ร่างสถิตราชันมังกร : God Spirit

ต่อเนื่องการเล่าบรรยายผ่านปากของซุนโหวหวัง

        ทันทีที่พาร่างเราสองคนมาถึงปากถ้ำได้สำเร็จ ฉันก็ทิ้งตัวลงนั่งหลังพิงผนังทันทีแบบไม่ต้องคิดอะไรทั้งสิ้น

        โอสถก็ช่างมันก่อนเถิด ตอนนี้ฉันเหนื่อยเกินกว่าจะไปล้วงมันออกมาจากแหวนมิติ

        พูดตามตรง..

        ฉันอยากแค่ได้เหยียดแข้งเหยียดขาสักพัก ไม่อยากทำอะไรทั้งสิ้น

        “ท่านชายซุน..

        หยกสื่อสารของท่านยังใช้ได้อยู่หรือไม่?”

        นางกล่าวถามออกมา น้ำเสียงเจือความกังวล

        ฉันพอเข้าใจได้ว่าเหตุใดนางถึงถามเช่นนั้น เพราะหยกสื่อสารของนางคงพังไปตั้งแต่ถูกจิ้งจอกประกายเหมันต์เล่นงานแขนนั่นแล ฤๅไม่ก็คงตกหล่นไปเสียแล้ว

        ฉันรู้ดีว่านางยังหวังจะติดต่อไปถึงพี่ชายฤๅไม่ก็ถึงหลิวเจี้ยน

        ฉันส่ายหัวอย่างอ่อนแรง ก่อนจะหยิบหยกสื่อสารที่ไหม้ไฟของฉันออกมาให้ดู

        “หยกสื่อสารของฉันถูกเปลวเพลิงของอ้ายคนนั้นเผาจนเสียหายไปแล้ว..”

        “เช่นนั้นท่านชายซุนได้โปรดใช้แหวนมิติของท่านเรียกชุดโอสถออกมาเถิด..

        ข้าจะทำแผลให้ท่านเอง”

        เมื่อจนปัญญาทั้งสองฝ่าย นางก็เสนอว่าจะทำแผลให้ฉัน ฉันไม่ได้ตอบอะไรกลับไป เพียงแต่รวบรวมสมาธิและใช้พลังปราณสายอ่อนเรียกของจากแหวนมิติออกมาตามที่นางต้องการ

        โชคดีที่แหวนของฉันยังอยู่ในสภาพสมบูรณ์ เลยไม่มีปัญหาอะไร

        นางเอื้อมมือซ้ายที่ยังใช้งานได้ดีมาเปิดกล่องปฐมพยาบาลของฉัน ดูเหมือนนางจะจำได้แม่นว่าขวดยาแต่ละขวดใช้ทำอะไร

        ฉันสังเกตว่านางหยิบขวดยาระงับปวดขึ้นมา เขย่าเม็ดยาออกมาสองเม็ด ยื่นให้ฉันหนึ่งเม็ด อีกเม็ดเก็บไว้กินเอง

        พอเราทั้งคู่กินยาเสร็จ นางก็เริ่มช่วยฉันถอดเสื้อคลุม

        ตอนที่เสื้อถูกดึงออก..

        ฉันก็เห็นนางยกมือซ้ายขึ้นปิดปาก ดวงตานางเบิกกว้างอย่างตกใจ

        ฉันเองก็พอเดาได้ว่าภาพที่นางเห็นมันน่าดูไม่ได้น่าดูเลยแม้นแต่น้อย

        แผลพุพองจากเปลวอัคคี น้ำหนองไหลเยิ้ม ยังไม่รวมซี่โครงด้านขวาที่หักกับแขนซ้ายที่ฟกช้ำจนเป็นสีม่วงเข้ม

        ยับเยินสิ้นดี..

        ดวงตานางวูบไหวอย่างเห็นได้ชัด ริมฝีปากเม้มแน่น ก่อนที่น้ำตาซึ่งนางพยายามกลั้นมาตลอดจะไหลรินออกมาเงียบ ๆ

        ฉันไม่รู้แน่ชัดว่านางคิดอะไร..

        แต่ในแววตานั้นฉันเห็นความเจ็บปวด ความเศร้า และบางอย่างที่คล้ายความรู้สึกผิดสะท้อนอยู่ข้างในนั้น

        นางอาจกำลังโทษตัวเองที่เป็นเหตุให้ฉันบาดเจ็บจนถึงเพียงนี้กระมัง

        “แม่หงเซีย..

