1. เพลงมันเศร้าเฉยๆ
เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่รู้ อินทัชรู้สึกตัวขึ้นเพราะเสียงมอเตอร์ไซค์ที่ขับผ่านหน้าหอพักเขาพลิกตัวไปมาสองสามทีก่อนจะลืมตาขึ้นแล้วก็ต้องพบว่าเด็กตัวขาวที่เพิ่งเข้ามาอยู่ในห้องนี้ได้ไม่กี่ชั่วโมงนั่งหลับอยู่ข้างเตียงเขาเลิกคิ้วมองอยู่สักพัก ก่อนจะเอื้อมมือไปหาอีกฝ่าย
“เห้ย . . . .ตื่น . . .ไอ้น้องแดน . . .”
แดนดินตื่นขึ้นในทันทีเมื่อรู้สึกถึงมือหนาที่กำลังยีหัวของเขาอยู่จริงๆ แล้วพี่เขาก็แค่สะกิดเท่านั้น ไม่ได้เอ็นดูอะไรเขามากมายนักหรอกเด็กหนุ่มชันตัวขึ้นแล้วหันไปมองรุ่นพี่ที่อยู่บนเตียงด้วยความสงสัย
“ครับ”
“ทำไมไม่นอนดีๆ วะ”
“แล้ว . . . . . พี่ให้ผมนอนตรงไหนล่ะครับ” เขาถาม
“มึงอยากนอนตรงไหนล่ะ ถ้าไม่รังเกียจกูก็นอนบนเตียงแต่ถ้ารังเกียจกูก็นอนข้างล่าง แต่ช่วยเอาที่นอนมาปูดีๆ ด้วย ไม่ใช่นอนแบบนี้กูดูเป็คนใจร้ายไปเลย”
“ผมไม่รังเกียจพี่หรอกครับ” รุ่นน้องตอบ
“งั้นก็ขึ้นมานอนดีๆ มีผ้าห่มอีกผืนอยู่ในตู้” รุ่นพี่บอกแล้วเอนกายนอนลงอีกครั้ง
แดนดินเดินมาหยิบผ้าห่มในตู้ แล้วเดินกลับไปนั่งลงบนเตียงเอนกายลงพร้อมกับซุกตัวลงใต้ผ้าห่มผืนหนาหันหลังให้อีกฝ่ายด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดไม่ชินสักเท่าไหร่ที่ต้องนอนร่วมเตียงกับผู้ชายด้วยกัน ปกติถ้าไม่นอนคนเดียวก็จะนอนกับสาวๆในสต๊อกของเขา
“ไอ้น้องแดน” รุ่นพี่ที่นอนอยู่ก่อนแล้วเรียกเขาอีก
“ครับ”
“ตอนเย็นปลุกด้วยนะ จะพาไปแดกข้าว”
“กี่โมงครับ”
“เมื่อมึงหิวอ่ะ ถามไรมากมายวะ”
“ครับ”
ดูเหมือนจะดีแล้วแท้ๆ แต่รุ่นพี่ข้างๆ ก็บ่นใส่เขาอีกจนได้ เสียงลมหายใจฟึดฟัดนั้นฟังดูเหมือนไม่ค่อยพอใจสักเท่าไหร่แต่เอาเถอะ อยู่ๆ กันไปความสัมพันธ์คงจะค่อยๆ ดีขึ้นเองแดนดินคิดก่อนจะหลับตาลงอีกครั้งปล่อยตัวเองจมลงสู่ภวังค์แห่งความสุขหลังจากนั้นทันที . . . . . . .
