มายทิชเชอร์คุณครูสุดสวย

หลี่เสวี่ยถามออกมา

“แน่นอน คุณคือผู้จัดการ” ฉินเฉาพูดความจริง

“เมื่อฉันเป็นผู้จัดการ งั้นก็ทำตามที่ฉันพูด!”

หลี่เสวี่ยยกหูโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วต่อสาย ฉินเฉายักไหล่ และกลับไปนั่งที่ แม้ว่าเขาจะไม่รู้ว่าธุรกิจเขาทำกันยังไง แต่เขาเข้าใจจิตใจของผู้ชาย

ฝั่งตรงข้ามที่ชื่อซิ่นคุนพยายามโทรหาหลี่เสวี่ยอยู่หลายครั้ง ชัดเจนว่าเขาต้องมีเจตนาไม่ดี

ถ้าฝั่งนี้รีบโทรกลับอย่างรวดเร็ว อีกฝั่งจะต้องรู้อย่างแน่นอน ถ้าฝั่งนี้กังวลเกี่ยวกับการตกลงของลูกค้าอย่างมาก ฝั่งตรงข้ามก็จะใช้โอกาสนี้ เพื่อยื่นเงื่อนไขพิเศษ

ตัวอย่างเช่น ร่างกายของหลี่เสวี่ย

ในโลกธุรกิจ หลายสิ่งอย่างต่างเต็มไปด้วยเงามืด ทุกคนคิดง่ายไปว่า หลี่เสวี่ยก็อยู่ในโลกธุรกิจมาหลายปี เธอจะต้องระวังเรื่องพวกนี้เอาไว้อยู่แล้ว แต่ทำไมเธอถึงตกลงไปในกับดักที่ง่ายขนาดนี้กัน? มันทำให้ฉินเฉางง

“ค่ะ ผู้อำนวยการซิน ฉันเองค่ะ หลี่เสวี่ย”

“คืนนี้? ได้ค่ะ ฉันจะไปอย่างแน่นอน”

“ค่ะ วางใจได้ค่ะ ฉันจะไม่พลาดการนัดพบนี้แน่นอนค่ะ”

หลังจากหยอกล้อกันอีก 2 - 3 ประโยค หลี่เสวี่ยก็วางสาย ในจังหวะนี้ ในสายตาของฉินเฉา ดูเหมือนว่าความพยายามของเธอจะสำเร็จ แต่ไม่นาน หลี่เสวี่ยก็กลับไปเป็นท่าทางแบบเดิมของเธอ เตรียมตัวกลับไปทำงาน

“ผู้จัดการหลี่ แผนกธุรกิจของเรา ไม่มีฝ่ายพีอาร์เหรอครับ?” ฉินเฉาลูบจมูกตัวเองและถาม

“บางครั้งเราก็ต้องทำตัวเป็นพีอาร์เหมือนกัน” หลี่เสวี่ยจ้องฉินเฉา “ฉะนั้น เราจึงต้องมีความสามารถด้านการดื่มอยู่บ้าง นายดื่มได้ใช่มั้ย?”

“ผม?” ฉินเฉาคิดชั่วขณะ “ผมสบายมาก แข่งกับคนสองคน ไม่มีปัญหา”

ที่ร้านข้างทางในเมืองตงชวนวันนั้น ฉากที่เขาจัดการกับกลุ่มคนในการดื่มแข่งกันยังคงสดใหม่ในความคิดของเขา เมื่อหวนกลับไปคิดดู แม้ว่ามันจะดูอันตราย แต่ก็เป็นสิ่งที่ทำแล้วสนุก

เขาอยากรู้จริงๆ ว่าตอนนี้ เหลียวชาชา หยูลู่ และอู๋ซิ่น ตอนนี้ทั้งสามสาวกำลังทำอะไรอยู่

ถ้ามีเวลา ฉันคงต้องไปเยี่ยมพวกเธอที่เมืองตงชวนดู

“งั้นก็ดี คืนนี้ นายมากับฉัน”

“หือ?”

