“เพราะงั้นผมเลยคิดว่ามันน่าจะเป็นบททดสอบของบอสเผยเป็นหัวข้อที่กำหนดให้ทำให้ได้”
“บอสเผยเก่งเรื่องการเสี่ยงดวงที่ลงทุนต่ำแต่ได้ผลตอบแทนสูง”
“เกมโดดเดี่ยวเดียวดายกลางทะเลทรายกับเกมแม่ทัพผีเองก็เป็นแบบนั้น!”
“เพราะงั้นเราต้องสร้างผลลัพธ์ที่ดีที่สุดโดยใช้ทรัพยากรให้น้อยที่สุดเหมือนกัน!”
“ผมคิดเรื่องนี้ดูหลายๆจุดแล้ว ตัวละคร ฉากหลังกับคัตซีน...เราต้องประหยัดกับตรงนี้ให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ ไม่อย่างนั้นโหมดเนื้อเรื่องก็จะไร้ความหมายเราต้องใช้ทรัพยากรที่มีอยู่อย่างจำกัดตรงจุดที่จำเป็นที่สุด!”
เปาซวี่มั่นใจอย่างนั้น
หวงซื่อปั๋วยังคงพยักหน้าเห็นด้วย
เปาซวี่พูดต่อ“จริงๆ ถ้าเราเลือกที่จะใช้ทรัพยากรให้ประหยัดที่สุดเท่าที่ทำได้เราก็เหลือตัวเลือกให้ทำไม่กี่อย่าง”
“อย่างแรกคือเรื่องการออกแบบตัวละครตัวเกมใช้มุมมองบุคคลที่หนึ่ง ทำแบบนี้เราก็จะลดทอนเรื่องการสร้างโมเดลตัวละครไปสร้างให้เห็นแค่แขนกับขาก็พอ”
“แนวเกมใช้เป็นธีมซอมบี้ก็ได้จะมีศัตรูสองแบบในเกม คือซอมบี้กับทหารรับจ้าง เราใช้เทมเพลตทั่วไปมาปรับเพิ่มได้จะได้มีศัตรูหลายรูปแบบ”
หวงซื่อปั๋วพยักหน้า“โอเค เข้าใจแล้วครับ เป็นความคิดที่ดีเลยแต่ผมว่าเนื้อเรื่องจะไม่ค่อยมีอะไรเลยนะถ้ามีแค่ซอมบี้กับทหารรับจ้างเราต้องมีตัวละครเสริมด้วย”
“ผมคิดเรื่องนี้ไว้แล้วเราต้องการแค่ตัวเดียวพอ เอาเป็นเด็กผู้หญิง”
เปาซวี่มองกระดาษที่เหมือนยันต์ในมือ“เพื่อให้ประหยัดทรัพยากร ผมว่าจะสร้างให้เด็กผู้หญิงคนนี้พูดไม่ได้เราจะได้ตัดเรื่องบทพูดกับค่าพากย์เสียงไปทั้งเกมจะใช้แค่เสียงเอฟเฟกต์ต่อสู้ที่เห็นกันบ่อยๆ”
หวงซื่อปั๋วนิ่งไป“หืม ตัวละครเสริมตัวเดียวในเกมเป็นเด็กที่พูดไม่ได้เหรอครับแล้วเราจะดำเนินเรื่องยังไงล่ะ”
ตามความเข้าใจของหวงซื่อปั๋วบทพูดของตัวละครเสริมถือเป็นองค์ประกอบสำคัญในการเพิ่มความเข้มข้นให้เนื้อเรื่องและแสดงให้เห็นถึงลักษณะนิสัยของตัวละคร
ถ้ามีตัวละครเสริมแค่ตัวเดียวในเรื่องแล้วยังพูดไม่ได้ทั้งเกมก็เงียบเป็นเป่าสากกันพอดี
เปาซวี่คิดถึงจุดนี้“ใช่ครับ...เราไม่มีทางเลือก ถ้าปรับตามก็ต้องเป็นแบบนี้ ถ้าจะให้เด็กพูดได้เราต้องหามืออาชีพมาพากย์เสียง ไม่ใช่แค่นั้นนะเราต้องหาสำเนียงที่เหมาะกับภูมิหลังตัวละครด้วย ซึ่งก็ต้องวุ่นวายกันทีเดียว”
“อีกอย่างผมว่าเด็กพูดไม่ได้ก็ไม่กระทบเนื้อเรื่องเท่าไหร่เราใช้จุดอื่นมาแทนก็ได้”
“อย่างเช่นท่าทาง สีหน้า การเคลื่อนไหว”
“ถ้าเป็นตัวละครที่พูดไม่ได้เด็กผู้หญิงนี่แหละที่เหมาะที่สุด”
