ย้อนเวลาสู่ยุค 70: สร้างชีวิตใหม่ด้วยมิติซูเปอร์มาร์เก็ต 【จบ】

        ตอนที่ 84 นักวาดฝัน

        “ใช่แล้ว สหายห่าว รีบขึ้นเกวียนมาเถอะ ทำไมหรือ? หรือต้องการให้คนอื่นช่วยพยุงเธอขึ้นมา?” ในตอนที่กานเสี่ยวฟางพูดประโยคนี้ออกมา สายตาของเธอก็เหลือบมองไปทางหานชีเยวี่ยกับพี่ชายของเธอเป็นระยะ

        ทว่าน่าเสียดายที่สองพี่น้องไม่ได้สนใจพวกเขาเลย ทั้งสองคนกำลังพูดคุยกันอยู่ กานเสี่ยวฟางปรายสายตามองห่าวหลิงอวิ๋น ท้ายที่สุดแล้ว ห่าวหลิงอวิ๋นก็ต้องปีนขึ้นเกวียนรถด้วยตัวเอง เมื่อทุกคนขึ้นรถหมดแล้ว หัวหน้าชุมชนก็สะบัดแส้และขับเกวียน เริ่มต้นออกเดินทางอีกครั้ง

        เหล่ายุวชนที่ถูกส่งมาทำงานในชุมชนนี้หลายปีดีดัก ย่อมล่วงรู้ถึงความเป็นไปของครอบครัวสกุลหานเป็นอย่างดี พวกเขารู้ดีว่าบ้านสกุลหานเป็นหนึ่งในครอบครัวที่ยากจนที่สุดในชุมชนแห่งนี้ น้องสาวคนเล็กของบ้านสกุลหานนั้นมีเสื้อผ้าดีๆ ใส่ แต่พี่ชายของนางแต่ละคนแทบไม่เคยมีเสื้อผ้าที่อยู่ในสภาพสมบูรณ์ให้เห็นเลยสักครั้ง แต่ในวันนี้ หานซานหยางกลับสวมใส่เสื้อผ้าเนื้อดี ชุดเครื่องแบบทหารรุ่นใหม่ล่าสุด ทั้งเนื้อผ้าก็ยังเป็นผ้าเนื้อดีชั้นเลิศอีกด้วย

        ก่อนหน้านี้ตอนที่พวกเขายังอาศัยอยู่ในเมือง สถานภาพของพวกเขาก็ถือว่าไม่เลว แน่นอนว่าต้องเคยเห็นของดีๆ ผ่านตามาบ้าง

        “สหายหานซานหยาง ฉันอิจฉาคุณจริงๆ อยู่ดีๆ ก็ได้ไปทำงานในเมืองโดยที่ไม่มีใครรู้มาก่อนเลย”

        คนที่เปิดปากพูดคือยุวชนชายคนหนึ่งชื่อจัวจื้ออี้เป็นพี่ใหญ่ของศูนย์ยุวชน ปีนี้อายุยี่สิบแปดปี มาอยู่ที่ชุมชนได้เจ็ดปีแล้ว ยุวชนหลายคนที่อายุใกล้เคียงกับเขาต่างก็แต่งงานและตั้งรกรากในชุมชนแล้ว แต่เขายังคงยืนกรานที่จะอยู่เป็นโสดและอาศัยอยู่ในศูนย์ยุวชนต่อไป

        หานชีเยวี่ยจำคนคนนี้ได้ เมื่อชาติที่แล้ว เขาได้กลับไปเมืองในปีที่สอง หลังจากที่การสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้รับการฟื้นฟู และเหตุผลที่เธอจำเขาได้ก็เพราะเขาเป็นยุวชนวัยดึกคนเดียวที่ไม่ได้แต่งงานและได้กลับเข้าเมือง ส่วนยุวชนคนอื่นๆ ที่แต่งงานแล้ว ส่วนใหญ่ก็ทิ้งภรรยาและลูก เมื่อกลับเข้าเมืองไปแล้วก็หายสาบสูญ ไร้ข่าวคราวติดต่อ