        ฉันมีความลับบางอย่างจะบอกแม่..”

        ฉันเอ่ยออกไปด้วยเสียงที่เดี๋ยวชัดเดี๋ยวเบา แม้นตั้งใจจักพูดให้หนักแน่น แต่ร่างกายที่อ่อนแรงก็ไม่อาจเอื้อให้ทำเช่นนั้นได้

        เสียงแต่ละคำจึงเหมือนต้องดึงออกมาจากลมหายใจสุดท้าย

        “ฉันเกลียด..

        น้ำตาของแม่หญิงเป็นที่สุด..”

        แม้นแขนขอฉันจะอ่อนแรงและม่วงช้ำปานใด แต่น้ำตาของแม่ฉันสำหรับฉันนั้นร้ายแรงเสียยิ่งกว่าบาดแผลบนตัว

        ฉันจึงได้พยายามยกนิ้วโป้งของตนเองปาดลงบนหางตาของนางอย่างแผ่วเบา..

        ระมัดระวัง..

        “เพราะฉะนั้นเก็บน้ำตาของแม่เข้าไปเถิด..

        ฉันเห็นแลรู้สึกปวดใจยิ่ง..”

        “จะ..เจ็บมากหรือไม่....”

        นางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือขณะยกมือขึ้นแตะมือข้างขวาของฉันที่ยังค้างอยู่ตรงหางตานางราวกับกลัวมันจะร่วงหล่น

        “มาก...”

        แม้นอยากจักตอบปลอบใจอีกสักประโยค..

        แต่พลังที่มีในกายก็แทบจะใช้หมดไปแล้วกับคำพูดเมื่อครู่

        ที่ฉันพอจักทำได้มีเพียงชี้ไปที่กล่องปฐมพยาบาล

        ยาแต่ละขวดฉันยังจำตำแหน่งและสีกล่องได้แม่นยำ

        “มีฉลากเขียนไว้ที่ข้างขวด..

        อันไหนยากิน.. แม่ช่วยจัดให้ฉัน..

        อันไหนยาทา..

        อย่างไรก็รบกวนแม่ช่วยทาให้ฉันหน่อย..

        ฉันทาเองไม่ถึง”

        นางปาดน้ำตาแล้วค่อย ๆ หยิบยาขึ้นมาอ่านและจัดแจงด้วยท่าทางระมัดระวัง

        ท่าทางนั้นของนาง..

        ทำให้ฉันรู้สึกอบอุ่นอยู่ลึก ๆ ทั้งที่ตัวร้อนรุ่มไปทั่วจากบาดแผล

        แม่หงเซียทายาสมานแผลให้ฉันอย่างเบามือ ฉันรู้สึกถึงความอ่อนโยนที่ซ่อนอยู่ในทุกสัมผัส

        ราวกับนางพยายามไม่ให้ฉันเจ็บไปมากกว่านี้อีกแม้นเพียงเล็กน้อย

        แต่ยิ่งนางทายา..

        น้ำตาของนางก็ยิ่งไหลริน..

        ฉันรู้สึกถึงฝ่ามือที่สั่นเล็กน้อยของนาง

        ซึ่งฉันก็มิได้แปลกใจ เพราะกล้ามเนื้อของฉันเจ็บจนร้อน ร้อนจนแทบจะทานไม่ไหว ทั้งเพราะปราณอัคคีและพิษบาดแผลในกายที่ยังไม่สงบ

        ฉันรู้ว่าเหตุการณ์ทั้งหมดมันถาโถมจนนางโทษตนเอง

        เผลอ ๆ หากนางคงต่อว่าตนเอง ในทำนองที่ว่าหากเชื่อคำของพี่ชายตั้งแต่คราแรก ฉันก็คงไม่ต้องมานั่งในสภาพแบบนี้

        แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ฉันจะปล่อยให้แม่นางผู้นี้จมอยู่กับความรู้สึกผิดได้

        ฉันยกมือขึ้นปาดน้ำตาของนางอีกครั้ง พลางเอ่ยถ้อยคำที่ตั้งใจไว้ให้ชัดทุกความหมาย

        “อย่าได้โทษตนเองเลยแม่หงเซีย..

        ที่แม่ตามพ่อหงชุนมาก็เพราะเป็นห่วงมันมิใช่ฤๅ..

        การที่ฉันช่วยแม่ก็เช่นกัน..

        เพราะฉันเป็นห่วงแม่..