ในตอนเย็น
แดนดินรู้สึกตัวขึ้นเพราะคนที่นอนอยู่ข้างๆ พลิกตัวไปมาเขาเปิดตาขึ้นแล้วก็ต้องใไม่น้อย เพราะภายในห้องมืดสนิทจนแทบมองไม่เห็นอะไรมีเพียงแสงไฟจากด้านนอกสาดส่องเข้ามาเล็กน้อยเท่านั้น
“พี่ครับ พี่ พี่ตื่นๆ ๆ ๆ ” เขาเขย่าตัวรุ่นพี่ข้างๆอย่างถือวิสาสะ จนอีกฝ่ายตื่นขึ้นด้วยความใ ผละตัวออกเล็กน้อยแล้วผลักมือเขาออก
“ทำไรวะ” รุ่นพี่โวยวายขึ้น จดจ้องเขาตาเขม็ง
“ก็ . . . . ปลุกพี่ไงครับ คิดว่าผมจะทำอะไร” แดนดินเริ่มหงุดหงิดเลยตอบกลับไปแบบนั้น
“อ่อ เออ”
“สวิตช์ไฟอยู่ตรงไหน ผมจะได้เดินไปเปิด”
“ข้างตู้เย็น”
แดนดินลุกขึ้นแล้วเดินมากดเปิดสวิตช์ไฟข้างตู้เย็นก่อนจะหันกลับไปหาคนที่นั่งจ้องเขาอยู่บนเตียงนิ่งๆ
“มองอะไร” อินทัชเอ่ยถามเมื่อถูกจับจ้อง
“พี่คิดว่าผมจะทำอะไร”
“กูจะไปรู้มึงเหรอ อยู่ดีๆ มาจับตัวกู กูก็ต้องใไหมล่ะ”
“ฮ่าๆ ๆ ” เด็กหนุ่มหัวเราะ
“หัวเราะเหี้ยไร เงียบไปเลยมึงอ่ะ”
“ครับๆ ๆ ขอโทษครับพี่”
“แต่งตัวดิ จะได้ออกไปหาไรกิน” รุ่นพี่บอก
“สองทุ่มแล้วยังออกจากหอได้เหรอครับ”
“ได้ครับน้องแดน” เขาตอบเสียงประชด
“ครับๆ แล้วพี่ไม่แต่งตัวเหรอ หรือจะออกไปสภาพนี้”
“กวนตีนละมึงอ่ะ กูก็กำลังจะลุกนี่ไง” รุ่นพี่ตอบแล้วลุกเดินมายังตู้เสื้อผ้า ดึงเสื้อสีขาวจากไม้แขวนมาสวมใส่แต่ไม่ได้สนใจไม้แขวนที่หลุดร่วงลงมาเลยแม้แต่น้อยถึงจะเก็บห้องให้ดูเรียบร้อยยังไง แต่นิสัยความมักง่ายของเขาก็ยังคงเหมือนเดิม
แดนดินก้มลงเก็บไม้แขวนเสื้อที่ตกขึ้น แล้วแขวนไว้กับราวเช่นเดิมก่อนจะปิดตู้อย่างเรียบร้อยแล้วเดินตามรุ่นพี่ออกมาจากห้องในทันที
“ทำไมถึงไม่มีลิฟต์ล่ะครับพี่”
“หอแบบนี้จะเอาอะไรมากมายวะ มีเครื่องซักผ้าให้มึงก็บุญละ” รุ่นพี่ตอบ
“ร้านข้าวอยู่ไกลป่ะครับ”
“ไม่หรอก”
“แล้ว . . . .”
“นี่มึงจะถามอะไรนักหนา อยู่เงียบๆ บ้างไม่เป็หรือไง”
“ขอโทษครับ”
รุ่นน้องทำหน้าสลดเมื่อถูกดุ เขาเงียบลงทันทีหลังจากพูดคำว่าขอโทษและทำได้แค่เดินตามรุ่นพี่ไปเรื่อยๆ แบบนั้น
ไม่นานก็มาถึงโซนร้านอาหาร ที่นี่ดูคึกคักสองข้างทางเต็มไปด้วยนักศึกษาที่ออกมาหาอะไรกินเช่นเดียวกันกับเขา แดนดินมองไปรอบๆตัวอย่างตื่นเต้น
ไม่นานก็มาถึงร้านบะหมี่ร้านหนึ่ง คนที่เดินอยู่ด้านหน้าหยุดชะงักทำให้รุ่นน้องที่ก้มหน้าก้มตาเดินตามมาติดๆ ชนเข้าอย่างจัง
“ขอโทษครับ”
“มึงนี่ซุ่มซ่ามจังวะ”
โดนบ่นอีกแล้ว แดนดินยิ้มเจื่อนๆ แล้วยกมือขึ้นเกาหัวเขาซุ่มซ่ามจริงๆ นั่นแหละ
“ไอ้แดน . . . .”