        เมื่อเทียบกับคนเหล่านั้น คุณค่าของจัวจื้ออี้จึงยิ่งโดดเด่น ยากจะหาใครเปรียบแล้ว

        หานชีเยวี่ยมองออกว่าจัวจื้ออี้รู้สึกอิจฉาจริงๆ เธอยิ้มพร้อมกับพูดว่า “สหายจัว อดทนไว้นะคะ ไม่แน่บางที คุณก็อาจจะได้กลับเมืองก็เป็นได้ค่ะ”

        เมื่อจัวจื้ออี้ได้ยินคำพูดนี้ ดวงตาของเขาก็เปล่งประกายขึ้นมาทันที “สหายหานชีเยวี่ย คุณได้ยินข่าวคราวอะไรมาหรือ?”

        จัวจื้ออีรีบถามอย่างกระตือรือร้น แต่ยังไม่ทันที่เขาพูดจบ เขาก็ได้ยินเสียงเยาะเย้ยดังขึ้นจากอีกฝั่งหนึ่งทันที “สหายจัว คุณถามแบบนี้ได้ยังไง แม้แต่พวกเรายังไม่ได้ข่าวคราวอะไรเลย เธอเป็นแค่ผู้หญิงบ้านนอกคนหนึ่ง จะไปรู้ข่าวอะไรได้”

        คำพูดนี้ไม่สุภาพเป็นอย่างยิ่ง และนี่เป็นคำพูดของห่าวหลิงอวิ๋น

        หานชีเยวี่ย “…“

        ห่าวหลิงอวิ๋นคนนี้ สมองไม่ค่อยสมประดีหรือ?

        เธอหมายปองพี่ชายของตนแท้ๆ แต่กลับทำตัวไม่สุภาพกับเธอผู้เป็นน้องสาวแบบนี้ นี่เธอไม่ได้ตั้งใจจะแต่งเข้าบ้าน หรือเธอคิดจะแต่งเข้ามาแล้วทะเลาะกันทุกวัน? ไม่ใช่แค่หานชีเยวี่ยที่สงสัย คนอื่นๆ ก็สงสัยเช่นกัน แน่นอนว่าพวกเขาย่อมมองออกว่าห่าวหลิงอวิ๋นคิดอะไรอยู่   ทว่าห่าวหลิงอวิ๋นคนนี้ ไม่รู้หรือไงว่าบ้านสกุลหานรักหานชีเยวี่ย ลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนคนสุดท้องนี้มากแค่ไหน?

        แม้แต่พี่ชายที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกับเธอ ก็ยังรักและตามใจหานชีเยวี่ยมาก ไฉนเลยพวกเขาจะรู้ว่า ถ้าไม่รู้จักฐานะของหานชีเยวี่ยในบ้านสกุลหาน ห่าวหลิงอวิ๋นอาจจะไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้ก็ได้ เพราะแท้จริงแล้วในใจของเธอ เธออิจฉาหานชีเยวี่ย และหวังว่าจะสามารถกดขี่หานชีเยวี่ยให้จมดิน จะให้ดีที่สุดก็ควรจะเริ่มกดขี่ตั้งแต่ตอนนี้ เพื่อให้หานชีเยวี่ยรู้ว่า หลังจากนี้เมื่อมีพี่สะใภ้ในบ้านแล้ว เธอก็จะไม่สำคัญอะไรอีกต่อไป

        กล่าวโดยสรุปแล้ว ห่าวหลิงอวิ๋นไม่ต้องการให้สามีในอนาคตของเธอมีหญิงอื่นอยู่ในใจ แม้ว่าผู้หญิงคนนั้นจะเป็นน้องสาวแท้ๆ ของเขาเองก็ตาม

        หานชีเยวี่ยไม่ได้สนใจห่าวหลิงอวิ๋น แต่พูดกับจัวจื้ออี้ด้วยน้ำเสียงเป็นมิตร “สหายจัวคะ ฉันไม่มีข่าวสารอะไรหรอก แต่ฉันเชื่อว่ามันจะไม่เป็นแบบนี้ไปตลอด คุณทุกคนเป็นเยาวชนที่มีความรู้มีการศึกษา ไม่เพียงแต่ชนบทอันกว้างใหญ่ที่ต้องการให้พวกคุณสรรสร้างเท่านั้น แต่เมืองก็ยังต้องการพวกคุณเช่นกันค่ะ”

