ทั่วโลกเปลี่ยนอาชีพ : สกิลข้าทวีคูณหมื่นเท่า ใครว่าข้าเป็นสายซัพพอร์ต

        เวลาไหลผ่านไปราวกับสายน้ำเพียงพริบตา วันเวลาก็ล่วงไปสามวัน

        ตลอดช่วงเวลานี้ลู่เซิ่งไม่ได้เก็บเลเวลต่อ แต่กลับพักผ่อนอยู่ในอพาร์ตเมนต์เล็กๆของตนเองอย่างเต็มที่

        อย่างไรเสียการเก็บเลเวลนั้นต้องรู้จักผ่อนหนักผ่อนเบาการโหมตะบี้ตะบันเพียงอย่างเดียวบางครั้งนอกจากจะไม่ช่วยอะไรแล้วยังอาจส่งผลเสียแทนได้

        อีกทั้งในช่วงเวลาที่ผ่านมาเนื่องจากเขาเลเวลอัปเร็วเกินไปสกิลหลายอย่างจึงเป็นการเรียนแบบลัดขั้นตอนเพื่อให้ทันใช้งานแม้แต่การใช้งานจริงอย่างละเอียดเขาก็ยังทำความเข้าใจได้ไม่ครบถ้วน

        รวมถึงสกิลของออสการ์ด้วยเขายังไม่แน่ใจว่าจะต้องร่ายอย่างไรเพื่อให้เกิดวงจรการทำดาเมจที่สมบูรณ์แบบ

        ดังนั้นตลอดสามวันนี้ลู่เซิ่งจึงปล่อยวางจิตใจให้สบาย ยามว่างก็นั่งดูทีวี ออกไปเดินเล่นหากนึกสนุกขึ้นมาก็ศึกษาวิธีการใช้สกิลของตนเองและออสการ์ไปพลางๆช่างเป็นชีวิตที่แสนสำราญยิ่งนัก

        จนกระทั่งถึงวันที่สี่

        เช้าตรู่วันนี้ยามแสงเงินแสงทองเพิ่งจับขอบฟ้า ลู่เซิ่งก็ลุกจากเตียงขึ้นมาเตรียมตัวแต่เช้า

        “นายท่าน ทำไมวันนี้ท่านตื่นเช้านักล่ะขอรับ?”

        ออสการ์ที่เห็นลู่เซิ่งตื่นเช้าก็รีบวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาหาพลางเอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

        “พักผ่อนมานานพอแล้ว ถึงเวลาต้องออกไปยืดเส้นยืดสายหน่อย”

        ลู่เซิ่งเอ่ยยิ้มๆโดยไม่ได้ปิดบัง

        “ฮ่าๆ นายท่านจะออกไปเก็บเลเวลแล้วใช่หรือไม่?” ออสการ์ได้ยินดังนั้นก็ดีใจจนเนื้อเต้น

        เห็นได้ชัดว่าช่วงเวลาพักผ่อนสามวันที่ผ่านมาทำให้มันอุดอู้จนแทบคลั่ง

        “ใช่แล้ว”

        ลู่เซิ่งพยักหน้าก่อนจะเสริมว่า “แต่ก่อนหน้านั้น ฉันต้องไปเก็บหนี้ก่อน”

        ............

        ......

        “คุณอวี่เถียน ลู่เซิ่งนั่น... จะทำภารกิจเปลี่ยนอาชีพระดับ 9 ดาวสำเร็จจริงๆ เหรอครับ?”

        หลี่เทียนหัวมองไปทางอวี่เถียนที่มีสีหน้าเคร่งขรึมข้างกายพลางเอ่ยถามด้วยคิ้วที่ขมวดมุ่น

        “เรื่องนี้ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกัน”

        อวี่เถียนส่ายหัวแล้วเสริมด้วยน้ำเสียงหนักอึ้งว่า “แต่ถ้าเขาทำสำเร็จจริงๆล่ะก็ เรื่องนี้จะกลายเป็นปัญหาใหญ่แน่”

        “หือ? ที่คุณอวี่เถียนพูดหมายความว่ายังไงครับ?”หลี่เทียนหัวขมวดคิ้วถามต่อ

        แต่อวี่เถียนไม่ได้ตอบเขาเพียงเงยหน้าขึ้น ดวงตาฉายแวววิตกกังวลที่ไม่อาจปิดซ่อนได้

        ในขณะนี้เขาได้รับรายงานข่าวกรองที่ส่งกลับมาจากภายในประเทศแล้วและรู้ว่าในเขตสงครามทรายโลหิตได้มีการปรากฏตัวของ ‘สุดยอดพาลาดิน’ที่สามารถเป็นอมตะได้นานถึง 14 ชั่วโมงพร้อมทั้งมีรัศมีสะท้อนดาเมจ 10,000%

