ภารกิจพิชิตใจสามีปลายยุค 70

"คุณรู้จักเขามั้ยคะ" จ้าวเหม่ยอิงถาม ท่าทางนั่นทำให้เธอไม่แน่ใจ

"คนคนนี้มีความสำคัญยังไง"ไป๋หลงถาม

"เอ่อ คือก็ไม่แน่ใจเหมือนกันค่ะ แต่เขาไม่ใช่คนไม่ดีอะไร เหมือนจะมีความสำคัญอะไรบางอย่างที่คุณพ่อไม่ได้บอกฉัน แค่บอกให้ลองแอบสืบดู แต่โอ๊ะ" จ้าวเหม่ยอิงหยุดเหมือนนึกขึ้นได้

"แต่อะไร" ไป๋หลงอยากรู้ เพราะท่าทางของเธอเหมือนพลาดอะไรไป

"คุณพ่อบอกอย่าบอกใครน่ะค่ะ" จ้าวเหม่ยอิงทำเสียงอ่อย

"อืม" ไป๋หลงรับคำ นั่นหมายความว่าเป็นความลับสินะ แต่เธอกลับบอกเขา แสดงว่าเธอไว้ใจเขาสินะ ยิ่งคิดก็รู้สึกใจเต้น

"งั้นคงเป็นเรื่องสำคัญ เธอก็ไม่ควรบอกใคร" ไป๋หลงเตือนเธอ

"แต่ถ้าไม่ถามแล้วจะรู้ได้ยังไงล่ะคะ ฉันจะถามเฉพาะคนที่ฉันเชื่อใจ ก็คือคุณและครอบครัวของเราแค่นั้นเอง

อ๊ะ เธอนึกอีกวิธีนึงออกแล้ว

กลับมาทางสามีกำมะลอ เจอคำว่าครอบครัวของเราเข้าไปก็อบอุ่นใจ เธอยอมรับจริงๆ สินะว่า เราเป็นครอบครัวเดียวกัน

"ฉันเคยเจอเขาครั้งหนึ่ง ตอนนั้นเขามาช่วยส่งพี่หลินที่ตกเขาตอนไปเก็บฟืนขาแพลงน่ะ" ไป๋หลงบอก หลังจากนั้นเขาก็ออกจากหมู่บ้านไปถึงเจอกันครั้งเดียว แต่เขาก็เป็นผู้ต้องสงสัยว่าผู้ชายคนนี้อาจจะเป็น...

"แล้วคนอื่นๆ ในบ้านเรา นอกจากคุณก็มีพี่สาวสินะคะ" จ้าวเหม่ยอิงรุกต่อ

"ก็อาจจะนะ แต่น้องค่อยไปหาเวลาที่อยู่กันตามลำพังหรืออยู่กับพี่จะดีกว่านะ" ไป๋หลงแนะนำ

เพราะถ้าที่เขาสันนิษฐาน เป็นจริงขึ้นมา เรื่องนี้จะเป็นการย้ำแผลเป็นกับแม่และพี่สาว

ตอนนั้นที่รู้ว่าพี่สาวท้อง เธอไม่เคยเอ่ยปาก ไม่ว่าจะถามยังไง ตอนนั้นที่บ้านตึงเครียดมาก

ไป๋หลางตอนนั้นเพิ่งจะสามสี่ขวบและติดพี่สาวมาก เพราะกลัวเขาเอามากๆ พี่สาวไปไหนเขาก็ไปด้วย ไม่น่าจะเกิดเรื่องอะไรเลย

"ตอนนั้นอาหลางเพิ่งจะสามสี่ขวบ แต่ติดพี่หลินมาก ตอนนั้นยังเด็กมากไม่แน่ใจว่าเขาจะรู้ความหรือไม่" ไป๋หลงวิเคราะห์

"หลางหลางน่ะเหรอคะ" จ้าวเหม่ยอิง…ถ้าอย่างนั้น….หลางหลางอาจจะรู้มั้ยนะ

"อืม" ไป๋หลงรับคำแล้วเงียบไป

"ถ้าอย่างนั้นคุณช่วยฉันสืบเรื่องนี้ได้ด้วยมั้ยคะ" จ้าวเหม่ยอิงขอความช่วยเหลือ

"ได้สิ เดี๋ยวฉันจะลองเลียบๆ เคียงๆ อาผู้ใหญ่ว่าจะขอเข้าไปดูบันทึกได้หรือไม่" ไป๋หลงยอมช่วย

