(จบ)ระบบวิวัฒนาการสัตว์อสูร

บทที่ 56 เทือกเขาสัตว์อสูร (2)

“ใคร ออกมา!”

หลินฮ่าวตะโกนออกมา

การโจมตีในที่ลับแบบนี้ทำให้เขาหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด

ฟุบ! ฟุบ!

ทันทีที่คำพูดจบลง ลูกธนูสองดอกก็พุ่งออกมาจากความมืด

ลูกธนูโลหะอาบด้วยของเหลวสีเขียวเข้ม ซึ่งทายาพิษไว้อย่างเห็นได้ชัด

คราวนี้ลูกศรพุ่งไปที่ศีรษะของหลินฮ่าว

หมายจะสังหาร!

ปัง! ปัง!

แมลงวันกังฟูป้องกันด้วยใบมีดที่คมดุจสายฟ้า ตัดลูกศรทั้งสองดอกร่วงลงกับพื้น

ในยามนี้ หลินฮ่าวได้ร่ายอักขระไฟไว้แล้ว

เมื่อโคจรพลังวิญญาณ ปราณของสวรรค์และโลกโดยรอบพลันพุ่งเข้ามา ก่อตัวเป็นลูกไฟขนาดใหญ่และพุ่งออกไป

ตรงไปยังทิศทางของลูกศรที่ถูกยิงออกมา

"คาถาไฟ!"

“เด็กคนนี้เป็นผู้ใช้อาคม!”

ชายสองคนที่ซ่อนตัวลอบโจมตีอยู่ในความมืดร้องออกมาพร้อมกัน

เมื่อพวกเขาพบว่าหลินฮ่าวเป็นผู้ใช้อาคม ใบหน้าของพวกเขาก็เผยความกลัวออกมาทันที

ข้าคิดว่ามันเป็นลูกแกะ แต่ไม่คิดว่ามันจะเป็นเสือกับหมาป่า

"ถอย!"

เมื่อเห็นลูกไฟพุ่งเข้ามา ชายหน้าแผลเป็นกับชายร่างผอมก็ตกใจและกระโดดลงมาจากต้นไม้

พริบตาต่อมา พลันเกิดเสียงดังสนั่น

ต้นไม้ใหญ่ที่พวกเขาเคยยืนอยู่ล้มลงเสียงดัง พวกมันจมอยู่ในกองไฟ

“พลังขนาดนี้ อย่างน้อยต้องเป็นผู้ใช้อาคมระดับ 3”

เมื่อเห็นพลังของลูกไฟ หัวใจของชายหน้าแผลเป็นพลันจมดิ่ง และดวงตาของเขาก็เคร่งขรึมมากขึ้น

การโจมตีด้วยคาถาของผู้ใช้อาคมนั้นลึกลับและน่าสะพรึงกลัว ผู้ฝึกยุทธ์ระดับเดียวกันไม่อาจสู้กับผู้ใช้อาคมได้

ในขณะนี้ แม้ว่าเขาจะทะลวงเป็นผู้ฝึกยุทธ์ระดับ 4 แต่ก็ไม่รับประกันว่าจะเอาชนะผู้ใช้อาคมระดับ 3 ได้

ดังนั้น เมื่อพวกเขาลงถึงพื้น จึงรีบหันหลังหนีไปในทันที

แต่ก่อนที่พวกเขาจะได้พุ่งตัวจากไป เงาสีแดงพลันวิ่งออกมาจากป่า ขัดขวางพวกเขาไว้

พรึ่บ!

ด้วยกรงเล็บเปลวเพลิงอันร้อนแรง มันบังคับให้พวกเขาต้องหยุดอยู่กับที่ แล้วมองสัตว์อสูรเบื้องหน้าด้วยความหวาดกลัว

ไม่ต้องสงสัยเลยว่าสัตว์อสูรตัวนี้คือ พยัคฆ์เกล็ดเพลิง

ตอนนี้มันกำลังคาบกระต่ายสองตัวไว้ในปาก มีเลือดสีแดงฉานอยู่เต็มซี่ฟัน

ด้วยรูปลักษณ์ที่ดุร้ายและร่างกายที่แข็งแกร่ง เสือตัวนี้จึงดูดุร้ายอย่างยิ่ง

เมื่อเผชิญกับสัตว์อสูรระดับนี้ พวกเขาแทบไม่มีแรงต่อกร ขาสั่นด้วยความกลัว

“เจ้าลอบโจมตีข้าทำไม ถ้าไม่ตอบมาดี ๆ ข้าจะให้พวกเจ้าได้ลิ้มรสการถูกสัตว์อสูรกิน!”