        ถ้าแม่คิดว่าตัวของแม่ที่เป็นห่วงพี่ชายนั้นผิด..

        นั่นไม่เท่ากับว่าฉันที่เป็นห่วงแม่ก็เป็นคนผิดไปด้วยฤๅไร..”

        มือซ้ายของฉันที่ยังพอใช้การได้ค่อย ๆ เอื้อมขึ้นแตะแผ่วเบาตรงฝ่ามือที่นางทายาให้ฉันอย่างแผ่วเบา

        “ความเป็นห่วงน่ะแม่หงเซีย..

        ไม่มีผิด.. ฤๅถูก..

        เพราะฉะนั้น..

        จงอยากได้โทษตนเองที่เป็นห่วง..

        เพราะฉันที่ห่วงแม่แล้วพาแม่หนีรอดมาได้..

        ฉันเรียกมันว่ารางวัล..”

        ตาของเราสองคนจ้องสบกันนิ่ง..

        ไม่รู้ว่าเป็นเพราะสถานการณ์ที่บีบคั้นฤๅเพราะผ่านความเป็นความตายมาด้วยกันถึงทำให้ในวินาทีนั้น

        แม่หงเซียตรงหน้าดูงดงามกว่าทุกครา

        จากมือของฉันที่เคยจบมือของแม่หงเซีย..

        ได้เปลี่ยนเป็นจับไปที่ตรงหลังศีรษะของนาง แล้วออกแรงดึงลงมาเล็กน้อย

        ฉันรู้ว่าสิ่งที่ทำอาจเกินเลย..

        แต่ใจมันร่ำร้องไปก่อนแล้ว..

        ตัวของนางก็ไร้ซึ่งการขัดขืน แม้นนางจะมีเสี้ยวแห่งลังเล..

        ฉันรู้สึกได้..

        แต่ร่างของนางก็โน้มเข้าหาฉันทีละน้อย เหมือนยอมรับในความรู้สึกที่คล้ายจะไร้เหตุผล..

        แต่หนักแน่นเกินต้านทาน

        สำหรับฉัน..

        หากเป็นนาง..

        หากเป็นแม่หงเซียตรงหน้า..

        ซุนโหวหวังผู้นี้ก็ยินดีที่จักปกป้อง แลถนุถนอมนางมิให้เป็นเฉกเช่นก่อนหน้าอีก..

        แต่เหมือนสวรรค์จักรังเกียจฉันฤๅไร..!

        ถึงได้ทำเช่นนั้นกับฉัน..

        แก๊ะ!

        เสียงบางอย่างดังขึ้นจากปากถ้ำ!

        ทั้งฉันและแม่หงเซียสะดุ้งพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย!

        ฉันรีบสวมเสื้อคลุมกลับทันที ไม่ใช่เพราะเขินอายแต่เพราะสัญชาตญาณบอกให้ต้องปิดบังบาดแผลเอาไว้ ไม่ให้ศัตรูเห็นจุดอ่อน

        ฉับพลัน! ฉันได้คว้ากระบองเหล็กดำขึ้นมา แม้มือจะอ่อนแรงจนแทบถือไม่มั่นแต่ก็ยังดีกว่าปล่อยให้ตัวเปล่า

        “แม่หงส์เซีย..

        หากเกิดอะไรขึ้นให้อยู่ใกล้ ๆ ฉันไว้..

        เลวที่สุดคือฉันจะใช้พลังถล่มกลบปากถ้ำ!"

        นางพยักหน้ารับคำโดยไร้ซึ่งคำพูด

        มือซ้ายของนางคว้าดาบแน่นพลางขยับเข้ามาใกล้ สายตาของเราสองคนจดจ้องไปยังปากถ้ำโดยไม่กะพริบ

        แม้นเสียงหัวใจจะเต้นแรง!

        แต่เราก็พยายามทำตนให้นิ่งที่สุดเท่าที่จะทำได้

        ดาบในมือของนางถูกห่อหุ้มด้วยปราณสีครามเข้ม ขณะที่ปราณของฉันซึ่งยังจางนัก ก็เร่งถูกรวบรวมไว้ที่ฝ่ามือเพื่อประคองกระบองให้มั่น

        จากเงาที่ทอดผ่านเข้ามา..

        ฉันมองออกทันทีว่าเป็นเงาของมนุษย์!

        สัญชาตญาณเรียกร้องให้โจมตีทันที!

        แต่แล้ว..

