ชาตินี้ข้าจะไม่ยอมรักท่านอีก

 ตอนที่ 45: ความเงียบสุดท้ายของราชครู

ค่ำคืนหนึ่งในปลายเดือนห้า – ตำหนักพักของราชครูจิ้งเหวิน

สายลมเย็นแต่กลิ่นในอากาศกลับแฝงกลิ่นของยาสมุนไพรแรงกล้า

เทียนในห้องเพียงเล่มเดียวถูกจุดไว้ข้างเตียงที่ร่างชายชรานอนนิ่ง

แม้แววตาจะยังมีสติ…แต่แสงในดวงตานั้นก็ราวจะดับลงในไม่ช้า

ข้างเตียง มีเพียง เหยียนซือหรง และ องค์ชายเฉิง

ไม่มีขันที ไม่มีหมอหลวง ไม่มีขุนนางคนใดได้รับเชิญ

…

“ข้า…ขอพบเจ้าเป็นครั้งสุดท้าย”

ราชครูจิ้งเหวินเอ่ยเสียงแหบ แต่ชัดเจน

มือที่ยังพอขยับไหวของเขาควานไปใต้หมอน หยิบห่อผ้าสีเทาออกมาวางลงเบื้องหน้า

เหยียนซือหรงรับไว้ช้า ๆ

แกะห่อผ้านั้นออก…ภายในคือสมุดเล่มบางขนาดฝ่ามือ หุ้มด้วยหนังสัตว์เก่าและมีตราประทับรูป ดอกเหมยสีดำ

…

องค์ชายเฉิงขมวดคิ้วทันที

“ตรานี้…คือเครื่องหมายของเครือข่ายสายลับราชสำนักยุคก่อน”

ราชครูพยักหน้า

น้ำเสียงเขาค่อย ๆ สั่นด้วยแรงที่แทบไม่เหลือ

“สิบเจ็ดปีที่แล้ว ข้าได้รับบัญชีสายลับนี้จากองค์จักรพรรดิพระองค์ก่อน…ให้เก็บไว้จนกว่าจะถึงเวลา”

“ในสมุดนั้น มีชื่อของผู้ที่ทำงานใต้เงา…บางคนเพื่อชาติ บางคนเพื่อตน และบางคน…เพื่อคนที่เจ้าคาดไม่ถึง”

…

เหยียนซือหรงพลิกหน้าหนังสือช้า ๆ

ชื่อที่ถูกเขียนด้วยหมึกจาง เรียงตามรหัส

แต่หน้าใดหน้าหนึ่ง…นางหยุดนิ่ง

ดวงตาแข็งค้างไปเพียงชั่วลมหายใจเดียว

และเมื่อองค์ชายเฉิงก้มมองตาม

เขาถึงกับชะงัก

ชื่อบนหน้ากระดาษนั้นคือ

“กู้เหวินเหยา — ราชินีแห่งราชวงศ์ปัจจุบัน”

…

ความเงียบปกคลุมห้องราวทุกอย่างหยุดหมุน

เสียงลมหายใจของราชครูเริ่มขาดช่วง

แต่น้ำเสียงของเขายังคงเด็ดเดี่ยว

“ข้าปิดเรื่องนี้มาทั้งชีวิต…เพราะเชื่อว่า นางยังมีคุณธรรม”

“แต่เมื่อข้าเห็นว่านางเลือกเสวี่ยอิง…ข้ารู้ทันทีว่า เวลาของข้าในฐานะ ‘ผู้เฝ้าเงา’ จบลงแล้ว”

…

เหยียนซือหรงปิดสมุดลง

กุมมือราชครูไว้แน่น

นางถามเพียงประโยคเดียว

“ท่านเสียใจหรือไม่…ที่เงียบมาทั้งชีวิต?”

…

ราชครูยิ้มบาง

แม้น้ำตาเริ่มไหลจากหางตา

“เสียใจ…แต่ข้าไม่เสียศรัทธา”

“เพราะข้ารู้ว่า คนอย่างเจ้า…จะพูดแทนข้าได้ทั้งหมด”

…

ฉากสุดท้ายของบท

ลมหายใจสุดท้ายของราชครูจบลงโดยไม่มีเสียง

รอยยิ้มยังคงอยู่บนใบหน้า

และในคืนนั้น—ไม่มีเสียงฆ้อง ไม่มีพระราชโองการ ไม่มีงานศพใหญ่โต

มีเพียง ซือหรง ที่จุดธูปให้เขาใต้ต้นเหมย

และกล่าวเบา ๆ

“ข้าขอสาบาน…ว่าความเงียบของท่าน จะไม่หายไปเปล่า”

…

ตอนที่ 46:

ซือหรงนำสมุดบัญชีเงานั้นขึ้นทูลต่อฮ่องเต้

แต่สิ่งที่พระองค์ตรัสกลับมา คือคำสารภาพที่ทำให้หัวใจของนางหนักยิ่งกว่าสมุดทั้งเล่ม