ข้านี่แหละ แม่ปีศาจ

อีกสองวันใกล้กำหนดกลับจวน จิ่งอันมานั่งพักผ่อนใต้ต้นไม้ใหญ่หลังสวดมนต์เสร็จ เสี่ยวเถาวิ่งหน้าตาตื่นมาหาหญิงสาวที่นั่งอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่นั้น

"คุณหนูเจ้าขา ๆ "

"เกิดอะไรขึ้น นั่งให้หายเหนื่อยก่อนค่อยเล่า"

หญิงสาวเอ่ยกับบ่าวรับใช้คนสนิท เมื่อได้พักหายใจสักครู่เสี่ยวเถาจึงรีบเล่าเรื่องที่ตนเห็นมา

"เมื่อสักครู่เสี่ยวเถาเห็นรถม้ามาเจ้าค่ะ"

"แล้วเหตุใดเจ้าถึงต้องตื่นเต้นถึงเพียงนี้"

"ที่เสี่ยวเถาตื่นเต้นก็เพราะคนที่มาคือคุณหนูเซียวจิ่วเจ้าค่ะ"

"เซียวจิ่วงั้นหรือ"

"เจ้าค่ะ คุณหนูท่านนี้คือคนที่พยายามตื๊อรักท่านอ๋องสี่ แต่ท่านอ๋องสี่มิมีใจด้วย หลังจากที่ท่านอ๋องสี่สูญเสียดวงตาไปแล้วนางกลับเป็นคนปล่อยข่าวว่าร้ายท่านอ๋องต่าง ๆ มากมายอย่างไรล่ะเจ้าค่ะ"

"อื่มมม เห็นทีที่นางมาครั้งนี้คงมิใช่เรื่องบังเอิญ"

"คุณหนูต้องระวังตัวด้วยนะเจ้าคะ"

จิ่งอันนิ่งเงียบนั่งใช้ความคิด 'คุณหนูเซียวจิ่วจะมาไม้ไหนอีกนะครั้งนี้' หญิงสาวได้แต่ถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะชวนเสี่ยวเถากลับเรือนพัก ขณะที่เดินมาใกล้เรือนพัก สตรีในอาภรณ์ชมพูเข้มและบ่าวรับใช้ยืนอยู่หน้าเรือนพักของจิ่งอันพร้อมด้วยเณรน้อย

"เจ้ามิได้ยินหรือไงว่าคุณหนูของข้าต้องการเรือนหลังนี้"

"เรือนหลังนี้มิได้จริง ๆ ขอรับ เรือนหลังนี้ได้มีคนพักอาศัยอยู่ก่อนแล้ว"

"เช่นนั้นท่านเณรก็ให้คนที่พักอยู่ก่อนแล้วย้ายออกไปสิ"

เณรน้อยทำหน้าลำบากใจ จิ่งอันซึ่งเห็นเหตุการณ์นึกยิ้มอยู่ในใจ 'มีเรื่องสนุก ๆ ให้จัดการอีกแล้วสินะ'

"คงจะมิได้เพราะ นั่นไงโยม ผู้ที่พำนักในเรือนนี้"

เซียวจิ่วมองไปทางจิ่งอันก่อนจะยกยิ้มให้หญิงสาวอย่างเสแสร้ง

"ช่างเป็นเรื่องบังเอิญเสียจริงที่ได้พบคุณหนูใหญ่จิ่งที่นี่"

จิ่งอันมิได้สนใจแต่กลับเดินไปยังหน้าประตูเรือนพักของตนเอง

"นี่พวกเจ้ามิได้ยินที่คุณหนูข้าถาม"

จิ่งอันจ้องทางบ่าวรับใช้ของเซียวจิ่ว ก่อนจะหันไปพยักหน้าเบา ๆ ให้เสี่ยวเถา บ่าวรับใช้คนสนิทของจิ่งอันเดินเข้าไปตบหน้าบ่าวรับใช้ของเซียวจิ่งสองครั้งก่อนจะกลับมายืนสำรวมข้างจิ่งอัน

"เจ้าพูดกับว่าที่พระชายาเช่นนี้ เท่ากับเจ้าไม่ให้เกียรติราชโองการที่องค์ฮ่องเต้ทรงพระราชทานให้อ๋องสี่แต่งงานกับว่าที่พระชายาใช่หรือไม่"

หญิงรับใช้ของเซียวจิ่วเมื่อได้ยินเสี่ยวเถาเอ่ยถึงนามองค์ฮ่องเต้ หญิงสาวค่อย ๆ คุกเข่าลงสำนึกผิดอย่างตกใจ สตรีในอาภรณ์สีชมพูเข้มกำหมัดแน่นก่อนจะฝืนยิ้มให้จิ่งอัน