“เอ่อ...พี่หลงคะ"คำเรียกนี้ทำให้ใจสั่นทั้งคนเรียกและคนถูกเรียก

"อะไรเหรอ" ไป๋หลงมองเธอด้วยสายตาที่ล้ำลึก

"พี่สงสัยบ้างมั้ยคะ ว่าใครเป็นพ่อผิงผิง" จ้าวเหม่ยอิงถามด้วยท่าทีระมัดระวัง

"พี่ไม่ยอมบอก ที่จริงฉันก็สงสัยสองคน คนหนึ่ง ดูแล้วไม่น่าจะเป็นไปได้
เพราะพี่หลินไม่มีใจให้ ถึงฝ่ายนั้นจะเทียวไล้เทียวขื่อ ส่วนอีกคนฉันไม่แน่ใจ พราะเจอเขาครั้งเดียว เรื่องนี้เคยถามอาหลางเพราะดูสนิทกับเขา แต่อย่างที่รู้อาหลางไม่พูดและไม่สื่อสารกับพี่” ไป๋หลง

พูดเรื่องนี้ทีไรก็รู้สึกเจ็บใจตัวเอง ถึงจะปรับความเข้าใจแล้วก็เถอะ

"เรื่องมันผ่านไปแล้ว หลางหลางคงไม่คิดถึงมันแล้ว พี่อย่าโกรธตัวเองนักเลย" จ้าวเหม่ยอิงจับมือปลอบใจ

มือนุ่มๆ อุ่นๆ นั้นส่งกระแสความอุ่นไปถึงหัวใจ ดวงตาที่ทอแสงประกายได้ขนาดนี้ เหมือนแสงแดดในฤดูหนาวที่บรรเทาความหนาวเหน็บได้ ชายหนุ่มกุมมือหญิงสาวกลับ และเดินไปด้วยกัน

"น้าสะใภ้" พูดถึงโจโฉ โจโฉก็มา

ผิงผิงผละจากมือคุณยายแล้ววิ่งมาหาคุณน้าสะใภ้คนสวย

"ผิงผิง ไปไหนมาคะ" จ้าวเหม่ยอิงนั่งลงเพื่อให้ผิงผิงกอดเธอถนัด

"ผิงผิงไปช่วยคุณยายรดน้ำต้นไม้มาค่ะ กำลังจะไปช่วยคุณยายทำมื้อกลางวันให้แม่ค่ะ" ผิงผิงตอบ

ตาโตๆ ใสๆ ของเด็กอายุสี่ขวบ เธอตัวเล็กกว่าเด็กทั่วไปตอนนี้สีหน้าเริ่มมีเลือดฝาดบ้างแล้ว ก่อนหน้านี้ผิวเหลืองซีด และหมองคล้ำ ทั้งที่จริงๆ แล้วหน้าตาน่ารักมากแต่เพราะความอดอยาก ทำให้เด็กในวัยกำลังเจริญเติบโตกลับเป็นเด็กรูปร่างถั่วงอกอย่างนี้

ครั้งแรกที่เห็น เธอมักจะแอบมองจากหลังยายหรือแม่ เห็นแล้วเธออยากจะร้องไห้ ดวงตาเหี่ยวเฉามีเพียงความสงสัยใคร่รู้ที่ทำให้เธอมีชีวิตขึ้นมาบ้างถ้าเธอไม่สามารถบรรลุภารกิจนี้ไปได้ เด็กคนนี้จะอยู่อย่างไรจ้าวเหม่ยอิงจึงตั้งมั่นว่า เธอจะทำภารกิจนี้ให้สำเร็จให้ได้

"น้าสะใภ้กอดหนูแน่นไปแล้วค่ะ" ผิงผิงร้องขึ้น

"อ๊ะ น้าสะใภ้ขอโทษค่ะ ก็ใครใช้ให้ผิงผิงน่ารักน่าฟัดอย่างนี้ล่ะ" จ้าวเหม่ยอิงคลายกอดแต่หอมแก้มซ้ายขวา ทำให้เด็กน้อยหัวเราะคิกคัก

แม่เซียวยืนยิ้มอย่างเอ็นดู เสียงหัวเราะใสๆ ของหลานสาวช่างเหมือนขุมทรัพย์ของครอบครัว และลูกสะใภ้คือดาวนำโชคของครอบครัวของเธออย่างแท้จริง

