เลเวลอัพ

คนในตระกูลหลงปฏิบัติต่อเขาเปลี่ยนไป ทั้งขมเหง หัวเราะเยาะ ขับไล แม้แต่คนรับใช้ของหลี่ซานยังกล้ารังแกเขา
ตอนอยู่ในเมืองหั่วหลีก็ยังโดนศิษย์ตระกูลอื่นๆ หัวเราะเยาะ
ภาพเหล่านี้อยู่ในหัวของเขาซ้ำไปซ้ำมา
ครึ่งปีกว่าที่อยู่บนเทือกเขาหั่วหลี หลงเฟยบอกกับตัวเองทุกวันว่าต้องทุ่มเทฝึกวิทยายุทธ เพื่อเอาคืนคนพวกนั้นที่เคยหัวเราะเยาะเขา ให้ยอมคุกเข่าสรรเสริญ
ตอนกลางคืน
หลงเฟยก่อกองไฟย่างเนื้อสัตว์ปีศาจ มีกลิ่นหอมลอยออกมา เขาโรยเกลือโรยพริกและจือหรานอีกนิดหน่อย กลิ่นหอมยากจะต้านทานได้
"ครอก......"
เจ้าเสียวป๋ายพิงอยู่ข้างกายหลงเฟย สองตามองมายังเนื้อที่กําลังย่างแล้วน้ำลายไหล มันมองอยู่อย่างนั้นตาไม่กระพริบ
การเติบโตห้าเดือนนี้ เลเวลของเจ้าเสี่ยวป๋ายไม่เพิ่มขึ้นเลย แต่หลงเฟยก็เลี้ยงจนอ้วนตุ๊ต๊ะเป็นลูกหมาตัวกลม บวกกับขนสีขาวของมันทําให้น่ารักมาก
"ดีแล้ว! "
หลงเฟยพูดขึ้นมา เตรียมหยิบเนื้อที่กําลังย่างบนไม้ลงมา
ทันใดนั้น
ข้างกายเขามีเงาสีขาวแวบขึ้นมา
มันใช้ปากคาบเนื้อย่างไป กัดเนื้อยางและกลืนมันลงไปในคําเดียว
ไม่รู้สึกเลยว่าอะไรเรียกว่าร้อน
กินเสร็จก็กระดิกหาง สองตาโตมองมาที่หลงเฟย พูดอย่างมีความสุขว่า "เจ้านาย เอาอีก"
"ตะกละ! "
"ของดีใครเค้ากินกันแบบนั้น ต้องค่อยๆ ลิ้มรสทีละน้อย"
เจ้าเสี่ยวป๋ายพยักหน้าทันที
หลงเฟยยิ้มบางๆ แล้วย่างเนื้อชิ้นที่สอง
ย่างเนื้อสุกแล้ว เจ้าเสี่ยวป๋ายก็คาบไปและกลืนมันลงไปในคําเดียว น้ำหนักของเนื้อย่างหนักกว่าตัวมันเสียอีก หลงเฟยสงสัยจริงๆ เสี่ยวป๋ายกินมันลงไปได้ยังไง เนื้อย่างหายไปไหนท้องก็ใหญ่เท่าเดิม
สัตว์วิเศษ? !
ข้าว่ายังไงก็คือสัตว์วิเศษจอมตะกละ
กินเนื้อย่างติดต่อกันสิบกว่าชิ้นเสี่ยวป๋ายถึงจะพอใจ แล้ววิ่งเข้าไปนอนหลับในคลังเก็บสัตว์สงครามของหลงเฟย
กินแล้วก็นอน
"หมาป่าอะไรกัน นี่มันหมูชัดๆ” หลงเฟยยิ้มไปด่าไป มองขึ้นไปบนท้องฟ้ามืด ในใจคิดถึงผู้หญิงคนหนึ่ง เฉียวเฉียว
"ไม่รู้ว่าตอนนี้เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง"
"เฉียวเฉียว รอข้านะ อีกไม่นานข้าก็จะได้กลับไปแล้ว"
ควรจะกลับไปได้แล้ว
เมืองหั่วหลี เขตสลัมของเมืองซีเฉิง
"รายงานพ่อบ้านใหญ่ เด็กสาวเฉียวเฉียวผู้นั้นอยู่ในเขตสลัมนี้ นางต้องรู้แนว่าเจ้าคนชั่วหลงเฟยไปหลบอยู่ที่ไหน" เด็กรับใช้ของตระกูลหลงรายงาน
ร่างกายของหลงต้าเย่าสมบูรณ์ขึ้น แต่การฝึกของเขาก็ไม่ด้อยเลย เป็นถึงนักรบจ้านซือระดับแปด บวกกับฝึกเคล็ดวิชาลับของตระกูลหลง ศักยภาพจึงเทียบเท่านักรบจ้านซือระดับเก้า
หลงต้าเย่าขมวดคิ้ว "ตามหาเฉียวเฉียวมาให้ข้า"
"หลงเฟยเจ้าคนชั่วในเมื่อบังอาจสังหารหลานข้าอย่าให้ข้าพบตัว ไม่อย่างนั้นข้าจะทําให้เจ้าเหมือนตายทั้งเป็น! ! !"
บนเทือกเขาหั่วหลี เมฆดําลอยบังดวงจันทร์
ทันใดนั้นเอง
มีเสียงทุ่มต่ำดังขึ้นจากในป่า
"ไปค้นดู ต้องเป็นบริเวณนี้แน่"
"พวกนางถูกควันพิษ ยังหนีไปได้ไม่ไกล"
"แม่นางนิกายเฉาเทียนยอมออกมาเสียดีๆ ข้าจะยอมปราณีเจ้า ฮ่าๆๆ"
หลงเฟยเบิกตาโพลง "ใคร? "
ทันใดนั้น
ดาบเย็นๆ เล่มหนึ่งจอที่คอของเขา "หุบปาก ไม่อย่าง นั้นข้าจะฆ่าเจ้า! "
โปรดติดตามตอนต่อไป

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 7 เสี่ยวป๋ายสัตว์วิเศษ (2)

นิยายแนะนำ

เลเวลอัพ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 7 เสี่ยวป๋ายสัตว์วิเศษ (2)

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้