“อะไร? นายจะปล่อยให้ผู้หญิงอ่อนแออย่างฉันไปดื่ม และเซ็นสัญญาด้วยตัวเองหรือไง?” หลี่เสวี่ยมองฉินเฉา ทำให้เขาพูดไม่ออก

ตอนนี้ ฉินเฉาเข้าใจแล้ว ว่าผู้จัดการหลี่คนนี้ฉลาดแค่ไหน ฉันเป็นห่วงเธอเกินไปจริงๆ

ลุงมันเถอะ เธอกระทั่งใช้ฉันเป็นโล่ของเธอ! ได้ ครั้งนี้ถือว่าเธอชนะ

“ฉินเฉา...” หลังจากอ่านข้อมูลที่ประชาสัมพันธ์เอามาให้ หลี่เสวี่ยก็รู้ชื่อของเขา “ถ้าการเจรจานี้ประสบความสำเร็จ ฉันจะยอมรับนายเป็นผู้ช่วยของฉัน”

“ไม่ใช่ว่าตอนนี้ ผมเป็นผู้ช่วยอยู่แล้วเหรอ?” ฉินเฉาเลิกคิ้ว

“ตอนนี้ ฉันคิดว่านายแค่มาลอยชายเล่นอยู่ที่นี่” หลี่เสวี่ยพูดและทำงานของเธอต่อ

ฉินเฉาช่วยไม่ได้ และนั่งเล่นคอมพิวเตอร์ต่อ เขาเปิด QQ ของเขา และเริ่มเล่นเกม “Fight the Landlore”

หลังจากเล่นไปสองรอบ ฉินเฉาพลันนึกได้ เวร ฉันต้องส่งเหรียญให้กับตุลาการลู่ (ตุลาการในยมโลก ที่ฉินเฉาพบตอนไปช่วยเหลียวชาชา) เขาติดเกม Fight the Landlord มาก

ฉินเฉาอยากรู้อย่างมาก เขาค้นเบอร์ QQ ของตุลาการลู่ ที่ให้เขาไว้

แต่สิ่งที่แสดงออกมา กลับเป็นใบหน้าของสาวสวย

หือ ตุลาการลู่มีงานอดิเรกแบบนี้ด้วย!

หลังจากที่ฉินเฉาเพิ่ม “เธอ” เป็นเพื่อน ฝั่งตรงข้ามรีบส่งข้อความมาทันที

“สุดหล่อ ยินดีที่ได้รู้จัก”

มือของฉินเฉาสั่นเบาๆ ก่อนที่เขาจะพิมพ์ตอบ

“ธะ เธอเป็นผู้หญิง?”

“ใช่ แน่นอน สุดหล่อ ส่งเหรียญให้ฉันหน่อยนะ และเรามาเล่น Fight the Landlord ด้วยกัน ตกลงนะ?”

ฝั่งตรงข้ามเห็นชัดๆ ว่าใช้ ‘น้ำเสียงยั่วยวน’ โดยไม่รอให้เหงื่อของฉินเฉาได้หยดลง ฝั่งตรงข้ามก็ส่งมาอีกข้อความ

“ถ้านายให้เหรียญฉันมากพอ เค้าจะส่งรูปของเค้าให้! รูปในชุดชั้นใน!”

ในที่สุดฉินเฉาก็อยากจะระเบิดออกมา แต่ฝั่งตรงข้ามเป็นตุลาการลู่จากยมโลก เขาไม่กล้าตะโกนด่าออกไป ทำได้แค่พิมพ์ตอบสองสามคำ

“ฉะ ฉันไม่มีเงิน....”

“โอ้ ไม่มีเงิน...” ฝั่งตรงข้ามเหมือนจะผิดหวังอย่างมาก “งั้นเอาอย่างนี้เป็นไง เล่น Fight the Landlord ด้วยกันกับเค้า และให้เค้าชนะเอาถั่วเซียนของนาย (ค่าเงินในเกม) นายคิดว่าไง?”