ส่วนอีกคนดูเหมือนจะรู้สึกเปรี้ยวในใจถ้าเขาถูกหอมแก้มอย่างนั้นจะเป็นอย่างไรนะ

"วันนี้หนูมีเรื่องปรึกษาคุณแม่ด้วยค่ะ"จ้าวเหม่ยอิงผละจากสามีและอุ้มเจ้าตัวน้อยวิ่งไปหาแม่สามี

โดนทิ้งอีกแล้ว….ช่างเป็นฤดูร้อนที่หนาวเหน็บสำหรับไป๋หลงจริงๆ

"เรื่องอะไรเหรอลูก" แม่เซียวถามขณะที่ทั้งหมดเดินเข้าครัวกัน

"ผิงผิง มาหาน้ารอง ให้คุณยายกับน้าสะใภ้ทำของอร่อยๆ ให้กิน" ไป๋หลงยื่นมือไปรับ

แต่ว่าไป๋ผิงนั่นหันไปมองหน้ายาย ก่อนหน้านี้น้าไม่ค่อยพูด และสนใจเธอ อย่าว่าแต่อุ้มเลย จับมือยังไม่จับ

"ให้คุณน้าอุ้มสิ คุณน้าแข็งแรง จะได้ยกตัวผิงผิงสูงๆ ได้ไงคะ" จ้าวเหม่ยอิงแนะวิธีเล่นกับทั้งสองยกตัวสูงๆ เหรอ ผิงผิงไม่รู้จัก

"ยังไงเหรอคะ" ผิงผิงอยากรู้

"อยากลองมั้ยล่ะ"แม่เซียวถาม เธอดีใจมากที่เจ้าจอมเย็นชาเสนอตัวเล่นกับหลาน

"โอ๊ยโหยว คิก คิก เอาอีกน้าหลงหลง อุ้มสูงๆ เลย" ไป๋ผิงยิ้มโผเข้าหาไป๋หลง ทันทีที่เขายกตัวเธอเองขึ้นสูง เธอก็กรี๊ดกร๊าดชอบใจ

"คุณยาย ผิงผิงบินได้!" ตอนนี้ไป๋หลงยกกลางตัวเธอบอกให้เหยียดแขนขาให้ตรง เหมือนเธอกำลังบิน แล้วเขาก็วิ่งไป ทำให้รู้สึกเหมือนว่าเธอบินได้จริงๆ

"ผมอยากเล่นด้วย" เจ้าเด็กตัวเหม็นที่หอบตะกร้าเปล่าเข้าบ้านอยากเล่นด้วย

"ไปส่งผักป่ามาแล้วเหรอ" แม่เซียวทัก

"ครับ พี่ผมอยากเล่น" เจ้าเด็กหน้าเหม็นอายุแปดขวบแล้วยังอยากจะเล่นแบบเด็กๆ อีกถึงจะคิดอย่างนั้น ไป๋หลงก็จับเขาโยนขึ้นไปในอากาศแล้วรับตัวเขาลงมา

"โอ้วโหยว หนูด้วย โยนหนูแบบน้าหลางหลางด้วย" ผิงผิงกระโดดตบมือตื่นเต้น

"พอแล้ว อาหลงยังเจ็บแผลอยู่ เดี๋ยวจะกลับมาอักเสบอีก" แม่เซียวท้วงเมื่อเห็นว่าเล่นกันจนไป๋หลงเหงื่อออกเต็มตัว

"หลางหลาง มาช่วยพี่สะใภ้ติดเตาหน่อยได้มั้ยจ๊ะ" จ้าวเหม่ยอิงเห็นเจ้าเด็กหลางหลางยืนเสียดายอยากเล่นต่อ แต่พี่ชายก็เหงื่อออกมากจริงๆ

พอพี่สะใภ้เรียกเขาจึงรีบวิ่งมาช่วยเธออย่างเต็มใจ

วันนี้เหม่ยอิงเป็นลูกมือเต็มตัว แม่เซียวสอนเธอทำอาหารที่เธอไม่รู้จัก คล้ายกับอาหารไทยที่เธอเคยทำ แต่ขั้นตอนต่างกัน ผลที่ออกมาจึงไม่เหมือนกัน ส่วนรสชาตินั้นอร่อยมากวิธีทำเส้นก็น่าสนใจมาก บางอย่างแม่เซียวบอกต้องทำข้ามวันแล้วค่อยนึ่งแล้วมาตัดเป็นเส้น ใช้เวลาทำหลากหลายมาก

