EP : 14 การยัดเยียดตัวเองของหลิ่วหมิงจื่อ
“เจ้ากลับมาแล้วหรือ” ทันทีที่เห็นหญิงสาวมาถึงชายชราก็กล่าวถามทันที
“เจ้าค่ะ ว่าแต่ท่านตาไปได้ผลไม้มาจากไหนกันเจ้าคะ” เว่ยลู่เซียนเอ่ยตอบก่อนจะเอ่ยถามเมื่อเห็นว่าที่โต๊ะมีผลไม้เต็มไปหมด
“ในป่านะสิ แต่ว่าสัตว์อสูรมันเยอะผิดปกติ” ชายชราเอ่ยบอก เพราะในระหว่างที่หลิ่วหมิงจื่อสลบไปเขาก็เดินไปรอบบ้านเพื่อหาอะไรมาทานรองท้องไปก่อน
เดินไปอีกนิดก็เข้าป่าไป เดินไปเรื่อยๆ ก็เจอกับพวกสัตว์อสูรก่อนจะไปเจอผลไม้ ก็เลยเก็บกลับมา โดยที่ไม่เสียเวลาไปสู้กับสัตว์อสูร
“มันคงหนีอะไรมา ว่าแต่ท่านตาหิวหรือยังเจ้าคะ ข้าซื้ออาหารมาเยอะแยะเลย” เว่ยลู่เซียนพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะเอ่ยถามชายชราโดยปัดเรื่องพวกสัตว์อสูรออกไปก่อน
“ดีๆ ข้าหิวยิ่งนัก” ชายชรากล่าวบอกเพราะวันนี้เขาทานแต่ผลไม้ทั้งวันจนเบื่อแล้ว
เว่ยลู่เซียนที่เห็นแบบนั้นก็โบกมือไปมาจานชามก็ลอยมาอยู่ตรงหน้านางทันที จากนั้นนางก็เอาอาหารออกมาแล้วจัดเตรียมอาหารทันที
ทั้งสองทานอาหารไปอย่างเงียบๆ เพราะด้วยความหิวของทั้งสองนั้นทำให้ไม่ได้มีเวลามาคิดเรื่องพูดคุยกันให้ตอนทานอาหารเลยสักนิด
“แล้วหมิงจื่อจะตื่นตอนไหน” ชายทานอาหารเสร็จเขาก็เอ่ยถามทันที
“พรุ่งนี้เจ้าค่ะ” เว่ยลู่เซียนเอ่ยตอบก่อนจะหายเข้าไปในห้องน้ำเพราะเตรียมตัวจะอาบน้ำนอนพักสักหน่อย
อันที่จริงว่าจะออกไปเดินตรวจพื้นที่ของตัวเองดีๆ แต่เอาไว้ก่อน เพราะตอนนี้นางอยากจะนอน
“ท่านหมอข้าต้องขอบคุณท่านจริงๆ บุญคุณครั้งนี้ข้าจะไม่ลืมเลย เพราะอย่างนั้นิข้าได้ตัดสินใจแล้วว่าจะอยู่รับใช้ท่านหมอที่นี่ขอรับ” หลิ่วหมิงจื่อที่เห็นหน้าของหญิงสาวก็เอ่ยบอกทันที เพราะเขาตัดสินใจที่จะอยู่กับนางที่นี่แล้ว
“ไม่ต้องหรอกๆ มันเป็นหน้าที่ของข้าอยู่แล้ว” เว่ยลู่เซียนรีบปฏิเสธทันทีเมื่อได้ยินอีกฝ่ายบอกออกมาเช่นนั้น มันทำให้รู้สึกถึงความวุ่นวายที่กำลังจะตามมา
“ไม่ได้ขอรับๆ ข้านั้นเป็นหนี้ท่านหมอตั้งมากมาย ชดใช้ด้วยชีวิตของข้าทั้งหมดก็ใช้ไม่หมดหรอกขอรับ” หลิ่วหมิงจื่อโบกมือไปมาก่อนจะร้องบอก
“ข้าบอกว่าไม่ต้อง เพราะงั้นไม่ต้องมารับใช้ข้า” เว่ยลู่เซียนกล่าวบอกพลางเดินออกจากบ้านไปทันที เพราะถ้าขืนอยู่ต่อคงถูกอีกฝ่ายตามตื๊อเป็นแน่
“ท่านหมอรอข้าด้วยขอรับ!” หลิ่วหมิงจื่อร้องบอกก่อนจะใช้วิชาตัวเบาตามหญิงสาวที่หนีหายไปแล้ว
“พวกนี้ทิ้งข้าไปเสียแล้ว” ชายชราผู้เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดก็เอ่ยขึ้นอย่างอดไม่ได้ เมื่อตัวเองถูกลืม จากนั้นก็ตามทั้งสองไปติดๆ
“วันนี้คนเยอะกว่าเดิมอีกแฮะ” ทันทีที่มาถึงโรงหมอของตัวเองเว่ยลู่เซียนก็กล่าวขึ้นอย่างอดไม่ได้
“ข้าช่วยท่านหมอเองขอรับ” หลิ่วหมิงจื่อร้องบอกเพราะตามหญิงสาวไปทุกที่ จนมาถึงโรงหมอ