“ขอโทษที ฉันทำงานอยู่ เพราะงั้น เลยเล่นเกมไม่ได้” ฉินเฉาส่งไปอีกข้อความอย่างช่วยไม่ได้

ในตอนนี้เองที่อวาตาร์ฝั่งตรงข้ามเปลี่ยนเป็นสีดำ

เมื่อฉินเฉาเปิดรายชื่อเพื่อน เขากลับพบว่าอวาตาร์ของตุลาการลู่หายไปแล้ว

โอ้ ฉันถูกเขาใส่แบล็กลิสต์ เด็ดขาดเกิน....

เมื่อเขาไม่สามารถแหย่ตุลาการลู่ได้อีก ฉินเฉาก็มองหาเพื่อนคนอื่นบน QQ บางคนในนั้นเป็นเพื่อนร่วมชั้น หลังจากมองสักพัก เขาพลันรู้สึกหนาว

เพราะว่าเขาเห็นอวาตาร์ของหยางฉานฉาน

อวาตาร์นี้อยู่บนรายชื่อเพื่อนของเขามานานแล้ว ในโรงเรียน หยางฉานฉานเป็นสาวงาม และถูกผู้ชายตามจีบมากมาย แม้แต่ QQ เธอก็ยังถูกผู้ชายหลายคนรบกวน

ฉะนั้น หยางฉานฉานจึงใช้โหมดซ่อนตัว ที่จะเห็นได้เฉพาะเพื่อนของเธอเท่านั้น

แต่ตอนนี้ รูปอวาตาร์ของหยางฉานฉานได้เปลี่ยนเป็นสีขาวดำ

แน่นอน หยางฉานฉาน ได้ลืมฉันไปแล้ว

หัวใจของฉินเฉาพลันรู้สึกขมขื่น เขาไม่ควรจะเปิด QQ ขึ้นมาจริงๆ แต่แรก เขาคิดว่า เขาสามารถปล่อยอดีตผ่านไปได้แล้ว แต่ความทรงจำพวกนี้ยากจะลบจริงๆ

“โอ้ มีเรื่องอะไรกัน....” เมื่อเขาเตรียมจะปิด QQ เขาก็ได้รับประกาศเตือนจากกลุ่มของเขา

นี่เป็นกลุ่มมหาลัยของเขา

ตอนนั้น คนในชั้นของพวกเขามีด้วยกัน 30 คน ปีนั้น ชั้นของเขาถูกขนานนามว่าเป็นชั้นของความงาม ทั่วทั้งสาขาภาษาจีน มีสาวงามที่โดดเด่นอยู่หลายคน พวกเธอทุกคนต่างพากันอยู่ในชั้นของเขา

บางครั้ง เขาก็อยากรู้จริงๆ ว่านี่เป็นการจงใจของพนักงานลามกบางคนหรือเปล่า ที่ต่างจัดให้สาวงามทั้งหมดมาอยู่ในชั้นเดียวกัน เพื่อที่จะให้พวกเขาจัดการได้ง่ายๆ

โชคไม่ดี ที่สาวงามเหล่านี้ยากจะพัวพัน เหล่าชายหนุ่มในชั้นของเขาต่างพากันเจ็บใจ เหล่าหญิงสาวแทบทั้งหมด ต่างถูกหนุ่มหล่อชั้นอื่นมาคาบเอาไป

มีแค่ฉินเฉาเท่านั้นที่ทำสำเร็จ โดยการมัดใจของหยางฉานฉานไว้ได้ เหล่าชายหนุ่มคนอื่นพากันอิจฉาเขา โดยเฉพาะเจ้าอ้วนหัวหน้าชั้น

แน่นอน ในตอนจบ เจ้าอ้วนนั้น ก็มาขโมยเอาหยางฉานฉานไปจากฉินเฉา

“สหาย ฉันมีเรื่องสำคัญจะประกาศ!”

