[จบ] บันทึกเส้นทางจอมโจรจอมราชัน

บทที่ 40 การตกลงทางการค้า 

“สุราดีๆ อย่างหอมดอกท้อหรือหัวเราะทั้งน้ำตา ที่ผู้จัดการร้านพวกนั้นนำมาในวันนี้ พวกเขาเรียกราคาสูงถึงห้าตำลึงเงินต่อไห นี่มันแพงเกินไปจริงๆ”

เชวี่ยติ่งถังอู้พูดพร้อมกับมองไปที่เนี่ยเฉิน

เนี่ยเฉินหัวเราะในใจ เขารู้ราคาสุราเป็นอย่างดีเพราะเคยใช้ชีวิตในหอคณิกามาก่อน สุราหอมดอกท้อเช่นนี้ที่โรงสุราในเมืองขายกันที่ห้าตำลึงต่อไห แต่ถ้าเป็นในหอคณิกาอาจจะพุ่งสูงถึงสิบตำลึง

แต่เชวี่ยติ่งถังอู้กลับบอกว่าสุรานี้เมื่อขนส่งมาที่ทุ่งหญ้าราคาเพียงห้าตำลึงเท่านั้น นี่เป็นการตั้งใจต่อรองราคาแน่นอน

“เจ้าหนุ่ม สุรานี้ของเจ้าตั้งใจจะขายเท่าไหร่ล่ะ?”

“หนึ่งร้อยตำลึงเงินต่อไหขอรับ”

เนี่ยเฉินตอบโดยไม่ลังเล

“อะไรนะ? หนึ่งร้อยตำลึงเงิน? เจ้าเล่นตลกอะไร!”

เชวี่ยติ่งถังอู้ตวัดตาขึ้นแสดงความโกรธ

เนี่ยเฉินยิ้มและกล่าวว่า

“ท่านหัวหน้าเผ่า สุราของเรานั้นแตกต่างจากสุราของพวกเขา สุราของพวกเขาอาจต้องใช้ถึงยี่สิบไหเพื่อทำไหเดียวของสุราห้าวหาญ ต้นทุนจึงสูงมาก ถ้าไม่ใช่ว่ารู้ว่าท่านเป็นคนรักสุรา สุรานี้ข้าคงไม่เอามาขายที่ทุ่งหญ้าของท่านเป็นอันขาด ข้าสามารถนำไปขายให้กับขุนนางในเมืองหลวงหรือผู้คนในเมืองใหญ่อย่างง่ายดาย ด้วยความแรงของสุรานี้ ขายสองถึงสามร้อยตำลึงต่อไหได้สบายๆ ที่นั่นเป็นที่ที่คนมีเงินมากมายพร้อมซื้อได้ตลอดเวลาขอรับ”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เชวี่ยติ่งถังอู้ก็ถอนหายใจและกล่าวว่า

“ใช่แล้ว บ้านเมืองจงหยวนร่ำรวยเหลือเกิน แม้แต่ในเมืองที่ยากจนที่สุดทางตอนเหนือ ทรัพย์สินก็มีมากมายดั่งภูเขา ยิ่งในแคว้นที่อยู่ทางใต้เช่นฉีและฉู่ หรือเสฉวนที่เป็นแผ่นดินอุดมสมบูรณ์ มหาเศรษฐีมีอยู่เยอะแยะเต็มไปหมด เจ้าหนุ่ม เผ่าเรายากจนกว่าพวกเขามากนัก ไม่ทราบว่าราคาสุรานี้พอจะต่อรองได้หรือไม่?”

เนี่ยเฉินฟังแล้วทำท่าลำบากใจและกล่าวว่า

“ท่านหัวหน้าเผ่าก็ทราบอยู่แล้ว สุราเหล่านี้เราต้องซื้อวัตถุดิบมาจากภายนอกและผลิตอย่างประณีต วัตถุดิบเดียวกันสามารถทำสุราอื่นได้ยี่สิบไห แต่ทำได้เพียงไหเดียวของสุราห้าวหาญ ต้นทุนสูงมาก สุราอื่นขายห้าตำลึงต่อไห แต่เราขายร้อยตำลึง ดูเหมือนเป็นราคาที่สูงมาก แต่ความจริงพวกเราได้กำไรน้อยมากๆ ขอรับ แค่พอจ่ายค่าขนส่งเท่านั้น แน่นอนว่า เราไม่อยากทำให้ท่านหัวหน้าเผ่าลำบากใจ ถ้าทำการค้าไม่ได้ก็ไม่เป็นไร สุราที่นำมาครั้งนี้ เราจะลดราคาพิเศษให้ท่าน แต่สุราครั้งต่อไป เราจะขนไปขายทางใต้แทน”