หลินฮ่าวที่ได้รับการคุ้มกันจากแมลงวันกังฟูในยามนี้เดินเข้าหาชายหน้าแผลเป็นและชายร่างผอม พร้อมทั้งเอ่ยถามอย่างเย็นชา

ดวงตาของทารันทูลาจับจ้องไปยังอีกฝ่ายอย่างดุร้าย หากพวกเขากล้าเคลื่อนไหว ใยไหมนับพันที่มีพิษร้ายแรงจะพุ่งเข้าไปทักทายอีกฝ่ายแน่นอน

“ได้โปรดยกโทษให้ข้าด้วย ข้าไม่ได้ตั้งใจทำให้เจ้าขุ่นเคือง”

เมื่อเห็นว่าสถานการณ์ไม่ดีแล้ว ชายหน้าแผลเป็นก็ร้องตะโกนและขอร้องชีวิตทันที

“ไม่ได้ตั้งใจจะทำให้ขุ่นเคืองงั้นหรือ เจ้าโกหกได้ดีจริง ๆ”

หลินฮ่าวยิ้มอย่างเย็นชา ลูกธนูสามดอกพุ่งไปที่จุดสำคัญของเขา

ถ้าไม่มีเกราะเงินแรงโน้มถ่วง เขาคงตายหรือบาดเจ็บไปแล้ว

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ หลินฮ่าวพลันปรากฏจิตสังหาร

"ตาบอด?"

เมื่อมองใกล้ ๆ ชายหน้าแผลเป็นพบว่ารูม่านตาของหลินฮ่าวเป็นสีเทา และดวงตาของอีกฝ่ายดูนิ่งมาก

พวกเขามองหน้ากัน ต่างฝ่ายต่างมีความคิดเดียวกันผ่านสายตาของกันและกัน

"ความจริงแล้วเรา..."

ก๊าซ!

ชายหน้าหน้าแผลเป็นกำลังจะพูด แต่เสียงแปลก ๆ กลับดังออกมาจากกรงใต้ผ้าสีดำในมือของเขา

เสียงร้องนี้เรียกความสนใจของหลินฮ่าวในทันที

“เจ้าถืออะไรอยู่ในมือ?”

หลินฮ่าวขมวดคิ้วและถาม

แมลงวันกังฟูมองไปยังกรงที่ชายหน้าแผลเป็นถืออยู่

กรงนั้นถูกพันด้วยผ้าสีดำจนมองไม่เห็นว่ามีอะไรอยู่ข้างใน

แต่ด้วยเสียงร้องนั้น เห็นได้ชัดว่าเป็นสัตว์

"เปล่า... ไม่มีอะไร นี่คือสุนัขจิ้งจอกที่ข้าจับได้บนภูเขาวันนี้"

ใบหน้าของชายหน้าแผลเป็นพลันเปลี่ยนไปและตอบด้วยอาการร้อนรน

“หยุดพูดเรื่องไร้สาระแล้วเปิดผ้าออก!”

หลินฮ่าวชี้ไปที่กรงและพูดอย่างเย็นชา "เร็วเข้า สัตว์เลี้ยงของข้าหิวแล้ว"

ทันทีที่เขาพูด พยัคฆ์เกล็ดเพลิงก็ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี มันเดินไปข้างหน้าสองก้าว คาบร่างของกระต่ายไว้ในปากของมัน แล้วส่งเสียงคำรามต่ำออกมา

"อย่า... ข้าจะเปิดมันเดี๋ยวนี้!"

ชายหน้าแผลเป็นตัวสั่นสะท้าน ในขณะที่ยกผ้าสีดำออก เขาก็มองไปที่ชายร่างผอมข้าง ๆ อย่างคาดหวัง

ใบหน้าพวกเขาดูมืดมนและพยักหน้าให้กัน

"ลงมือ!"