หัวหน้าชั้นของพวกเขา เจ้าอ้วนประกาศ เขามักจะกระตือรือร้นในกลุ่มอยู่เสมอ เพราะว่าเทียบกับชายหนุ่มในห้อง เขาเป็นคนที่โชคดีที่สุด ดังนั้น เขาจึงอยากจะโอ้อวด บางครั้งเขายังโพสต์รูปสนิทสนมของเขากับหยางฉานฉานอีกด้วย ซึ่งทำให้คนอื่นๆ อิจฉาสุดๆ

ที่จริงแล้ว ฉินเฉารู้ ว่าสิ่งที่เขาทำนั้น มุ่งเป้าใส่เขา

วันนั้น เขาและฉินเฉาต่างจีบหยางฉานฉานพร้อมกัน แต่เพราะว่า หยางฉานฉานเลือกฉินเฉา เจ้าอ้วนจึงได้แต่เก็บความริษยาไว้

“มีอะไรเจ้าอ้วน หรือว่า หยางฉานฉานหย่ากับนายแล้ว?”

“หือ นายจะรู้อะไร!” หัวหน้าห้องรีบตะโกนออกมา “ฉัน และหยางฉานฉานรักกันมาก ทุกคืน เราจะทำกันหลายครั้ง ชีวิตของฉันดีอย่างมาก”

“ไอ้เวร ไอ้หัวโต นายไม่กลัวว่าจะหลั่งจนตายหรือไง!”

“นั่นไม่ใช่เรื่องของนาย ฉันเต็มใจ”

“เอาล่ะ เอาล่ะ หยุดเถียงกันได้แล้ว” หญิงสาวโดดออกมาห้ามทัพ “หัวหน้าห้องของเรามีเรื่องจะประกาศ เรากำลังรอฟังอยู่”

“เพื่อนร่วมห้องซุปเปอร์สตาร์ของเรา เฉินซิน จะกลับมาเมืองซู่หนานเร็วๆ นี้!” หัวหน้าชั้นของพวกเขาพิมพ์อย่างตื่นเต้น ข่าวนี้สร้างความตื่นตัวให้กับในกลุ่ม “เธอบอกว่า เธออยากจะรวมกลุ่มพวกเรา เพื่อที่เธอจะได้เจอเพื่อนเก่า”

“โอ้! หัวหน้าชั้น นี่แม่งโคตรข่าวดีเลย!” ทั้งชายและหญิงต่างตื่นเต้นกับข่าวนี้

“ว้าว เฉินซินตอนนี้เป็นดาราใหญ่แล้ว ถ้าฉันได้เจอเธอ ฉันจะต้องขอลายเซ็นเธอ!”

“ให้ฉันจัดการเอง!” หัวหน้าชั้นรีบพูด “ฉันจะจัดการเรื่องเวลาและสถานที่เอง เมื่อถึงเวลา ฉันจะแจ้งให้พวกนายรู้!”

“ฉันจะไปแน่นอน!”

“ฉันสนับสนุนเต็มที่!”

“เฉินซินสุดยอด! หัวหน้าชั้นสุดยอด!”

ทุกคนต่างพากันเชียร์ ขณะที่ฉินเฉาปิด QQ ลงอย่างเงียบๆ

เรื่องที่จะรวมตัวกันกับเฉินซิน เขาไม่ได้สนใจขนาดนั้น แต่หยางฉานฉานและเจ้าอ้วนจะต้องมาอย่างแน่นอน ถ้าเขาไป มันจะกระอักกระอ่วน ดังนั้น เขาไม่ไปดีกว่า

แต่ในส่วนลึกในใจของเขา ฉินเฉายังคงไม่ยินยอม จริงๆ แล้ว เขาอยากเจอหยางฉานฉานอีกครั้ง อยากจะเห็นว่าเธอเป็นยังไง ไม่ว่าเธอจะมีความสุขหลังจากตามหัวหน้าชั้นไป หรือว่า หัวหน้าชั้นจะเป็นเหมือนกันกับเขา ที่ตามใจหญิงสาวที่ค่อนข้างดื้ออย่างเธอ