“ที่ต้องมีเด็กคนนี้ในเกมมีอยู่สองเหตุผล”
“ข้อแรกคือเป็นตัวช่วยปรับอารมณ์ทั้งเกมมีแค่ซอมบี้กับทหารรับจ้างเด็กคนนี้จะเป็นเหมือนแสงไฟท่ามกลางความมืดสำหรับเหล่าเกมเมอร์เด็กสาวจะมาเป็นตัวปรับสมดุลอารมณ์ในเกม จะได้ไม่มีแค่เสียงยิงปืนกันปังๆๆอย่างเดียว”
“ข้อสองคือเด็กจะเป็นตัวช่วยแก้ปัญหาในเกม เกมแสตนด์อโลนดังๆของต่างประเทศก็ใช้กลยุทธ์ที่คล้ายๆ กันคือให้ NPC ช่วยแก้ปัญหาในเกม เราอาจจะสร้างฉากให้ประตูหลักล็อกอยู่ทางออกมีแค่ช่องระบายลมแคบๆด้านข้างเพื่อให้เด็กคนนี้มุดเข้าไปช่วยตัวเอกเปิดประตู”
“ถ้าทำแบบนี้ไม่ว่าจะในแง่อารมณ์หรือการเล่นเกม เด็กคนนี้จะเป็นตัวละครที่สำคัญมากๆสำหรับผู้เล่น”
หวงซื่อปั๋วพยักหน้า“โอเค ฟังดูดีเลยครับ! แต่ผมมีคำถามอีกข้อแล้วเรื่องภูมิหลังของเนื้อเรื่องล่ะ เอาเป็นธีมวันโลกแตกเหรอครับธีมของโลกต้องเข้ากับซอมบี้ เด็กผู้หญิง แล้วก็ทหารรับจ้าง ต้องสมเหตุสมผลไม่ดูดึงดังเกินไปด้วย”
เปาซวี่ขีดเส้นใต้อะไรสักอย่างบนกระดาษยันต์“ทีนี้ก็มาถึงจุดที่สอง เรื่องฉากหลัง”
“สิ่งที่จำเป็นที่สุดคือฉากจะต้องสร้างง่ายสมมติว่าถ้าเราจะสร้างเนื้อเรื่องยาวสามชั่วโมงเกมสแตนด์อโลนของต่างประเทศส่วนใหญ่จะใส่ฉากหลังที่ต่างกันมาสักสี่แบบซึ่งเป็นเรื่องยากสำหรับเราที่จะทำให้ได้แบบนั้น”
“ผมคิดไว้ว่าเรื่องจะเกิดที่ฐานทัพใหญ่กลางทะเลที่องค์กรชั่วร้ายใช้เป็นฐานทดสอบไวรัสเพื่อทดลองดัดแปลงให้ทหารรับจ้างกลายเป็นนักรบที่ไม่มีวันเหน็ดเหนื่อย”
“ถ้าวางเนื้อเรื่องไว้แบบนี้เป้าหมายของตัวเอกก็คือต่อสู้หาทางออกจากฐานตั้งแต่ชั้นล่างสุดไปจนถึงด้านบนทีนี้ที่เราต้องสร้างก็แค่ฉากแนวฐานทัพลับ”
“เราปรับให้แต่ละชั้นแตกต่างกันได้หลายแบบเช่น เปลี่ยนมอนสเตอร์ หรือปรับฉากหลังนิดๆ หน่อยๆ ขอแค่สไตล์ยังเป็นฐานทัพลับก็พอแค่ปรับนิดหน่อย เราก็สร้างฉากหลายแบบได้ง่ายๆ”
“เช่นบางฉากอาจจะมีไวรัสแพร่ระบาด พื้นกับผนังผุกร่อนไม่ก็เต็มไปด้วยคราบเลือดกับเศษเนื้อ เราอาจจะให้บางฉากยังดูปกติแค่ข้าวของกระจัดกระจายก็พอบางฉากอาจจะเสียหายหนักเพราะพวกทหารรับจ้างระเบิดทำลายศพ...”
“แค่ฉากหลังฉากเดียวเราก็สร้างฉากต่างๆ ได้เยอะแยะ แถมยังเหมาะจะเป็นฉากหลังของเกมด้วย”
หวงซื่อปั๋วลูบคาง“โอเค ดีเลยครับ!แต่ถ้าองค์กรชั่วร้ายตั้งอยู่กลางทะเลแล้วทำไมถึงมีเด็กที่นั่นได้”
“ง่ายมากครับ”เปาซวี่อธิบายต่อ “เด็กคนนี้มีภูมิต้านทานพิเศษเลยโดนองค์กรจับมาทดลองและเพราะการทดลองเลยทำให้พูดไม่ได้”
“เยี่ยมเลยครับ!”
