อภินิหารศาสตราวุธ

ตอนที่ 169 ปะทะตัวการใหญ่ (2)

"หนีไปแล้วรึ"

ฉวนฟ่ง ไม่คาดคิดเลยว่าอีกฝ่ายจะเรียกให้ตัวเองปรากฏออกมาแล้วกับชิ่งหนีไปเสียอย่างงั้น

"ชิ"

เมื่อลองยิงเข็มพันเล่มดูอีกครั้งก็ปรากฏแต่ความว่างเปล่าออกมา

ทำให้เจ็บใจมากยิ่งขึ้นที่ดันถูกหลอกให้ปรากฏตัวขึ้นมาแบบนี้แต่กับหลบหนีออกไปก่อนการต่อสู้จะจบลง ทำให้พลาดการชิงเอาวิชาเกี่ยวกับการคืนชีพ ของคู่ต่อสู้มาได้

ฉวนฟ่ง ที่เดินตรงเข้าหาหุ่นเชิดที่นอนกองกับพื้นเพื่อหวังว่าจะพอมีอะไรให้สืบค้นเกี่ยวกับวิชาบ้าง

ตุ๊กตาของอาวุโสจิ้นล้วนเหมือนกับคนจริงทุกอย่าง หากไม่ถูกเข็มเล่นงานจนพรุนเป็นรังผึ้งคงไม่มีใครมองออกแน่

เมื่อภายนอกดูเหมือนคนแต่ภายในกับกลวง

มีเพียงแต่โครงกระดูกที่เปรียบเสมือนแกนกลางของตุ๊กตาที่ทำให้มีขนาดเท่าคน

หากผิวหนังไม่ถูกเข็มเจาะจนทะลุได้ง่ายดายป่านนี้คงยังไม่มีใครรู้ความลับนี้แน่

"กระดูกกับไม่มีร่องรอยความเสียหายเลย"

ฉวนฟ่งไม่คิดว่าตัวเองจะมาพบกระดูกที่แข็งแกร่งยิ่งกว่าเข็มของยังเจาะไม่เข้าแบบนี้มาก่อน

"เข็มทลายฟ้า ข้าไม่สามารถสร้างความเสียหายแม้แต่แผนแมวเฉี่ยวได้"

กระดูกที่อยู่ในสพาพดีสมบูรณ์รอยเล็กน้อยก็ไม่ปรากฏ

หมับ

จู่ๆ มือโครงกระดูกก็คว้าแขนของฉวนฟ่งที่กำลังวิเคราะห์กระดูกในตัวใต้ชั้นผิวหนังมนุษย์อยู่จึงๆไม่ทันระวังตัวขึ้นมา

"เข้าใกล้ได้แล้ว"

โครงกระดูก เอ่ยออกมาอย่างเยือกเย็น

เสียงและบุคลิกท่าทางล้วนเป็นเหมือนอาวุโสจิ้นที่เหมือนกับลอกเลียนแบบตัวจริงยังไงยังงั้นด้วย

มือจับแขนของศัตรูไว้แน่นหนาจนยากจะหลุดออกไปได้

"ปล่อย"

"ได้ไง ทำไมขยับได้"

ฉวนฟ่ง ไม่เข้าใจว่าตุ๊กตาจิ้นโดนเล่นงานหนักขนาดนั้นถึงขยับได้ง่ายๆกัน

"ฮึ่ม"

เข็มซัดใส่ตุ๊กตาตรงหน้าในพริบตา

ตู้ม

ใบหน้าที่มีผิวหนังห่อหุ้มเอาไว้อยู่ถูกลอกออกมาทันที

ตอนนี้ตุ๊กตามีตัวตนเหมือนกับพวกโครงกระดูกที่มาด้วยกันยังไงยังงั้น

"มันเรื่องอะไรกัน"