"บ่าวรับใช้ของข้าช่างโง่เขลา หวังว่าว่าที่พระชายาอ๋องสี่จะใจกว้างไม่สือสานาง"

"ในเมื่อคุณหนูเซียวออกหน้าแทนเช่นนี้ หากข้าจะไม่ไว้หน้าคุณหนูเซียวก็คงจะเป็นเสียมารยาทจนเกินไป ตามธรรมดาเขาว่ากันว่าบ่าวมักมีนิสัยเหมือนเจ้านาย เช่นนี้แล้วคุณหนูเซียวควรระวังไว้ด้วย"

พูดจบจิ่งอันหันหน้าจะเดินเข้าห้องพัก ขณะกำลังจะก้าวเท้าเข้าห้องหญิงสาวหยุดเท้าไว้แล้วหันมาหาเซียวจิ่วที่ยังยืนโกรธอยู่ตรงนั้น

"จริงสิ!! ของที่เป็นของข้า อย่างไรเสียข้าไม่มีทางยกให้ใครอย่างแน่นอน และอย่าหวังว่าใครจะได้ไปครอง"

จิ่งอันแสร้งยิ้มไปทางเซียวจิ่วก่อนจะเข้าห้องไป สตรีในอาภรณ์สีชมพูเข้มมองตามจนหญิงสาวหายเข้าไปในห้องด้วยความโกรธ 'ของที่ข้าอยากได้ อย่างไรข้าก็ต้องเอามาเป็นของข้าให้ได้' ก่อนจะเดินสะบัดหน้าไปทางเรือยอีกหลังที่อยู่ไม่ไกลกันนั้นทันที

"คุณหนูเจ้าคะ คุณหนูเซียวมาที่นี่ทำไมกันเจ้าคะ"

"เจ้าคิดว่ามาทำไมกันล่ะ"

"เสี่ยวเถาไม่ทราบหรอกเจ้าค่ะคุณหนู"

"เช่นนั้นคงต้องรอดูกันต่อไป"

สาย ๆ ของวันกลับมีขบวนรถม้าและเกวียนเดินทางมายังวัดไร้ทุกข์อย่างยิ่งใหญ่ เสี่ยวเถาที่ออกมาด้านนอกได้รีบเข้ามาแจ้งแก่หญิงสาวในเรือนพัก

"คุณหนูเจ้าขา ๆ"

"มีอะไรหรือเสี่ยวเถา วิ่งหน้าตาตื่นมาเชียว"

"ขบวนรถม้าและเกวียนมาวัดไร้ทุกข์ขบวนใหญ่เลยเจ้าค่ะ เสี่ยวเถาได้ลอบสังเกตดูพบว่าเป็นขบวนเกวียนของอ๋องหุ้ย และอ๋องสี่เจ้าค่ะ เห็นว่าที่มาที่นี่เพราะทั้งสองพระองค์นั้นเป็นตัวแทนองค์ฮ่องเต้ในการมาสักการบูชาพระที่วัดนี้เจ้าค่ะ"

"เอ๊ะ ทำไมถึงเป็นเช่นนั้น ธรรมดาราชวงค์จะไปสักการบูชาพระที่วัดประจำที่ตนอุปถัมภ์มิใช่หรือ"

"เห็นว่าปีนี้องค์ฮ่องเต้ทรงให้ราชวงศ์เสด็จเป็นตัวแทนพระองค์เพื่อไปสักการบูชาพระทั่วทุกวัดที่อยู่ใกล้เมืองเลยเจ้าค่ะ"

"ช่างเป็นเรื่องบังเอิญเรื่องที่สองที่น่าแปลกใจเสียจริง"

"เห็นนางกำนัลและทหารติดตามที่มาคุยกันว่าพรุ่งนี้ถึงจะทำพิธี เห็นว่าน่าจะค้างที่นี่สองคืน มะรืนนี้ถึงจะกลับ เช่นนั้นวันกลับน่าจะเป็นวันเดียวกับคุณหนูนะเจ้าคะ"

"มิน่า...เขาถึงมาด้วย"

แต่สิ่งที่จิ่งอันกังวลกลับมิใช่เรื่องที่เซียวมู่หรงมา แต่กลับเป็นเรื่องที่เซียวจิ่วและอ๋องหุ้ยมาที่นี่นั้นย่อมไม่ใช่เรื่องบังเอิญและที่สำคัญทั้งสองมิได้มีสัมพันธ์อันดีกับจิ่งอันแม้แต่น้อย

"เสี่ยวเถา"

จิ่งอันเรียกเสี่ยวเถาเข้ามาใกล้ ๆ ก่อนจะกระซิบบางอย่างแก่นาง เสี่ยวเถาหยักหน้ารับสองสามครั้งก่อนจะยกยิ้มอย่างถูกใจ