เนี่ยเฉินพูดเช่นนี้ แต่ในใจคิดว่า การขนไปขายทางใต้ยากกว่าขนไปทางเหนือมาก แม้ทางใต้จะมีคนรวยมากมาย แต่ก็เต็มไปด้วยขุนศึกและโจรกลุ่มใหญ่ ขนส่งไปไม่ไกลก็อาจถูกปล้นหมด ต้องมีทหารคุ้มกัน ซึ่งใช้คนและทรัพยากรมากมาย

ในทางกลับกัน การขนส่งขึ้นมาทางเหนือ ขายให้กับเผ่าเชวี่ยติ่งจะปลอดภัยกว่ามาก เพราะเมื่อเข้าสู่ดินแดนของชาวเผ่าเชวี่ยติ่งแล้ว เผ่าอื่นๆ ที่อยู่ภายใต้การปกครองของเชวี่ยติ่งจะไม่กล้าปล้นสุราของพวกเดียวกันเอง

เมื่อเนี่ยเฉินทำท่าจะลุกขึ้นเดินออกไป ฉี่เยียนซ่งก็รีบพูดขึ้นว่า

“ช้าก่อน เจ้าหนุ่ม รอก่อน พวกเชวี่ยติ่งยากจนถึงกับกางเกงเก่าขาด ซื้อสุราของเจ้าไม่ไหวอยู่แล้ว แต่เผ่าฉี่เยียนของเราร่ำรวยไม่น้อย พวกเราสามารถซื้อได้ ต่อไปเจ้าขนสุรามาที่นี่ทั้งหมด ข้ายินดีซื้อหนึ่งร้อยตำลึงต่อไห รับปากว่าไม่ต่อราคาแม้แต่ตำลึงเดียว!”

เชวี่ยติ่งถังอู้ได้ยินเช่นนั้นก็ตบโต๊ะเสียงดังและพูดว่า

“ฉี่เยียนซ่ง เจ้าตั้งใจจะมาหาเรื่องข้าใช่หรือไม่? ก็แค่สุรา ทำไมเจ้าต้องมาแย่งกับข้าด้วย?”

ฉี่เยียนซ่งหัวเราะเยาะและกล่าวว่า

“เชวี่ยติ่งถังอู้ อย่าคิดว่าข้าไม่รู้ถึงความสำคัญของสุรานี้ สุราดีเพียงแค่เรื่องรอง แต่สิ่งสำคัญคือมันสามารถให้ความอบอุ่นแก่ร่างกายได้ ด้วยสุราเหล่านี้ ในฤดูหนาว เผ่าของเราจะมีคนตายน้อยลงมาก ซึ่งจะช่วยรักษาจำนวนประชากรในเผ่า นี่เป็นสิ่งสำคัญในการรักษาเผ่าให้คงอยู่ เจ้าปฏิเสธได้ แต่ห้ามข้าซื้อไม่ได้ และเมื่อทางราชสำนักหรือพวกทางเหนือสามแคว้นรู้ พวกเขาก็จะมาแย่งซื้อด้วย ข้าแค่ต้องควบคุมช่องทางนี้ แล้วข้าก็สามารถขายต่อในราคาไหละสองร้อยตำลึง แล้วข้าก็จะรวยจนพูดไม่ออก!”

ที่จริงคำพูดของฉี่เยียนซ่งนั้นไม่ถูกต้อง เพราะสุรานี้ขายแพงขนาดนี้ ผู้ที่สามารถซื้อได้คือชนชั้นสูง ไม่ดื่มก็ไม่ตาย คนที่จะตายเพราะความหนาวเย็นก็ไม่มีเงินซื้อสุรานี้อยู่แล้ว

แต่คำพูดของฉี่เยียนซ่งกลับทำให้เชวี่ยติ่งถังอู้ตาสว่างขึ้นมาทันที

ใช่แล้ว หากสามารถควบคุมช่องทางนี้ได้ ไม่เพียงแต่ดื่มเอง ยังสามารถขายต่อได้ด้วย

ไม่มีใครคิดที่จะฆ่าเนี่ยเฉินเพื่อชิงสุราอย่างที่เนี่ยเฉินพูด เพราะว่าการฆ่าเขานั้นเป็นเรื่องที่ง่ายมาก แต่หลังจากนั้น พวกเขาก็จะไม่ได้ดื่มสุราห้าวหาญอีกเลย

