ระบบแลกเปลี่ยนไขมัน

บทที่ 54

 การล่อลวงของเซลล์สาว

วันต่อมานั้นเป็นวันอาทิตย์ เช้าวันนั้น อู๋ตี้รับโทรศัพท์พร้อมๆกับได้ยินเสียงปลายสายที่ดูร่าเริง สับสน หวาน และหวานจนเลี่ยนของหญิงสาวดังขึ้นมา 

“ฮัลโหล สวัสดีค่ะ นั่นใช่ท่านอู๋หรือเปล่าคะ?”

ได้ยินเสียงนั้นอู๋ตี้ก็มึนงงก่อนเลยอันดับแรก ทำไมคุ้นหูจังนะ?

“ท่านอู๋คะ เฟอร์นิเจอร์ที่นายท่านซื้อไว้เมื่อวานก่อนถูกแพ็คขึ้นรถแล้วนะคะ นายท่านสะดวกเวลาไหนของวันนี้คะ เราจะจัดส่งไปให้ในเขตหลงจูอี้ปิน”

อู๋ตี้จำได้ขึ้นมาทันทีว่าเสียงนี้นั้นเป็นเสียงของยัยเซลล์สาวตัวแสบที่เหยียดเขาไว้เมื่อตอนที่เขาจะซื้อเฟอร์นิเจอร์เมื่อวานนี้ไม่ผิดแน่ 

ถึงแม้ว่าน้ำเสียงของเธอจะเหมือนพวกนางเองละครในฮ่องกง แต่เธอนั้นเป็นประเภทหน้าอย่างใจอย่าง เพราะงั้นถึงแม้จะเสียงหวานแต่ก็ไม่น่าจดจำ 

ส่วนเหตุผลที่เธอดูเปลี่ยนไปขนาดนี้ก็น่าจะเพราะตัวเธอเองที่มาเหยียดหยามเขาไว้เมื่อวันก่อนนั่นแหละ วันนี้ก็เลยมาแบบหวานและเย้ายวนแทน แต่กระนั้นหัวใจของอู๋ตี้ก็รู้ธาตุแท้เธอชัดเจนแล้ว 

ถ้าคุณไม่มีเงินละก็ คุณมีค่าน้อยกว่าหมาอีกในสายตาของเธอ และถ้าคุณมีเงิน เธอจะกลายเป็นหมาของคุณทันที ก็เหมือนซูหลี่เหยา อู๋ตี้ไม่มีความรู้สึกดีๆกับผู้หญิงประเภทนี้ไปเสียแล้ว

“โอ้ มาส่งเลยก็ได้”

พูดจบอู๋ตี้ก็วางโทรศัพท์ไป เสียงหวานเลี่ยนของหญิงสาวในตอนนี้ทำได้ก็เพียงเป็นหนามที่คอยทิ่มแทงใจเขาเท่านั้นแหละ 

อีกฟากหนึ่ง เซลล์สาวนั้นแต่งหน้าด้วยความประณีตแต่หลังจากที่โดนวางสายไปแบบนั้น สีหน้าของเธอก็แสดงออกถึงความสูญเสียและไม่มีความสุขขึ้นมา 

“มันน่าโมโหนะแบบนี้! จะรีบวางไปไหนน่ะ! ฉันยังไม่ได้ใช้บทพูดที่อุตส่าห์เตรียมมาทั้งคืนเลยนะ ฮึ่ม! แต่เอาเถอะ ยังไงซะเดี๋ยวฉันก็ต้องตามทีมติดตั้งไปอยู่ดี คิดเหรอว่าฉันจะปล่อยให้นายไปง่ายๆ?”