“ฉันจะไปดีมั้ยนะ...” ฉินเฉาเอียงไปด้านข้าง มองหน้าจอคอมพิวเตอร์อย่างว่างเปล่า

“ต้องไปสิ!” ในตอนนี้เอง หลี่เสวี่ยพลันพูดขึ้น ทำให้เขาตกใจ

“หือ?” ฉินเฉามองขึ้นไป และเห็นบอสสาวของเขาใส่เสื้อกันหนาวแล้ว

“นายรออะไรอยู่? รีบเปลี่ยนชุดได้แล้ว เราจะไปกันแล้ว” หลี่เสวี่ยกลอกตาใส่ฉินเฉา “มัน 5 โมงแล้ว ผู้อำนวยการซินต้องกังวลแน่ๆ ไปกัน เราต้องไปรถบัส”

“รถบัส?” ฉินเฉาแข็งค้างไปชั่วขณะ “ผู้จัดการหลี่ คุณไม่มีรถเหรอ?”

“แน่นอนว่าไม่ นายมีเหรอ?” ผู้จัดการหลี่พูด จริงๆ แล้วเธอมีอยู่คันหนึ่ง แต่ต้องขายไปจ่ายค่าหนี้พนันที่ตาแก่ติดไว้

“ไม่ ผมไม่มี แต่มีผมพาหนะอย่างอื่น...” ฉินเฉาคืนเล็กซัสให้ซูเฟยไปแล้ว มันเป็นรถบริษัท ถึงยังไง ในแหวนของเขา ก็ยังมีเจ้าแก่เพื่อนยากอยู่

“โอ้ นายมีพาหนะด้วย?” หลี่เสวี่ยมองฉินเฉาด้วยความประหลาดใจ

“แน่นอน ผมมีจักรยาน” ฉินเฉาพยักหน้า

“ฮ่าๆ ๆ!” หลี่เสวี่ย สาวน้ำแข็ง หัวเราะออกมาอย่างอดไม่อยู่ แต่ฉินเฉากลับกลายเป็นเซ่อ รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอ งามโดดเด่นจริงๆ มันสามารถจับใจผู้คนให้อยู่กับมันได้เป็นเวลานาน

“นายมองอะไรของนาย!” เมื่อเห็นว่าฉินเฉาจ้อง หน้าของหลี่เสวี่ยก็กลับเป็นเหมือนเดิม “ในอากาศหนาวอย่างนี้ ปั่นจักรยานจะทำให้นายแข็งตาย ไปรถบัสนี่แหละ ฉันจ่ายเอง”

พร้อมกันนั้น หลี่เสวี่ยก็หยิบเอาบัตรรถบัสออกมา “นี่เป็นบัตร VIP ใช้แค่ครั้งละ 3 หยวนเท่านั้น”

ฉินเฉาแอบคิด ผู้จัดการผู้ทรงเกียรติขี่รถบัส ยิ่งกว่านั้น เธอยังใช้บัตรเพื่อรักษาเงินไม่กี่หยวน!

ลุงมันเถอะ ช่างเป็นคนขี้งกจริงๆ!

ฉินเฉาซึ่งถูกเหลียวชาชาและซูเฟย ตามใจจนเคยชิน เขาจึงต้องไปใช้รถบัสอย่างช่วยไม่ได้ เมื่อไม่มีรถ เขาก็แค่ขี่เจ้าแก่ของเขา มันแม้กระทั่งกระโจนไปมาระหว่างตึกได้ มันทำให้เขารู้สึกเบิกบานใจ

แต่เมื่อเขาคิดเกี่ยวกับเรื่องที่ต้องไปยัดอยู่ในรถบัส เขาจึงรู้สึกหวั่นใจ

เพราะว่ารถบัสในเมืองซู่หนานนั้น โคตรแย่!

จบตอน