จู่ๆ ก็มีใครคนหนึ่งเรียกเขาเมื่อเดินเข้ามาภายในร้านแดนดินรีบหันไปมองที่มาของเสียงก่อนจะพบว่าคนที่เรียกเขาคือ จอมทัพเพื่อนสนิทของเขานั่นเอง
“อ้าว ไอ้จอม” แดนดินเดินเข้ามาหาเพื่อนรักทิ้งให้รุ่นพี่ที่มาด้วยกันนั่งอยู่ที่โต๊ะคนเดียว
“นั่งกับกูป่ะ” จอมเอ่ยชวน
“ไม่ได้ว่ะมึง กูมากับพี่กู” แดนตอบ
“งั้นมึงก็กลับไปนั่งกับพี่มึงเถอะ มองมึงเหมือนจะแดกหัวอยู่แล้ว”
“เชี่ย กูทำไรผิดวะ” แดนดินพึมพำขึ้นเมื่อหันไปเห็นแววตาวาวโรจน์นั้น
“มึงทิ้งเขาให้นั่งคนเดียวไง” จอมตอบ
“งั้นกูไปก่อนนะ”
แดนดินรีบกลับมานั่งที่โต๊ะของเขา ก้มหน้าลงมองพื้นโต๊ะนิ่งๆจะชวนคุยก็กลัวโดนดุอีก จะทำอะไรก็กลัวว่าอีกฝ่ายจะรำคาญเขารู้สึกอึดอัดไปหมดจนไม่รู้จะทำยังไงแล้ว
“พี่ สั่งอะไรยังครับ” ในที่สุดเขาก็หาเื่คุยจนได้
“สั่งแล้ว สั่งเผื่อมึงแล้วด้วย” แต่น้ำเสียงที่ตอบกลับมาราบเรียบจนยากจะรู้ว่ารู้สึกอย่างไร
“ขอบคุณครับ”
บะหมี่ถูกวางเสิร์ฟลงบนโต๊ะผู้เป็รุ่นพี่ไม่แม้แต่จะปรุงอะไรเลยสักนิด มาถึงเขาก็คีบบะหมี่เข้าปากต่างจากแดนดินที่ตักเครื่องปรุงทุกอย่างใส่ลงไปในชามเท่าๆ กันก่อนจะคีบบะหมี่กินตามอย่างเอร็ดอร่อย
“พรุ่งนี้พี่มีเรียนกี่โมงครับ”
“11โมง”
“แล้วเลิกตอนไหนครับ”
“บ่าย 3”
“ครับ”
“มึงอ่ะ” รุ่นพี่ถามกลับ
“ผมเลิกบ่าย 2 โมงครับ”
“งั้นก่อนกลับก็มาเอากุญแจที่กูละกัน”
“ครับ”
หลังจากจบบทสนทนาตรงนี้ก็ไม่มีอะไรให้คุยกันอีกต่างฝ่ายต่างกินบะหมี่ไปอย่างเงียบๆ ก็ไม่รู้ว่าจะต้องคุยอะไรกันมากไปกว่านี้เพราะไม่ได้สนิทกัน ไม่ได้รู้จักกันมาก่อนแดนดินโคตรจะคิดถึงไอ้จอมกับเจเจเพื่อนสนิทของเขาหากว่าคนตรงหน้าเป็พวกนั้นเขาคงยิ้มได้กว้างกว่านี้ และไม่รู้สึกอึดอัดแบบนี้
526
![[อ้อแอ้อู้โอ้ว!] พ่อของข้าคือผู้กล้าอันดับหนึ่ง!](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/3efa93075e69b069983b17f5cb1574d9.webp)
![คืนที่ดาวพราวฟ้า [ บุรามฉัตร ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1580094367_40226308.webp)