ด้วยการกัดฟันและกระทืบเท้า เธอพูดกับตัวเองการที่แววตาจะฉายแสงสว่างแห่งความหวังออกมา 

ตั้งแต่เมื่อวานที่เธอรู้ว่าอู๋ตี้นั้นเป็นลูกคนรวยที่ไม่เปิดเผยตัวตน เซลล์สาวก็รู้สึกเสียใจเป็นอย่างมาก 

เพียงแค่อายุ 20 ต้นๆก็สามารถเป็นเจ้าของห้องหรูในเขตหลงจูอี้ปินได้ที่ซึ่งปกติก็เริ่มต้นกันที่ 3-4 ล้านหยวนแล้ว ชัดเจนเลยว่าเขาคนนี้ต้องเป็นลูกคนรวยระดับสูงแน่ๆ 

ในความสำนึกผิดนี้เอง ความคิดบางอย่างก็ผุดขึ้นมาในหัว หรือว่านี่จะเป็นโอกาส? 

ถ้าเธอสามารถไต่เต้าได้ด้วยลูกคนรวยระดับนี้ ชีวิตที่เหลือของเธอจะมีอะไรต้องกังวลอีก? ไม่ต้องกังวลเรื่องเงินเดือนๆละไม่กี่พันหยวน แถมยังไม่ต้องกลัวใช้เงินเกินวงเงินในบัตรเครดิตอีก และเหล่ากระเป๋าแบรนด์หรูที่อยู่ในตู้โชว์ของห้างสรรพสินค้าชั้นสูง ก็จะไม่ต้องไปยืนมองแต่เพียงอย่างเดียว

ยิ่งไปกว่านั้น เซลล์สาวคนนี้ยังค่อนข้างจะมั่นใจในความสวยของตนอีกด้วย เพราะเมื่อตอนที่เธอยังเรียนอยู่ในมหาวิทยาลัยเมื่อราวๆ 2 ปีที่แล้ว เธอเองก็ยังถูกยกย่องว่าเป็นดอกไม้แห่งชั้นเรียนอีกด้วย 

ในตอนนั้น แค่เธอหว่านเสน่ห์นิดๆหน่อยๆก็ทำให้พวกผู้ชายหลายต่อหลายคนหลงเธอหัวปักหัวปำจนแทบจะมุดกระโปรงกันอยู่แล้ว 

ช่วงนั้นเธอคบหาอยู่กับลูกคนรวยอยู่พักหนึ่ง ถึงแม้จะไม่นานมาก เพียงไม่กี่เดือนเท่านั้น ลูกคนรวยคนนั้นก็หักอกเธอและไปหารักใหม่ แต่กระนั้นแล้วภายในไม่กี่เดือนที่คบกันนั้น เธอไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับเรื่องเงินเลย ทั่วทั้งตัวเธอนั้นมีแต่ของแบรนด์เนมหรูเต็มไปหมดตั้งแต่เสื้อผ้ายันกระเป๋า ไม่ว่าเธอจะไปที่ไหน เธอก็ต้องสวยที่สุด 

เมื่อได้คิดถึงความทรงจำอันหอมหวานนั้น มันก็ยังคงงดงามเสมอ เธอนั้นโหยหาโอกาสที่จะได้มีแฟนเป็นลูกคนรวยอีกครั้งมาตลอด เพียงแค่ลูกคนรวยเท่านั้นที่จะสามารถเติมเต็มตัณหาที่ไม่มีที่สิ้นสุดของเธอได้ 

ตอนนี้ เธอได้เป้าหมายแล้ว และอู๋ตี้ก็คือเป้าหมายที่เธอต้องพิชิตให้ได้ 

เธอมั่นใจมากๆว่า ด้วยความสวยของเธอนั้น หนุ่มอ้วนอย่างอู๋ตี้จะต้องลุ่มหลงเธอได้อย่างง่ายๆแน่นอน 

เพราะงั้นเมื่อวาน เธอจึงได้ขอผู้ดูแลร้านว่าจะมากับทีมติดตั้งที่มาส่งของเขตหลงจูอี้ปินด้วย