“ก็คงต้องเป็นอย่างนั้น” เว่ยลู่เซียนเอ่ยอย่างอดไม่ได้ เพราะถ้าเขาไม่ช่วยนาง วันนี้คงเหนื่อยมากแน่ เพราะขนาดติดป้ายเอาไว้แล้วคนไข้ยังมาจากไหนก็ไม่รู้มายืนรอที่หน้าโรงหมอของนาง
“ท่านหมอๆ ช่วยข้าด้วยขอรับ”
ทันทีที่เว่ยลู่เซียนปรากฏตัวเองผู้คนที่ยืนอยู่หน้าโรงหมอก็พากันร้องขึ้นทันที
“เอาล่ะๆ ทุกคนท่านหมอรักษาให้แน่ เพียงแต่ต้องทำตามกฎที่ท่านหมอตั้งไว้” หลิ่วหมิงจื่อร้องบอก ยังดีที่เขาใส่ชุดคลุมหัวเอาไว้ ทำให้ไม่เป็นที่สนใจใครนักและนั่นก็เป็นเรื่องดีสำหรับเขา หากใครรู้เรื่องของเขามันจะต้องมีเรื่องวุ่นวายตามมาแน่นอน
“ช่วยยืนรอต่อแถวด้วยขอรับ” หลิ่วหมิงจื่อร้องตะโกนบอก เขายังจำได้ว่าตอนเขามาที่นี่ครั้งแรก ชายชราก็ทำเช่นนี้เหมือนกัน
“มีแต่อาการธรรมดาๆ ทั้งนั้น” หลังจากรักษาคนไข้ช่วงเช้าเสร็จหมดแล้ว เว่ยลู่เซียนก็พึมพำอย่างอดไม่ได้ พลางคิดว่าถ้าวันนี้ทำงานเสร็จแล้วจะหาซื้อพวกเม็ดผักไปปลูกเสียหน่อย จากนั้นก็ว่าจะเข้าป่าเพื่อไปดูพวกสัตว์อสูรที่ออกมาแถวชายป่า
เพราะวันนี้พวกชาวบ้านที่หาของป่ามา ไปเจอสัตว์อสูรทำร้ายมากันแทบทุกคน ทำให้นางต้องไปดูสักหน่อยว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่
“ท่านหมอๆ มาทานอาหารกัน” ไม่นานหลิ่วหมิงจื่อก็เข้ามาพร้อมกับอาหารตามด้วยชายชราที่เดินถือกาน้ำชามาด้วย นางชักจะคิดเสียแล้วว่าคนพวกนี้ทำตัวตามสบายกันเกินไปแล้ว
“ตอนบ่ายเหลือเยอะหรือไม่” นางเอ่ยถามเพราะตั้งแต่เมื่อเช้ามานางได้ยินเสียงโวยวายมาจากด้านนอกไม่หยุด ว่าทำไมไม่รักษาทุกคน บางคนไม่พอใจถึงขนาดด่าทอนาง
“เหลือไม่ถึงสิบคนขอรับ เพราะว่ามีคนปล่อยข่าวว่าท่านหมอเป็นหมอปลอมขอรับ”หลิ่วหมิงจื่อเอ่ยตอบ
“งั้นก็ปล่อยไป” เว่ยลู่เซียนเอ่ยบอกเพราะวันนี้นางอยากจะเลิกเร็วๆ อยู่แล้ว อีกอย่างวันนี้ก็ได้เงินมากพออยู่แล้ว
“เจ้าจะไม่ทำอะไรหน่อยหรือ” ชายชราเอ่ยถามเพราะเห็นท่าทีไม่เดือดร้อนของหญิงสาว
“ไม่ล่ะเจ้าค่ะ” เว่ยลู่เซียนตอบเพราะหากไม่วุ่นวายมาถึงตัวนางจริงๆ นางจะไม่ยุ่ง ดีเสียอีกที่จะได้ลดคนลงไปได้บ้าง ผู้คนที่เคยได้รับการรักษากับนางก็รู้ดีอยู่แล้วเดี๋ยวก็แก้ข่าวให้นางเอง
ช่วงบ่ายแก่ๆ เว่ยลู่เซียนก็ปิดโรงหมอทันที จากนั้นนางก็กลับบ้านไปพลางเดินไปรอบๆ ตัวบ้านของนางจากนั้นก็หายเข้าไปในป่าทันที
“นางหายไปไหนแล้ว” ชายชราเอ่ยขึ้นเมื่อครู่ยังเห็นนางเดินรอบๆ บ้านอยู่เลย
“ท่านหมอคงหายเข้าไปในป่าแล้วล่ะมั้งขอรับท่านตา” หลิ่วหมิงจื่อเอ่ยขึ้นพลางกัดผลไม้ไปด้วย เพียงเขาเข้าไปในครัวกลับมาหญิงสาวก็หายไปแล้ว
“นางคงเอาตัวรอดกลับมาได้สบายๆ” ชายชรากล่าวเพราะเขารู้ดีว่าหญิงสาวนั้นร้ายกาจเพียงใด
696
![อันธพาลแห่งตระกูลเคานต์ [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1778747351_39381022.webp)