        คำพูดนี้ฟังดูไม่มีอะไรผิดปกติ แต่จัวจื้ออี้กลับเผยรอยยิ้มขมขื่นออกมา

        หากเป็นเมื่อก่อน เขาเชื่อว่าพวกเขาลงไปชนบทเพื่อสรรสร้างให้ชนบทเกิดความรุ่งเรืองขึ้น แต่หลังจากผ่านไปหลายปี เขาจะไม่เข้าใจได้อย่างไรว่าเป็นเพราะเมืองเลี้ยงดูคนจำนวนมากไม่ไหว จึงให้พวกเขาลงไปชนบทนั่นเอง

        ส่วนเรื่องที่มีความรู้ความสามารถนั้น เขาก็ไม่เชื่อตัวเองมานานแล้วเช่นกัน เวลาผ่านไปนานหลายปีขนาดนี้ แม้ว่าเมื่อก่อนเขาจะได้เรียนรู้ความรู้บางอย่างมาบ้าง แต่ตอนนี้เขาก็ลืมไปเกือบหมดแล้ว

        “สหายจัว ฉันเชื่อว่าการเรียนรู้มากขึ้นย่อมไม่ใช่เรื่องเสียหายอะไร อ่านหนังสือให้มากขึ้น ในอนาคตย่อมมีเวลาที่ได้ใช้ประโยชน์แน่นอน” หานชีเยวี่ยไม่สามารถพูดอะไรได้ชัดเจน ดังนั้นจึงทำได้เพียงเตือนเป็นนัยๆ เล็กน้อยเท่านั้น

        จัวจื้ออี้มองหานชีเยวี่ย ทันใดนั้นก็นึกขึ้นได้ว่าลูกหลานของบ้านสกุลหานดูเหมือนจะกำลังเรียนหนังสืออยู่ มีคนบอกว่าฉู่เจี้ยนกั๋วเป็นคนที่สอนพวกเขา

        ฉู่เจี้ยนกั๋วเป็นยุวชนคนเดียวที่ไม่ยอมแพ้การเรียนรู้ ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา เขายังคงยืนกรานที่จะเรียนหนังสือต่อ แม้ว่าจะต้องทำงานหนักในทุ่งนาทั้งวันแล้ว แต่ในตอนกลางคืนเขาก็ยังต้องหาเวลาอ่านหนังสืออยู่

        จัวจื้ออี้คิดไตร่ตรองไปไกล เขาคิดว่าการที่จู่ๆ หานซานหยางก็ได้รับงานในเมืองอย่างกะทันหัน ย่อมต้องมีเหตุผล อาจเป็นเพราะบ้านหานเพิ่งเจอผู้มีอิทธิพลก็เป็นได้ และอาจเป็นไปได้ว่าผู้มีอิทธิพลคนนี้ได้เปิดเผยข่าวสารบางอย่างให้กับบ้านสกุลหาน แต่เขาก็รู้ดีเช่นกันว่า ถึงแม้จะมีข้อมูลภายใน แต่บ้านสกุลหานย่อมไม่มีทางเปิดเผยมันออกมา

        จัวจื้ออี้ไม่ใช่คนโง่ หลังจากหัวสมองคิดอย่างรวดเร็วแล้ว เขาก็ตัดสินใจทันที หลังจากกลับไปชุมชนแล้ว เขาจะเริ่มเรียนหนังสือเช่นกัน อย่างไรเสีย เขาคิดว่าหานชีเยวี่ยย่อมไม่มีทางพูดแบบนี้โดยไม่มีเหตุผลที่มาที่ไป ส่วนคนอื่นจะคิดอย่างไร เขาไม่สนใจ เขาเลือกที่จะเชื่อคำพูดนี้

