หมอดูสาวพลิกชะตา

 ข้านั่งนิ่งอยู่ข้างเตียง ความเจ็บร้าวที่ลำคอยังคงหลงเหลืออยู่จาง ๆ ราวกับร่องรอยของฝันร้ายที่ยังไม่จางหาย

 「รอยฟกช้ำนี้คงอยู่กับข้าอีกหลายวัน」

เสียงฝีเท้าเบา ๆ ดังใกล้เข้ามา ข้าเงยหน้าขึ้น เห็นเฉินอี้เฟิงถือถ้วยยาสมุนไพรเข้ามาในห้อง แววตาของเขาอ่อนโยนกว่าทุกครา

"เจ้าควรพักผ่อนให้มากกว่านี้"

ข้ารับถ้วยยามาไว้ในมือ กลิ่นสมุนไพรหอมอ่อน ๆ ลอยขึ้นแตะปลายจมูก

"ข้าไม่เป็นอะไรมากนัก เพียงเจ็บคอเล็กน้อย"

เขานั่งลงข้างข้า มือเรียวยื่นผ้าชุบน้ำอุ่นมาแตะเบา ๆ ที่รอยช้ำ

"ยานี้เป็นตำรับประจำตระกูลข้า ช่วยบรรเทาอาการฟกช้ำได้ดีนัก"

ข้าพยักหน้าเบา ๆ

 「ท่านเอาใจใส่ข้าเช่นนี้ ข้าควรกล่าวสิ่งใดดี」 [>///<] 

"ขอบคุณท่านมาก"

เขายิ้มบางเบา

 "เจ้ามักดื้อดึงเสมอ หากเจ็บป่วยก็จงบอกข้า"

ข้าก้มหน้าลงซ่อนรอยยิ้ม

 「หัวใจข้าอุ่นวาบอย่างประหลาด」 [^///^] 

"ข้าไม่อยากเป็นภาระของท่าน"

"เจ้ามิใช่ภาระของข้า"

เสียงของเขานุ่มนวลนัก

ข้าจิบยาช้า ๆ รสขมติดปลายลิ้น

"หากข้าไม่อยู่ ท่านจะดูแลตนเองได้หรือไม่"

เขามองมาอย่างเงียบงัน

 "ข้าไม่อาจปล่อยให้เจ้าต้องเผชิญสิ่งใดเพียงลำพัง"

ข้ายิ้มบางเบา

 「ถ้อยคำของท่านช่างอ่อนโยนเหลือเกิน」 [UwU] 

"ข้าสบายดีแล้ว ท่านไม่ต้องกังวล"

"ข้าจะกังวลจนกว่าเจ้าจะหายดี"

ข้าหัวเราะเบา ๆ

เสียงหัวเราะของเสี่ยวหวาดังขึ้นในห้อง

 "ท่านย่า ท่านเป็นวิญญาณจริง ๆ หรือ ข้าไม่เคยคิดเลยว่าจะได้พูดคุยกับบรรพบุรุษของเพื่อนเช่นนี้"

 เสี่ยวหวานั่งเบียดอยู่ข้างเหลียงหมิง ดวงตาเปล่งประกายด้วยความตื่นเต้น [ (✧ω✧) ] 

"ข้ารู้สึกเหมือนอยู่ในความฝัน"

ท่านย่าหยวนฉางยิ้มละมุน

 "เจ้ามีวาสนาได้เห็นวิญญาณ นับว่าเป็นโชคดีของชีวิต"

เสี่ยวหวาหัวเราะ

 "ข้าอยากถามท่านย่าหลายเรื่องนัก แต่ก่อนอื่น ข้าขอฟ้องเสี่ยวเหมยก่อน"

ข้าหันไปสบตาเสี่ยวหวา

 "เจ้าจะฟ้องสิ่งใดอีก"

เสี่ยวหวาทำหน้าตาเจ้าเล่ห์ [-w-] 

 "เสี่ยวเหมยไม่ยอมกวาดห้องใต้ดินที่เก็บตำราเลย ท่านย่า ข้าว่าควรลงโทษนาง"

ท่านย่าหยวนฉางหัวเราะเบา ๆ

 "ข้ารู้ดีว่าหลานคนนี้นอกจากหัวทึบแล้วยังขี้เกียจอีกด้วย"

ข้าทำตาโต

 "ข้าเพียงเหนื่อยนัก ท่านย่า" [>///<~] 

ท่านย่าหยวนฉางยิ้มอ่อนโยน

 "ดีที่คุณชายเฉินยอมรับเจ้าเป็นภรรยา หากเจ้าได้เนื้อคู่ที่ไม่ดี ชีวิตเจ้าคงลำบาก"