        แม้ว่าจนถึงตอนนี้ระดับสูงของพันธมิตรสามประเทศจะยังไม่รู้แน่ชัดว่าพาลาดินผู้นั้นเป็นใครมาจากไหน

        แต่ไม่รู้เพราะเหตุใดอวี่เถียนกลับมีความรู้สึกสังหรณ์บางอย่าง เป็นลางสังหรณ์ที่อธิบายไม่ได้แต่กลับชัดเจนอย่างยิ่งว่า...เรื่องนี้ต้องมีความเกี่ยวข้องกับลู่เซิ่งอย่างแน่นอน

        และนี่ก็คือสาเหตุสำคัญที่ทำให้เขาพาหลี่เทียนหัวมายังวิหารเปลี่ยนอาชีพตั้งแต่เช้าตรู่

        ในขณะที่อวี่เถียนกำลังคิดมากจนฟุ้งซ่านอยู่นั้นเอง

        ทันใดนั้นในระยะไกล เงาร่างที่คุ้นเคยซึ่งขี่สุนัขสามหัวแห่งขุมนรกก็ควบตะบึงมาจากสุดถนนซึ่งจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากลู่เซิ่ง!

        “มาแล้ว!”

        เมื่อเห็นลู่เซิ่งดวงตาของอวี่เถียนก็เป็นประกาย เขาใช้ทักษะตรวจสอบใส่ฝ่ายตรงข้ามตามสัญชาตญาณทันที

        ทว่าเพียงแค่มองแวบเดียวเขาก็ตกใจจนเกือบจะหลุดปากร้องออกมา

        [เป้าหมาย: ลู่เซิ่ง]

        [อาชีพ: พาลาดิน]

        [ความเชี่ยวชาญเฉพาะทางของอาชีพ: พิพากษา]

        [เลเวล: 141 (เปลี่ยนอาชีพครั้งที่สอง)]

        [ค่าพลังชีวิต: 4,560]

        [ค่ามานา: 1,510]

        [อุปกรณ์: ไม่มี]

        [ระดับดาวพลังรบ: 342 ดาว]

        ............

        ......

        ในการมาครั้งนี้ลู่เซิ่งตั้งใจที่จะไม่สวมใส่อุปกรณ์ใดๆ

        ดังนั้นค่าสถานะพื้นฐานของเขาจึงปรากฏต่อหน้าอวี่เถียนอย่างเปิดเผย

        “อะไรนะ? เลเวล 141?”

        เมื่อเห็นเลเวลที่แท้จริงของลู่เซิ่งอวี่เถียนรู้สึกราวกับโลกทัศน์ของตนเองพังทลายลง

        เพราะบนดาวสีน้ำเงินในปัจจุบันเมื่อผู้ใช้อาชีพเลเวลถึง 100 แล้วจะต้องทำภารกิจเปลี่ยนอาชีพให้สำเร็จเสียก่อน จึงจะสามารถสะสมค่าประสบการณ์ต่อได้

        แต่เลเวลปัจจุบันของลู่เซิ่งคือ141

        สิ่งนี้บ่งบอกถึงอะไร?

        มันบ่งบอกว่าเขาทำภารกิจเปลี่ยนอาชีพสำเร็จแล้วและยังเป็นภารกิจระดับ 9 ดาวเสียด้วย

        “เป็นไป... เป็นไปไม่ได้”

        หลี่เทียนหัวเองก็เห็นข้อมูลเลเวลของลู่เซิ่งเช่นกันเขาตกตะลึงจนตาค้าง ทำอะไรไม่ถูกไปชั่วขณะ

        “เอ๊ะ? มากันเร็วขนาดนี้เลยเหรอ?”

        ในเวลาเดียวกันลู่เซิ่งก็สังเกตเห็นคนทั้งสองเช่นกัน

        ทว่าเขาไม่ได้แสดงอาการประหลาดใจอะไรมากนักเขากลับขี่ออสการ์ตรงเข้าไปหาทั้งคู่อย่างผ่าเผยก่อนจะเอ่ยเยาะเย้ยหลี่เทียนหัวด้วยสีหน้าผู้ชนะว่า “หลี่เทียนหัวดูเหมือนการเดิมพันครั้งนี้ แกจะแพ้อีกแล้วนะ”

        เมื่อได้ยินดังนั้นหลี่เทียนหัวก็ไม่อาจเก็บงำความตระหนกในใจได้อีกต่อไป เขาโพล่งถามเสียงหลงว่า“แม้แต่ภารกิจเปลี่ยนอาชีพระดับเก้าดาวแกก็ทำสำเร็จ...แกทำได้ยังไงกัน?”