กินอิ่มครั้งเดียว กับได้กินอิ่มตลอดไป นั่นคือเรื่องที่ต่างกัน

เชวี่ยติ่งถังอู้ตัดสินใจทันที

“เจ้าหนุ่ม ต่อไปสุราของเจ้าทั้งหมดส่งมาให้เผ่าเชวี่ยติ่งของเรา ข้าจะจ่ายในราคาไหละหนึ่งร้อยตำลึง”

เนี่ยเฉินยิ้มในใจ ข้อตกลงแรกบรรลุแล้ว ต่อไปคือขั้นตอนที่สอง

เขาทำท่าลำบากใจและกล่าวว่า

“ท่านหัวหน้าเผ่า ข้าไม่ได้มีเจตนาล่วงเกิน เพียงแต่ท่านก็พูดแล้วว่าชนเผ่าของท่านยากจน ข้ากลัวว่าคงไม่สามารถซื้อสุราของเราได้มากนัก”

เชวี่ยติ่งถังอู้ฟังแล้วก็ไม่ได้โกรธ แต่กลับให้คำแนะนำว่า

“พวกเราชนเผ่ายากจน แต่เรามีฝูงวัว แกะ และม้ามากมาย ทุ่งหญ้ามีหญ้าไม่สิ้นสุด สามารถขายได้เรื่อยๆ เราสามารถแลกเปลี่ยนด้วยวัว แกะ และม้าได้ สิ่งเหล่านี้ที่ดินแดนทางใต้ของเจ้ามีน้อยมาก เจ้าเอาไปขายต่อได้อย่างน้อยก็สามร้อยตำลึงต่อมูลค่าร้อยตำลึงเงิน หลังจากนั้น เจ้าก็จะซื้อวัตถุดิบเพิ่มและผลิตสุราเพิ่ม นี่แหละคือวิธีการทำการค้า”

เนี่ยเฉินถอนหายใจและกล่าวว่า

“เฮ้อ ทำได้ก็แค่นั้นแหละขอรับ ถ้าไม่ใช่เพราะท่านหัวหน้าเผ่าเป็นคนมีน้ำใจและรักสุรา ข้าคงไม่อยากทำการค้านี้เลย”

แม้ภายนอกจะทำท่าลำบากใจ แต่ในใจของเนี่ยเฉินกลับยิ้มกว้าง

หากเขาเป็นฝ่ายเริ่มขอแลกเปลี่ยนด้วยเอ็นวัว หนังวัว และม้าศึก ฝ่ายนั้นคงสงสัยในเจตนาของเขา แต่ตอนนี้เมื่อเป็นฝ่ายตรงข้ามเสนอขึ้นมาเอง ทำให้ฝ่ายนั้นคิดว่าเขาต้องการสิ่งเหล่านี้เพื่อนำไปขายต่อเพียงเท่านั้น ซึ่งทำให้คลายความกังวลลงไปได้หลายส่วน

“เฮ้อ เจ้าพูดอะไรอย่างนั้น ทำการค้าก็เหมือนคบหามิตรสหายนั่นแหละ ต่อไปเจ้าจะเป็นแขกคนสำคัญของเผ่าเชวี่ยติ่งเรา”

คืนนั้น ทั้งสองฝ่ายได้เจรจาและตกลงกันได้สำเร็จ ทั้งสองฝ่ายให้คำมั่นว่าจะส่งสุราและรับประกันความปลอดภัยของขบวนการค้าทั้งหมด สิ่งที่ได้รับแลกเปลี่ยนก็จะเป็นสิ่งที่ดีที่สุดและคุณภาพสูงสุดด้วยเช่นกัน

เผ่าเชวี่ยติ่งไม่กลัวว่าจะใช้ฝูงวัว แกะ หรือม้าหมด เพราะพวกเขามีมากมายจริงๆ อีกทั้งยังสามารถขายในราคาสูงเป็นสองเท่าให้กับเผ่าอื่นๆ ที่ไม่มีเงิน แต่มีวัว แกะ หรือม้ามากมายมาแลกเปลี่ยนกับสุราของตนเอง

นี่แหละถึงจะเรียกว่าการค้าที่แท้จริง