หวงซื่อปั๋วตาเป็นประกาย“อีกอย่างเราขยายเรื่องราวเพิ่มออกไปได้อีกผมว่าเราเพิ่มให้เลือดของเด็กคนนี้ช่วยรักษาอาการบาดเจ็บตัวเอกได้ด้วยก็ดีอย่างเช่น ถ้าผู้เล่นโดนจับหรือโดนซอมบี้กัดเด็กจะใช้เข็มฉีดยาดูดเลือดตัวเองมาช่วยรักษาตัวเอก”
“ไอเดียดีเลยครับ!” เปาซวี่เองก็คิดว่าเป็นการแนะนำที่เข้าท่า
“ทำแบบนี้เด็กคนนี้ก็จะยิ่งจำเป็นต่อผู้เล่น!ทุกครั้งที่เด็กดูดเลือดตัวเองออกมาก็จะเป็นการสร้างความสัมพันธ์ระหว่างผู้เล่นกับเด็กคนนี้ให้ลึกซึ้งยิ่งขึ้นไปอีกแล้วยิ่งเด็กดูดเลือดตัวเองไปมากเท่าไหร่ก็จะยิ่งอ่อนแอ เคลื่อนไหวช้าลงถ้าไม่อยากให้เด็กทรมาน ผู้เล่นต้องพัฒนาฝีมือตัวเองให้จัดการศัตรูได้ดีขึ้นแบบนี้ก็จะช่วยให้ผู้เล่นอินกับเกมเรามากขึ้นด้วย!”
ทั้งสองวางเนื้อหาส่วนใหญ่ได้อย่างรวดเร็วหลังจากช่วยกันเสนอความคิดเห็น
ตัวเกมจะดำเนินเรื่องในฐานทัพลับกลางทะเลตัวเอกเป็นทหารกองกำลังพิเศษจากฝั่งตะวันออกที่แฝงตัวเข้าไปสืบข้อมูลแต่ดันมีไวรัสระบาดตอนที่เขาไปถึงพอดี
เขาต้องต่อสู้ฝ่าไปชั้นบนสุดของฐานทัพเพื่อหลบหนีออกไปโดยใช้อาวุธที่ได้จากศัตรูจัดการกองทัพซอมบี้และทหารรับจ้าง
ระหว่างการหลบหนีตัวเอกบังเอิญไปเจอเด็กหญิงผู้เป็นใบ้และเป็นกุญแจสำคัญที่จะพาเขาเอาตัวรอดออกไปจากที่แห่งนี้ได้
เรื่องราวทั้งหมดมีตัวเอกและเด็กหญิงเป็นตัวดำเนินเรื่อง
ถึงจะไม่ใช่เรื่องราวที่สลับซับซ้อนอะไรแต่ก็ถือว่าเป็นเนื้อหาที่ไม่ธรรมดาเลย!
แม้เด็กหญิงจะเป็นแค่ตัวละครเสริมขอแค่สร้างขึ้นอย่างพิถีพิถันตัวละครนี้ก็จะสร้างความประทับใจให้ชาวเกมเมอร์ได้ดีกว่าใส่ตัวละครเสริมที่ไม่จำเป็นเข้ามาหลายๆตัว!
หวงซื่อปั๋วพิมพ์สรุปลงคอมพิวเตอร์อย่างขยันขันแข็ง
พออ่านไฟล์งานดูเขาก็ตะลึงไป
ช่างเป็นแผนงานที่สมบูรณ์แบบจริงๆ!
นี่เป็นผลงานจากการวางคอนเซ็ปต์เพียงไม่กี่ชั่วโมงของเปาซวี่จริงๆหรือ
นอกจากจะแก้ปัญหาเรื่องทรัพยากรในเกมที่มีจำกัดแล้วเนื้อเรื่องยังสมเหตุสมผล ได้สัดส่วน และซาบซึ้งกินใจ!
หวงซื่อปั๋วยกนิ้วให้เปาซวี่“พี่เปาโคตรเทพ!”
เปาซวี่ส่ายหน้า“ไม่เลยครับ ผมแค่จัดการตามโจทย์ที่บอสเผยให้มาบอสต้องคิดเรื่องนี้ได้ตั้งแต่ต้นเลยลองทดสอบพวกเราดูว่าจะเข้าใจความคิดของบอสรึเปล่า”