ข้าชะงัก

 เสี่ยวหวาหัวเราะเสียงใส [^O^] 

 "ท่านย่า ท่านหมายความว่าอย่างไร"

ท่านย่าทำท่าตกใจ

 "อะแฮ่ม...ข้าเพียงพูดไปตามประสาคนแก่"

เหลียงหมิงยิ้มขำ [^^] 

 "ข้าว่าโชคชะตาคงกำหนดไว้แล้ว"

「ท่านย่าหลุดปากเช่นนี้ ข้าจะมองหน้าท่านเฉินอี้เฟิงได้อย่างไร」 [>///<] 

เฉินอี้เฟิงเพียงยิ้มบางเบา ไม่เอื้อนเอ่ยถ้อยคำใด

เฉินอี้เฟิงยื่นถ้วยยาอีกสองถ้วยให้เสี่ยวหวาและเหลียงหมิง

 "เจ้าทั้งสองก็ควรดื่มด้วย จะได้หายเหนื่อย"

เสี่ยวหวารับถ้วยยาไปแต่ไม่ได้สนใจนัก มัวแต่หันไปคุยกับท่านย่าหยวนฉาง

 "ท่านย่า ข้าอยากรู้ว่าตำราที่อยู่ในห้องใต้ดินนั้นมีอะไรบ้าง ท่านเคยอ่านหรือไม่"

เหลียงหมิงนั่งข้างเสี่ยวหวา มองถ้วยยาในมือของนาง

 เขาสะกิดเบา ๆ แล้วยื่นถ้วยยาให้

 "เจ้าควรดื่มเสีย จะได้ไม่ป่วย" [>///<] 

เสี่ยวหวาหันมามอง เห็นสายตาจริงจังของเหลียงหมิงก็ยิ้ม

 "เจ้าห่วงข้าหรือ" [ (๑•́ ₃ •̀๑) ] 

เหลียงหมิงหลบตา

 "ข้าเพียงไม่อยากให้เจ้าล้มป่วย" [-///-] 

เสี่ยวหวาหัวเราะ

 "ข้าจะแข็งแรงขึ้นเพราะยานี้แน่" [>w<] 

ข้ามองทั้งสองคน

 「ดูเหมือนสายใยระหว่างพวกเขาจะเริ่มก่อตัวขึ้นอย่างเงียบงัน」 [ (◡‿◡✿) ] 

ท่านย่าหยวนฉางมองพวกเราด้วยสายตาอ่อนโยน

 "พวกเจ้าทุกคนล้วนมีน้ำใจต่อกัน ข้าชื่นใจนัก" [TwT] 

ข้าหันไปมองเฉินอี้เฟิง

 "ท่านเองก็ควรพักผ่อน"

เขาสบตาข้า

 "ข้าจะพักเมื่อแน่ใจว่าเจ้าปลอดภัย"

ข้ารู้สึกหัวใจเต้นแรง

 「ท่านช่างดื้อดึงยิ่งกว่าข้าเสียอีก」 [>///<~] 

ข้าหัวเราะเบา ๆ

 "ข้าสัญญาว่าจะดูแลตนเองให้ดี"

เขายิ้มบางเบา

 "ข้าจะคอยดู"

เสี่ยวหวานั่งลงข้างข้า

 "ข้าไม่คิดเลยว่าการเห็นผีจะน่าตื่นเต้นเช่นนี้" [ (✧ω✧) ] 

เหลียงหมิงพยักหน้า

 "ข้าก็เช่นกัน แต่ข้าก็ยังกลัวอยู่ดี" [^^’] 

ข้าหัวเราะ

 "ข้ากลัวมากกว่าพวกเจ้าหลายเท่า" [>.<] 

เสี่ยวหวายิ้ม

 "แต่เจ้ากล้าหาญที่สุด" [ (ﾉ◕ヮ◕) ﾉ*:･ﾟ✧] 

ข้าส่ายหน้า

 "ข้าเพียงไม่อยากให้ใครต้องเจ็บปวดเพราะข้า"

เฉินอี้เฟิงมองข้าอย่างเงียบงัน

 "เจ้ามีจิตใจงดงามนัก" [ (๑˘︶˘๑) ] 

ท่านย่าหยวนฉางเอ่ยเสียงนุ่ม

 "คืนนี้พวกเจ้าควรพักผ่อนให้เต็มที่ พรุ่งนี้อาจมีเรื่องราวที่ต้องเผชิญอีกมาก"

ข้าพยักหน้า

 「แม้จะหวาดหวั่น แต่ข้าก็ไม่โดดเดี่ยวอีกต่อไป」 [UwU]