แค่แป้งกับน้ำ มีวิธีพลิกแพลงมากมาย ทำให้มีรสชาติและรสสัมผัสหลากหลาย นี่สิเรียกว่าเบิกเนตรของจริง แค่เรื่องเส้นที่แม่เซียวเล่าว่ามีแบบไหนบ้าง เธอก็ตื่นเต้นมากมายแล้วนี่ยังไม่ถึงวิธีจัดการกับธัญพืช ต่างๆ อีกนะ

ตาที่เป็นประกายของจ้าวเหม่ยอิง และรอยยิ้มที่ดูตื่นเต้นขนาดนั้น เหมือนเขามองเห็นเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง ในครั้งแรกที่เขาเป่าฟองสบู่ให้คลุมตัวเธอ

ตอนนั้นสีหน้าของเด็กคนนั้นเป็นสีหน้าเดียวกันกับผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าเขา

"วันนี้กินบะหมี่หมูตุ๋นไปก่อน เดี๋ยวพรุ่งนี้เราทำเส้นกลูเตน*กัน แล้วทำซุปไก่กลูเตนก๋วยเตี๋ยวอีกรูปแบบหนึ่ง

แต่เย็นนี้เราทำซี่โครงหมูผัดเปรี้ยวหวานดีหรือไม่ เสียดายถ้ามีปลา แม่จะสอนทำปลาสามรส" แม่เซียวอมยิ้มที่เห็นลูกสะใภ้ดูตื่นเต้นและสนุกกับสิ่งที่เธอเล่า

ดูเป็นเด็กที่มีขุมทรัพย์ที่เรียกว่าความสุข ที่แผ่กระจายไปถึงคนที่อยู่รอบข้างเธอแม้แต่เจ้าหลางหลางยังยืนจ้องตาแป๋วและพยักหน้ารับรู้สูตรไปด้วย

แม้แต่เจ้าลูกหน้าน้ำแข็งยังแอบขำกับคำถามประหลาดๆ ของเธอ เช่น

"ถ้าหนูเอาเส้นไปลวกอีกรอบแล้วมันจะเหนียวขึ้นมั้ยคะ" หรือ

" เส้นที่ลวกครั้งแรกไม่สุก แล้วถ้าลวกอีกรอบมันจะสุกหรือมันจะเปื่อย" จ้าวเหม่ยอิงยิงคำถาม

เพราะเธอไม่เคยลวกเส้นไม่สุกเลยนึกไม่ออก ยัยเด็กขี้คุย

------------++---------------++--------------

กลูเตน*เป็นเส้นก๋วยเตี๋ยวรูปแบบนึงค่ะ โดยนำเอาแป้งสาลีผสมกับน้ำแล้วคนจนแป้งเป็นก้อนแยกออกจากน้ำสันนิษฐานว่าที่เรียกว่ากลูเตนเพราะคนจนกลูเตนที่อยู่ในแป้งเริ่มสร้างโครงสร้างโปรตีน การทำต้องตั้งใจมาก เพราะต้องกรองน้ำแป้งจนกว่าแป้งจะปยกตัวจากน้ำได้ทั้งหมด ที่ได้จะเป็นก้อนแป้งที่มีความเหนียวและยืดหยุ่นมาก เขาจะเอามาหมักกับแป้งโดว์เพื่อทำให้เป็นเส้นก๋วยเตี๋ยวเมื่อนวดและรีดออกมาค่อยเอาไปนึ่งหรือต้ม บางคนก็จะอบก่อนเพื่อให้ได้เนื้อสัมผัสที่ต่างออกไป

เส้นกลูเตนจะเหนียวหยุ่นมีโพรงอากาศด้านในเหมือนฟองน้ำ เมื่อใส่ในน้ำซุปเส้นจะดูดซับรสชาติที่อยู่ในซุป เวลากัดน้ำซุปก็จะแตกอยู่ในปาก อันนี้สารคดีเขาอธิบายไว้อย่างนั้นนะคะ
มีรีดใจดีบอกว่าในไทยเรียกว่าหมี่กึงค่ะ ใครมีNetflix ไปตามหาสารคดี ชื่อ original favor ดูนะคะสนุกดี