน้า รูปร่างเว้าโค้งน่าลูบคลำกำลังจะโดนััอีกครั้ง...
“ตายจริง หนูสายแล้ว ขอโทษนะคะ หนูต้องไปดูแลคนป่วยแทนป้าสาแล้ว”
“ด..เดี๋ยวสิ”
ไม่ทันที่มือปลาหมึกจะได้ััผิวขาวเปียกเหงื่อ ร่างระหงก็วิ่งสายก้นกลับไปยังบ้านของตัวเอง ปล่อยให้ไอ้ลุงตัณหากลับบ่นอุบอิบให้กับเมียของตัวเอง เพราะหลังจากที่หนูมะปรางรับงานไป ดวงตาของมันก็ไม่ได้เห็นของสวยๆงามๆตลอดทั้งวัน
ณ บ้านของปู่ฤทธิ์
มะปรางรีบวิ่งเข้ามาด้วยความเร่งรีบ เธอสายไปหนึ่งชั่วโมงเต็มๆสำหรับหน้าที่ที่ได้รับมอบหมาย ความรู้สึกผิดอัดแน่นอยู่ในใจเต็มไปหมด เพราะถ้าเกิดว่าเธอเป็พยาบาลจริงๆ การสูญเสียเวลาทั้งชั่วโมงคงทำให้เธอถูกไล่ออกได้อย่างง่ายดาย...
“หนูมะปราง”
“อ๊ะ….คุณปู่”
“ปู่นึกว่าหนูจะไม่รับงานนี้อีกซะแล้ว”
“หนูขอโทษค่ะ พอดี....พอดีรถติดไปหน่อย....ขอโทษจริงๆนะคะ”
มะปรางรีบยกมือไหว้ ก่อนจะเอาข้ออ้างรถติดมาแก้หน้า แม้ว่าเธอจะไม่ใช่คนชอบโกหกเท่าไหร่นัก แต่จะให้บอกไปว่าเมื่อคืนนี้เธอช่วยตัวเองจนดึกดื่น แถมตอนเช้ายังวิ่งละเมอคิดถึงลำเอ็นแท่งหนาลำยาวใหญ่ของคนแก่ก็ใช่เื่...
“ไม่เป็ไร แค่เห็นหนูมาดูแลปู่ต่อ.....แค่นี้ก็ดีใจแล้ว”
“ค่ะ เดี๋ยวหนูเตรียมอาหารเช้ากับยาก่อนนะคะ ว่าแต่...ไข้คุณปู่เป็ยังไงบ้างคะ”
“อ้อ ดีขึ้นแล้วล่ะ แต่ปู่ยังปวดหัวอยู่เลย”
“นั่งพักก่อนนะคะ เดี๋ยวหนูเตรียมอาหารแป๊บเดียว”
มะปรางตรงดิ่งเข้าไปในห้องครัว พร้อมกับเตรียมอาหารร้อนๆออกมาให้ปู่ฤทธิ์ที่โต๊ะอาหารด้านนอกบ้าน บรรยากาศยามเช้าสายบริเวณนี้ไม่ค่อยร้อนเท่าไหร่นัก เนื่องจากสวนย่อมปลูกต้นไม้ใหญ่ไว้มากมาย แต่ความเร่งรีบของมะปรางก็ทำให้เธอเหงื่อฟูมกายอีกครั้ง
“หนูเป็อะไรหรอ ตัวเปียกเหมือนลูกหมาตกน้ำเชียว”
“คือ….หนูรีบไปหน่อยนะค่ะ กลัวคุณปู่จะยังไม่ได้ทานข้าว”
“ไม่ต้องรีบขนาดนั้นก็ได้”
เสียงเข้มบอก ก่อนจะตักข้าวต้มร้อนๆเข้าปาก มะปรางยืนจ้องเรือนร่างกำยำของชายแก่ไปทั้งตัว ร่างกายที่ดูแข็งแรงยิ่งกว่าคนรุ่นเดียวกัน....ทำไมมันถึงทำให้เธอรู้สึกร้อนรุ่มได้ขนาดนี้
“คุณปู่คะ...”
“หือ”
“ทานข้าวทานยาเสร็จแล้ว...หนู...จะเช็ดตัวให้นะคะ”
“อ้อ…..เอาสิ”
840