        “แล้วมันเกี่ยวอะไรกับแก”

        ลู่เซิ่งมองบนอย่างเอือมระอาคร้านจะเสวนากับอีกฝ่าย เขาเพียงยื่นมือออกมาแล้วเอ่ยอย่างเรียบเฉยว่า“เลิกพูดเพ้อเจ้อ มีสปิริตหน่อย แพ้แล้วก็ต้องยอมรับไหนล่ะเงินสิบล้านของฉัน?”

        “เรื่องนั้น...”

        หลี่เทียนหัวหน้าเปลี่ยนสีอย่างรวดเร็วเขาคิดจะหาทางเบี้ยวเดิมพันนี้ทันที

        ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะคิดหาข้ออ้างได้

        ทันใดนั้นเอง

        “ให้เขาไป”

        อวี่เถียนที่ยืนอยู่ข้างๆกลับสะบัดมือสั่งการทันที

        “หือ? คุณอวี่เถียน?”

        เมื่อเห็นภาพนี้หลี่เทียนหัวก็อดไม่ได้ที่จะตาโตด้วยความฉงน

        ทว่าตั้งแต่ต้นจนจบอวี่เถียนกลับไม่แม้แต่จะชายตามองเขา สายตาของเขายังคงจับจ้องไปที่ลู่เซิ่งเขม็งก่อนจะย้ำโดยไม่หันกลับมามองว่า “ฉันบอกว่าให้เงินเขาไป”

        “เอ่อ... ก็ได้ครับ”

        เมื่ออวี่เถียนยืนกรานเช่นนั้นแม้หลี่เทียนหัวจะเต็มไปด้วยความไม่ยินยอมแต่เขาก็จำต้องหยิบบัตรธนาคารออกมาจากอกเสื้อแล้วยื่นให้ลู่เซิ่งอย่างว่าง่าย

        “ในบัตรนี้มีเงินอยู่สิบล้าน”

        “หือ?”

        เมื่อเห็นปฏิกิริยาของทั้งคู่คราวนี้กลับเป็นฝ่ายลู่เซิ่งเองที่เริ่มงุนงง

        เพราะทุกอย่างมันดำเนินไปอย่างราบรื่นเกินความคาดหมาย

        ต้องรู้ก่อนว่าก่อนจะมาที่นี่ เขาเตรียมแผนรับมือไว้สารพัดรูปแบบ

        เพราะความหน้าด้านของหลี่เทียนหัวนั้นเขาเคยเห็นมากับตาตัวเองแล้ว

        เขาจึงไม่ได้คาดหวังเลยว่าอีกฝ่ายจะยอมควักเงินออกมาให้โดยง่าย

        ทว่าณ วินาทีนี้ เมื่อเห็นหลี่เทียนหัวยอมแพ้และจ่ายเงินอย่างฉับไวผิดปกติลู่เซิ่งกลับรู้สึกไม่สบายใจขึ้นมาแทน

        โบราณว่าไว้สิ่งใดผิดแผกย่อมมีเงื่อนงำ

        การที่คนไร้ยางอายอย่างหลี่เทียนหัวยอมแพ้และจ่ายเงินอย่างรวดเร็วขนาดนี้

        ถ้าไม่มีลับลมคมในอะไรแฝงอยู่ต่อให้ลู่เซิ่งตายก็ไม่เชื่อเด็ดขาด

        แต่เขาก็ไม่สามารถเดาออกในทันทีว่าพวกนี้กำลังเล่นแง่อะไรหรือมีแผนชั่วร้ายประการใดซ่อนอยู่

        หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งลู่เซิ่งก็ยังหาข้อสรุปไม่ได้ เขาจึงขี้เกียจคิดให้ปวดหัว

        ยังไงเสีย‘ทหารมาก็เอาขุนพลต้าน น้ำมาก็เอาดินถม’

        ในเมื่อเขามีพรสวรรค์‘เสริมพลังหมื่นเท่า’ ซึ่งเป็นสูตรโกงที่ขัดต่อกฎเกณฑ์เหมือนบั๊กขนาดนี้เขายังต้องกังวลเรื่องหยุมหยิมพวกนี้อีกทำไม?

        คิดได้ดังนั้นลู่เซิ่งก็ยกยิ้มอย่างไม่ใส่ใจเขาขยับเข้าไปก้าวหนึ่งแล้วรับบัตรธนาคารที่หลี่เทียนหัวยื่นมาไว้ในมือ

        เมื่อจัดการเรียบร้อยเขาก็เอ่ยกับหลี่เทียนหัวและอวี่เถียนด้วยความเบิกบานใจว่า“ขอบใจมาก”

        สิ้นคำพูดเขาก็ไม่สนใจว่าทั้งสองจะมีท่าทีอย่างไรต่อเขาควบออสการ์หมุนตัวจากไปทันทีโดยไม่รีรอเพียงครู่เดียวเงาร่างของเขาก็หายลับไปที่ปลายถนนจนไร้ร่องรอย