        ส่วนกานเสี่ยวฟางนั้นก็มองหานชีเยวี่ย เธอก็รู้สึกว่าคำพูดของหานชีเยวี่ยนั้นมีความหมายโดยนัยแฝงอยู่ แต่เธอไม่ได้คิดลึกไปกว่านั้น จริงๆ แล้วเธอค่อนข้างอยากรู้ว่าบ้านสกุลหานหางานในเมืองได้อย่างไร ทว่าอย่างไรก็ตาม เธอยังรู้จักกาลเทศะดี คำพูดนี้เธอแค่คิดในใจ แต่ไม่ได้ถามออกไป

        พวกเขาล้วนเป็นคนหนุ่มสาวที่อายุไล่เลี่ยกัน ทุกคนคุยกันอย่างสนุกสนาน ในไม่ช้าก็มาถึงตัวเมืองแล้ว

        “ชีเยวี่ย ฉันจะไปส่งเธอที่สำนักงานของสหคามก่อนนะ” หัวหน้าชุมชนหันกลับมาถามหานชีเยวี่ย

        กานเสี่ยวฟางคุยกับหานชีเยวี่ยและคนอื่นๆ มาตลอดทาง จนคุ้นเคยกันแล้ว จึงถามขึ้นด้วยรอยยิ้ม

        “ชีเยวี่ยจะไปทำงานที่สำนักงานของสหคามแล้ว วันนี้ฉันไม่เพียงแต่มาส่งซานหยางไปที่เมืองเท่านั้น แต่ยังต้องส่งชีเยวี่ยไปที่สำนักงานสหคามด้วย”

        ตอนที่หัวหน้าชุมชนพูดแบบนี้ เขาก็ดูภาคภูมิใจเป็นอย่างยิ่ง ราวกับว่าวันนี้คนที่เขาไปส่ง ไม่ใช่คนของบ้านสกุลหาน แต่เป็นคนของบ้านสกุลกู้ของเขาเอง

        พอสิ้นคำ เหล่ายุวชนบนรถก็ตกตะลึงจนแข็งเป็นหิน นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? พี่น้องสองคนไปทำงานในวันเดียวกัน? แถมงานก็ไม่เลวเลย คนหนึ่งไปทำงานที่สำนักงานสหคาม อีกคนไปทำงานที่สถานีตำรวจ? จะบอกว่าเป็นเรื่องบังเอิญก็คงไม่มีใครเชื่อ

        จัวจื้ออี้คิดว่าการคาดเดาของเขาถูกต้องแล้ว บ้านสกุลหานไม่ธรรมดา แน่นอนว่าต้องมีเส้นสาย ส่วนห่าวหลิงอวิ๋น ตอนนี้ในใจของเธอเต็มไปด้วยความรู้สึกมากมายหลากหลาย แต่ที่มากที่สุดคือความริษยา เธออิจฉาหานชีเยวี่ยจริงๆ หานชีเยวี่ยมีสิทธิ์อะไรถึงได้โอกาสได้งาน แต่เธอกลับไม่มี? ทั้งๆ ที่หานชีเยวี่ยเป็นแค่ผู้หญิงบ้านนอกธรรมดา แต่เธอเป็นผู้หญิงในเมือง เท่านั้นยังไม่พอ หานชีเยวี่ยยังมีความสัมพันธ์ที่คลุมเครือกับคนขายชาติคนนั้นอยู่ แต่ทำไมคนแบบนี้ถึงได้งานไปง่ายๆ แบบนี้?

        เมื่อคิดว่าสองพี่น้องได้ไปทำงานในวันเดียวกัน เธอจึงคิดว่างานนี้ต้องเป็นผู้อาวุโสของบ้านสกุลหานที่หามาให้แน่ๆ ไม่รู้ว่าบ้านหานคิดยังไง ถึงเอาตำแหน่งงานดีๆ ไปให้คนนอกเช่นลูกสาวอย่างนี้ งานดีๆ แบบนี้ ไม่ควรให้ลูกชายในบ้านหรือ? แต่พอคิดอีกที เธอก็รู้สึกว่านี่เป็นเรื่องดี

        ถ้าเธอได้แต่งงานกับหานซานหยาง โอกาสในการทำงานนี้ก็อาจตกเป็นของเธอก็ได้? เธอคิดอย่างรวดเร็วในใจว่าจะทำอย่างไรให้หานซานหยางชอบตน