รถส่งของที่เต็มไปด้วยเฟอร์นิเจอร์เข้ามายังเขตหลงจูอี้ปินแล้ว 

ในทันทีที่รถเข้ามายังเขตนี้ เธอก็ได้เห็นถนนที่กว้างขวางและสะอาดสะอ้าน พื้นที่สีเขียวที่เหมือนกับสวนสาธารณะ บ่อน้ำเล็กรวมถึงฟิตเนสกระจัดกระจายอยู่ทั่วไปของเขตนี้เลย สมแล้วจริงๆที่มันเป็นเขตที่อยู่อาศัยระดับต้นๆของเมืองตงหลิงแห่งนี้ นอกจากนั้นแล้วพวกตึกรามบ้านช่องในย่านนี้ก็ยังดูหรูหราและไฮโซอีกด้วย 

ยิ่งไปกว่านั้น ที่ทางเข้าและทางออกเองก็ยังมีที่จอดรถใต้ดินอยู่มากมาย และในบรรดาที่จอดรถเหล่านั้นก็ยังมีรถหรูหลายคันเข้าๆออกๆอยู่เรื่อยๆอีกด้วย ไม่ว่าจะเป็นเมอร์ซิเดสเบนซ์, BMW หรือยี่ห้อดังๆยี่ห้ออื่นอีกเช่น เรนจ์โรเวอร์, เบนเลย์, โมซ่า, พอร์เช่และอีกมากมาย

“ว้าว~ ที่นี่มีแต่รถหรูๆเต็มไปหมดเลยแฮะ” เซลล์สาวที่นั่งอยู่ด้านหน้าของที่นั่งผู้โดยสารบนรถบรรทุกนั้นตาเป็นประกายกับภาพที่เห็นมากๆ ใบหน้าเธอแทบจะจมไปในกระจกรถแล้ว ดวงตาที่เป็นประกายนั้นราวกับว่ามีดวงดาวมากมายกำลังเปล่งแสงอยู่ภายในเลย 

“เฮ้อ ถ้าต้องการจะเข้ามาอยู่ในเขตนี้ละก็ไม่ต่างอะไรกับก้าวขาข้างหนึ่งเข้าสู่วิถีคนรวยแล้วเลย นี่ได้ยินมาว่าลูกค้าของเราอายุแค่ 20 ต้นๆด้วยนี่ครั้งนี้ เขาต้องเป็นลูกคนรวยแน่ๆ” คนขับรถที่กำลังขับผ่านตึกต่างๆถอนหายใจขณะพูด 

หลังจากที่ได้ฟังคำพูดของคนขับรถแล้ว เซลล์สาวก็ยิ่งมั่นใจความคิดของเธอมากขึ้นไปอีก ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม เธอต้องชนะใจพ่อหนุ่มลูกคนรวยคนนี้ให้ได้

ตั้งแต่จบมหาวิทยาลัยมา เธอตระหนักมาได้ตลอดเลยว่าสังคมแห่งชนชั้นนั้นมันโหดร้ายขนาดไหน 

ในอดีตสมัยที่ยังเรียนอยู่ในมหาวิทยาลัย เธอยังสามารถไล่จับผู้ชายรวยๆด้วยท่าทีที่ใสซื่อกับใบหน้าที่สละสลวยได้ แต่หลังจากที่จบออกมาแล้ว วงจรทุกอย่างมันต่างกันไปหมด เพียงแค่จะเข้าหาลูกคนรวยสักคนมันก็ยากเกินกว่าจะเอื้อมแล้ว

ถึงแม้ว่าจะมีหลายคนที่ไล่ตามเธอ แต่คนพวกนั้นก็เป็นแค่หนุ่มๆที่ทำงานเป็นเซลล์ขายเฟอร์นิเจอร์ในห้องเดียวกันไม่ต่างกับเธอ ดังนั้นเธอจึงไม่สนใจคนพวกนั้นมาตลอด 

เพราะงั้นแล้ว คนเรามันต้องคว้าโอกาส โอกาสที่จะปีนเข้าหาพวกลูกคนรวยเพื่อใช้อภิสิทธิ์ของเขาในการปรับเปลี่ยนชีวิตของเธอให้ดีขึ้น