ทันใดนั้น ชายหน้าแผลเป็นก็เปลี่ยนสีหน้าเป็นดุร้าย ขณะโยนผ้าสีดำไปทางหลินฮ่าว 

จากนั้นทั้งสองคนก็ชักกริชอาบยาพิษออกมาแทงไปที่ชายหนุ่ม

แม้ว่าผ้าสีดำจะบดบังสายตาของแมลงวันกังฟู แต่พยัคฆ์เกล็ดเพลิงที่อยู่อีกด้านหนึ่งมองเห็นทุกอย่าง

"รนหาที่ตาย!"

ใบหน้าของหลินฮ่าวเย็นชา ทันใดนั้น ดาบสังหารมังกรปรากฏขึ้นในมือของเขา วิชาดาบเก้ายันต์ถูกใช้ออก อักขระเก้าตัวเปล่งแสงจ้า

ตู้ม!

ในขณะนั้น ผ้าสีดำและกริชอาบยาพิษสองเล่มถูกทำลายด้วยปราณดาบสายนี้

เมื่อเห็นเช่นนี้ ชายหน้าแผลเป็นกับชายร่างผอมต่างก็ตกใจอย่างมาก ความเร็วในการตอบสนองของหลินฮ่าวนั้นว่องไวอย่างคาดไม่ถึง!

"โฮก!"

พยัคฆ์เกล็ดเพลิงอ้าปากขนาดใหญ่และคำรามอย่างดุร้าย

"ขอโทษ"

ดวงตาของชายหน้าแผลเป็นฉายแววชั่วร้าย เขาผลักหลังเพื่อนตัวเอง ออกไปขัดขวางพยัคฆ์เกล็ดเพลิงไว้

อ๊าก!

ชายร่างผอมที่ถูกผลักเข้าไปในปากพยัคฆ์เกล็ดเพลิงไม่มีเวลาแม้แต่จะร้องขอชีวิต ศีรษะของเขาถูกกัดจนขาด

ชั่วพริบตา เลือดสีแดงสดกับสมองพลันพุ่งออกมา เป็นภาพเปื้อนเลือดที่น่าตกใจอย่างยิ่ง

ในยามนี้ ชายหน้าแผลเป็นหยิบลูกปัดสีขาวออกมาและโยนลงบนพื้น

เกิดเสียงดัง 'ปัง' ยามลูกปัดสีขาวกระทบพื้นและแตกออก ควันสีขาวหนาทึบพลันกระจายออกไปอย่างรวดเร็ว

จากนั้นเขาก็รีบวิ่งหนีอย่างรวดเร็วพร้อมกับกรงเหล็กในมือ

โดยไม่รู้เลยว่าทารันทูลาจับตามองทุกการเคลื่อนไหวของเขาไว้ตลอดเวลา

ทันทีที่เขาวิ่งออกไป เสียงกรีดร้องก็ดังออกมาจากหมอกหนาทึบ

เมื่อควันสีขาวจางหายไป ก็เห็นใยแมงมุมสีขาวขนาดใหญ่พันอยู่ระหว่างต้นไม้สองต้น

ใยแมงมุมนั้นนอกจากจะเหนียวแล้วยังมีพิษอีกด้วย

"บัดซบ! ใยแมงมุมนี้มาตั้งแต่เมื่อใด นี่มันอะไรกัน! ไอ้สารเลว!"

เมื่อพิษแทรกซึมผ่านผิวหนัง ชายหน้าแผลเป็นก็เริ่มเปื่อยเน่า เขากรีดร้องและดิ้นรนด้วยความหวาดกลัว

เขาโคจรพลังวิญญาณในร่างอย่างบ้าคลั่ง ด้วยความแข็งแกร่งของผู้ฝึกยุทธ์ระดับ 4 อีกฝ่ายสามารถทำลายใยแมงมุมได้สำเร็จโดยไม่คาดคิด

ทว่าก่อนที่เขาจะทันได้ดีใจ พยัคฆ์เกล็ดเพลิงก็กระโจนเข้าใส่ เหวี่ยงเขาลงกับพื้นแล้วกัดเข้าที่คอ

กร๊วบ!

ด้วยแรงกัดอันมหาศาล คอของชายหน้าเป็นแผลก็สะบั้นขาดในทันที ศีรษะและร่างกายแยกจากกัน ไม่มีสัญญาณชีวิตอีกต่อไป