ฉวนฟ่ง ไม่เข้าใจว่าหมายความว่าไงกันกับสิ่งที่เกิดขึ้นต่อหน้าตนเองขณะนี้

กร็อบ

เสียงแตกหักของกระดูกแขนดังออกมา

"อ๊าก"

ฉวนฟ่ง ร้องลั่นด้วยความเจ็บปวดเมื่อแขนของตนถูกบีบอัดด้วยแรงมหาศาลจนกระดูกแตก

"อยากรู้เกี่ยวกับวิชาของข้าไม่ใช่รึ"

ตุ๊กตา หรือโครงกระดูกจิ้นเอ่ยออกมา เมื่ออีกฝ่ายต้องการอยากรู้จักวิชาของจิ้นถึงขนาดเข้าใกล้ตนเอง

"อย่าบอกนะว่า เจ้าคือ จิ้นตัวจริง"

ฉวนฟ่ง ตกใจ ไม่คิดว่าตอนนี้ตุ๊กตาหรือโครงกระดูกตรงหน้าคือ จิ้น ที่เหมือนกับโครงกระดูกเดินได้เช่นนี้

"นี้ละ ความลับของการอายุของข้า"

จิ้น ที่ได้เปรียบกลัยมาอีกครั้งตอบคำถามขึ้นมา

เมื่อตนเองสามารถสร้างศาสตราวุธแบบอื่นได้นอกจากสำหรับใช้ต่อสู้นั่นคือ กระดูก

ทำให้ใช้ปราณจิตขั้น 8 ผสานกับผู้ใช้ สร้างกระดูกขึ้นมาก่อนจะสิ้นอายุขัยลงไป

ตอนนี้จิตวิญญาณของจิ้นได้ผสานกับกระดูกที่เกิดจากปราณจิตตนเองมีชีวิตอยู่ได้โดยไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับอายุขัยอีกต่อไป

ซึ่งอายุขัยของมนุษย์ แท้จริงคือกายหยาบของคนเรา ที่จะมีหมดสภาพเสื่อมถอยลงไปตามกาลเวลาจนกายหยาบไม่สามารถใช้งานได้อีก

หากกายหยาบหมดสภาพลงจิตวิญญาณก็จะหลุดออกจากร่าง วงเวียนในโลกมนุษย์ก่อนจะถูกยมฑูตพาตัวไปตัดสินพฤติกรรมในช่วงที่ยังมีชีวิตอยู่ขึ้นมา

จิ้น ที่หลุดพ้นกฎข้อนี้ไปแล้วเมื่อไม่สนเรื่องกายหยาบโดยสามารถสร้างกระดูกออกมาเองแล้วหาผิวหนังมนุษย์มาปกคลุมกระดูกจนเหมือนกับมนุษย์ตามปกติใช้ชีวิตอยู่ต่อไปได้เรื่อย

ส่วนเรื่องลมปราณก็ถ่ายทอดลงไปในกระดูกที่สร้างขึ้นมาจึงไม่กังวลเกี่ยวกับพลังปราณจะต้องเริ่มใหม่อีกครั้งแต่อย่างใด

"ที่แท้ก็แบบนี้เอง"

ฉวนฟ่ง เข้าใจแล้วว่าความลับของวิชาคืนชีพ ของอีกฝ่ายเป็นแบบไหนกัน

"ช่างคล้ายกับของมันยิ่งนัก"

ฉวนฟ่งที่ได้รับข้อมูลเกี่ยวกับวิชา เลือด ของซือฟางมาแล้ว ทำให้สามารถใช้เลือดในการย้ายไปเข้าร่างใหม่ได้ตลอดเวลาโดยราวกับคืนชีพอีกครั้ง

ซึ่งเลือดก็มีส่วนเกี่ยวข้องกับปราณเช่นกันโดยซือฟางต้องเก็บเลือดของคนที่อยากคืนชีพเอาไว้ส่วนนึง แล้วจัดการใช้วิชาเรียกวิญญาณ ให้เข้าไปในร่างที่มีเลือดของคนนั้นเตรียมเอาไว้แล้ว