ขณะที่กำลังคิดอยู่นั้นเอง รถบรรทุกก็ขับเข้ามาถึงที่ยูนิท 1 ตึกที่ 6 แล้ว 

และตัวอู๋ตี้เองก็ยืนรออยู่ที่ด้านล่างแล้วด้วย 

อู๋ตี้นั้นมาจากมหาวิทยาลัย ถึงแม้ว่าเขาจะซื้อห้องที่นี่ไว้มาพักใหญ่ๆแล้ว แต่เขาก็ยังไม่ได้เข้ามาอยู่เสียทีนั่นก็เพราะว่าเฟอร์นิเจอร์ภายในห้องนั้นยังไม่พร้อมอยู่อาศัย คราวนี้แหละ ด้วยเฟอร์นิเจอร์ที่มาส่งวันนี้ เขาจะได้ย้ายมาอยู่ที่นี่ในอนาคตเสียที 

“นายท่านอู๋~”

ด้วยเสียงร้องทักที่หวานเลี่ยน เซลล์สาวรีบกระโดดลงมาจากรถบรรทุกแล้วมุ่งตรงเข้าหาอู๋ตี้ทันที เหมือนกับคู่รักที่ไม่ได้เจอกันมานานแสนนาน

อู๋ตี้สะดุ้งโหยง เธอนั้นดูไฟแรงเสียเหลือเกิน และด้วยความตกใจเขาจึงรีบหลบทางให้เธอที่โยนตัวเองลงมาราวกับลูกบอลอย่างรวดเร็ว แต่ทว่าร่างเธอนั้นอยู่ในอากาศแล้ว และด้วยองศาผนวกกับท่าทาง เธอโหม่งโลกแน่ๆ เพราะส้นสูงที่ใส่ยังไงก็ล้ม 

เขาขมวดคิ้วเมื่อเห็นว่าเธอกำลังจะล้ม หากเขาปล่อยให้เธอล้มลงไปกับพื้นจริงๆมันคงจะแย่มากสำหรับเขา ดังนั้นแล้วอู๋ตี้จึงยื่นมือออกไปแล้วคว้าเธอไว้จากด้านหลัง 

ความรู้สึกที่โดนอู๋ตี้รั้งตัวไว้นั้น มันดีเสียจนรอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าของเซลล์สาวคนนี้เลย 

ถึงแม้ว่าขั้นแรกจะไม่สมบูรณ์เท่าไหร่นัก แต่มันก็ผ่านไปด้วยดี หากเธอต้องการจะจับพ่อหนุ่มคนนี้ ขั้นแรกเลยเธอต้องสร้างโอกาสที่จะให้ร่างกายสัมผัสกันมากที่สุด 

เซลล์สาวคนนี้เป็นคนฉลาด เธอรู้ว่าความรู้สึกเมื่อแรกพบที่เธอกับอู๋ตี้เจอกันนั้นไม่ดีเท่าที่ควร เพราะงั้นแล้วหากเธอต้องการให้ความคิดของเธอไม่ใช่แค่ความคิดอีกต่อไป เธอต้องพยายามให้มากกว่านี้! 

แต่เดิมแล้ว เซลล์สาววางแผนที่จะทำแบบนี้อยู่แล้ว ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม ตัวเธอนั้นไม่เชื่อว่าบนโลกนี้จะยังมีผู้ชายที่ปฏิเสธอ้อมกอดของสาวสวยอยู่อีก 

ถึงแม้ว่าแผนการโผเข้าสู่อ้อมกอดอู๋ตี้จะล้มเหลว แต่กระนั้นเขาก็ยังช่วยรั้งเธอไว้เพื่อไม่ให้เธอล้มอยู่ ซึ่งนี่แสดงให้เห็นแล้วว่าเขานั้นไม่ใช่ผู้ชายใจหินอะไร ดังนั้นเธอยังมีโอกาส! 