"หึหึ หากได้วิชาของเจ้ามาด้วยจะยิ่งวิเศษมาก"

ฉวนฟ่งดีใจที่ตอนนี้วิชาเกี่ยวกับการ คืนชีพ จะได้สมบูรณ์มากยิ่งขึ้น

"มันจะไม่มีวันนั้นหรอก"

ดาบปรากฏขึ้นมาในมือเตรียมจะสังหารฉวนฟ่งที่ถูกมือกระดูกจับเอาไว้ไม่ให้หนีไปไหนไว้แล้วขึ้นมา

ฉั่วะ

เสียงถูกตัดดังออกมาจนฉวนฟ่งหลบดาบที่ฟันได้อย่างหวุดหวิด

"เจ้ายอมตัดแขนตัวเอง"

"ไม่สิ เจ้าก็มีศาสตราวุธชนิดอื่นรึ"

จิ้น มองดูมือที่ตอนนี้ยังมีแขนของอีกฝ่ายคามือตนเองกำเอาไว้แน่นอยู่

โดยฉวนฟ่ง ที่เผยศาสตราวุธชนิดอื่นออกมาเพื่อหลบการโจมตีได้สำเร็จจัดการใช้ศาสตราวุธทั้งสองชนิดเย็บปากแผลตรงจุดที่แขนถูกตัดทันที

ศาสตราวุธอีกอย่างของฉวนฟ่งคือ ด้ายที่มาผสมผสานเข้ากันได้กับเข็มอย่างลงตัว

"แขนของข้า แลกกับชีวิตของเจ้า"

ตอนนี้มีด้านที่พันรอบตัวจิ้นเอาไว้โดยไม่รู้ตัวเกิดขึ้นมา

"ตาย"

ฉวนฟ่ง ที่ต้องการสังหารอีกฝ่ายลงก่อนจะค้นตัวเพื่อหาคัมภีร์ของคู่ต่อสู้ทีหลัง

กึก

"ไม่ถูกตัด"

ด้ายอันทรงพลัง เหนียวยิ่งกว่าใยเหล็กกับไม่สามารถตัดกระดูกจิ้นลงได้ ทำได้เพียงก่อให้เกิดรอยเกิดขึ้นบนกระดูกเท่านั้น

"ด้ายข้าสร้างด้วยปราณจักรพรรดิเชียวนะ"

ฉวนฟ่ง ประหลาดใจเมื่อด้ายที่เกิดจากปราณจิตซึ่งตนเองอยู่ระดัปราณจักรพรรดิขั้นปลายไม่สามารถตัดกระดูกให้เป็นชิ้นๆได้

"คิดว่าจะมีเจ้าอยู่ระดับปราณจักรพรรดิคนเดียวรึ"

ปราณจักรพรรดิขั้นปลายระเบิดออกมาต่อหน้าศัตรู

ซึ่งจิ้นที่ได้ถึงปราณจักรพรรดิมานานแล้วแต่กับซ่อนเอาไว้ในกระดูกที่ฝังสุสานคนตาย

แต่จิ้นในนามอาวุโสจิ้นแห่งสำนักมังกรสุริยัน ปรากฏปราณราชันเพื่อไม่ให้คนอื่นหันมาสนใจตนเท่าไร โดยจิ้นไม่ต้องการโดดเด่นมากเกินไปจึงปกปิดเรื่องนี้มาตลอด

แม้แต่ หยางเจี่ยนก็ไม่รู้เรื่องเช่นกัน แต่ด้วยอาวุโสจิ้นเป็นอาวุโสเก่าแก่มานานแล้วยังเป็นที่เชื่อถือได้ของเจ้าสำนักคนก่อนจึงไม่เอะใจในตัวอาวุโสจิ้นเลย