พนักงานติดตั้ง 4-5 คนเริ่มที่จะยกเฟอร์นิเจอร์ลงมาจากรถบรรทุกกันแล้ว พวกเขาช่วยๆกันแบกเฟอร์นิเจอร์เหล่านั้นไปยังลิฟต์ประจำตึกด้วยความสามัคคี 

ส่วนตัวพนักงานสาวเองก็ตามเข้าไปด้วยเพื่อให้เขาเซ็นต์เอกจำพวกใบเสร็จให้ เธอนั้นยืนชิดแน่นไปกับอู๋ตี้ และเมื่อลิฟต์พามาถึงชั้นบน อู๋ตี้ก็ชิงออกมาก่อนแล้วพาไปยังห้องของเขาที่เป็นห้องแรกของชั้นนั้นเลย 

“นายท่านอู๋ เนื่องจากครั้งนี้นายท่านได้ซื้อเฟอร์นิเจอร์เป็นจำนวนมากจากร้านของเราในครั้งเดียว ดังนั้นนายท่านได้กลายเป็นลูกค้าระดับ VVIP (Very very important person) ไปเรียบร้อยแล้วด้วย เพราะงั้นแล้วเลยต้องมีการขอลายเซ็นของนายท่านเพื่อยืนยันใบเสร็จพวกนี้หน่อยน่ะค่ะ ถ้ายังไงเป็นตรง...”

เซลล์สาวมองไปรอบๆห้องนั้นและสะดุดตากับห้องนอนหลักตรงหน้านั้น

“ไปที่ห้องนั้นละกันค่ะ รออีกครู่หนึ่ง ให้พวกเขาเอาเตียงเข้าไปตั้งให้ก่อน หรือถ้ามีที่ไหนให้สามารถเซ็นต์ได้ก็เสนอได้เลยนะคะ เพราะว่านายท่านซื้อเฟอร์นิเจอร์พร้อมๆกันหลายชิ้น มันเลยมีใบเสร็จหลายใบ ถ้ายืนเซ็นต์มันคงจะลำบากอยู่น่ะค่ะ...”

มันเป็นเรื่องจริงที่ห้องนี้นั้นยังว่างเปล่าอยู่เลย และเพราะมันไม่มีที่ให้นั่งได้เลย หากดูจากกองใบเสร็จที่เซลล์สาวถือมาด้วยแล้ว ห้องนอนก็น่าจะเป็นที่ที่ดีที่สุดแล้วตอนนี้ 

อู๋ตี้เห็นด้วยกับความคิดนั้น เขาไม่คิดให้มากความและพยักหน้าตกลง

ในตอนนั้น พนักงานติดตั้งหลายคนออกมาจากลิฟต์กันแล้ว พวกเขาแบกเตียงออกมาและนำมันเข้าไปยังห้องนอนหลักเพื่อจะเริ่มติดตั้ง

พนักงานเหล่านี้เชี่ยวชาญการทำงานกันในระดับที่เรียกว่าช่ำชองแล้ว เพราะงั้นเพียง 10 นาที เตียงขนาดใหญ่ใหม่เอี่ยมก็ถูกติดตั้งเรียบร้อยแล้ว 

และเพราะอู๋ตี้นั้นซื้อแบบเซตสำเร็จรูป ดังนั้นพวกหมอนและผ้าปูที่นอนจึงมาพร้อมบนเตียงแล้ว 

สีฟ้าอ่อนของมันนั้นทำให้เตียงดูใหญ่และนุ่มนิ่ม ถ้าได้ลองนอนดูคงจะสบายไม่น้อยเลย

เซลล์สาวเดินไปยังประตูห้องนอนหลักนั้นก่อนจะปิดประตูและล็อกมัน 

อู๋ตี้ที่ลองนั่งอยู่บนเตียงเมื่อได้ยินเสียงประตูถูกล็อกเขาก็หันหน้าไปมองยังเซลล์สาวทันที 

“เธอทำอะไรน่ะ?”

แต่กระนั้นแล้วเธอก็ไม่ได้ตอบอะไรเขา กลับกันเธอกับแสดงท่าทีที่พราวเสน่ห์ เย้ายวนและงดงามต่อหน้าเขาแทน