        สายตาของเราก็สบเข้ากับใบหน้าที่แสนคุ้นเคย

        เป็นอ้ายเจี้ยนแลพ่อหงชุน

        “สวรรค์!!! เซียเอ๋อร์!!”

        เสียงของพ่อหงชุนดังขึ้นอย่างตื่นตระหนก ก่อนที่มันจักเร่งฝีเท้าเข้ามาในถ้ำโดยไม่รั้งรอ

        แม้นสภาพของมันจักยังดูดีกว่าฉันกับแม่หงเซียอยู่มาก..

        แต่แขนซ้ายของมันก็ถูกพันด้วยเศษเสื้อคลุมซึ่งพันไว้กับคออย่างลวก ๆ

        ดูก็รู้ว่าแขนข้างนั้นน่าจะหักฤๅไม่ก็ซ้นอย่างแรง

        วิ่งมาถึง..

        พ่อหงชุนก็โผเข้ามาหาน้องสาวของเขาทันทีโดยไม่สนสิ่งใดอื่น ใช้แขนข้างที่ยังพอใช้การได้ดึงนางเข้าสู่อ้อมกอดแน่นราวกับกลัวว่านางจักหายไปอีกครั้ง

        “น้องพี่!!

        เจ้า..แขนเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง!

        บาดเจ็บตรงไหนอีกบ้าง..!”

        ฉันนั่งมองภาพตรงหน้าเงียบ ๆ ไม่ได้กล่าวสิ่งใด แม้ในใจจะรู้สึกชื่นชมที่สองพี่น้องได้พบกันอีกครั้งอย่างปลอดภัย

        แต่ก็มิอาจปฏิเสธความเหนื่อยล้าทั้งกายและใจที่ยังถาโถมอยู่ในอกฉัน

        แม่หงเซียหันมามองฉัน ดวงตานางยังแดงช้ำอยู่เล็กน้อย

        ฉันจึงเบือนสายตาหนี ไม่อยากให้นางต้องลำบากใจมากไปกว่านี้อีก

        “ต้องขอบคุณท่านชายซุนที่ช่วยปกป้องน้อง”

        เสียงของแม่หงเซียดังขึ้น พร้อมกับหันมามองฉันอีกครั้ง

        ฉันเห็นสีหน้าของนางแดงระเรื่ออย่างชัดเจน

        โชคดีที่ในถ้ำนี้สลัวนัก..

        จึงเชื่อว่าพ่อหงชุนคงไม่ทันได้สังเกตว่าใบหน้าของนางนั้นเรียกได้ว่ากำลังขวยเขินถึงเพียงใด

        ให้ตายเถิด..

        หากสองคนนั้นเข้ามาช้ากว่านี้อีกสักอึดใจ

        ฉันคงได้รางวัลปลอบใจที่หอมหวานที่สุดในชีวิตไปแล้วเป็นแน่

        พวกมันไม่ดูเวล่ำเวลาบ้างเลย!

        “ไง..พี่ฮัคล์เพื่อนยาก

        เคลาของเจ้าดูหยิกและสั้นลงนะ..

        แล้วกลิ่น..”

        เสียงของอ้ายเจี้ยนดังขึ้นพร้อมกลิ่นการหยอกล้อที่เจ้าตัวถนัด

        ฉันกลอกตาให้มันพลางถอนใจระคนเจ็บใจ

        ร่างกายของมันดูแทบไม่เป็นอะไรเลยนอกจากรอยข่วนเล็กน้อย ผิดกับฉันที่แทบจะเหลือแค่จิตวิญญาณแขวนอยู่กับเนื้อหนัง

        “อืม..เหม็น..

        เหม็นเหมือนกลิ่นขนลิงไหม้แหนะ”

        ฉันแทบจะกัดฟันกรอดในลำคอ

        แม้นจะไม่มีแรงพอจะลุกขึ้นไปเขกหัวมัน แต่ในใจก็อยากจักทำอย่างนั้นเสียเหลือเกิน

        หากฉันไม่เจ็บหนักอยู่..

        ป่านนี้..

        พวกมันทั้งสองคงถูกกระบองเหล็กดำของฉันฟาดเสียเข้าให้

        “พวกเอ็งมาช้ากว่านี้สักหน่อยจะตายฤๅไม่!!”

        ฉันกัดฟันกระซิบถามมันอย่างเจ็บทั้งกายและใจ

        มันไม่รู้เลยว่าอีกไม่กี่ลมหายใจฉันจะได้ลิ้มรสแห่งความงามปานน้ำทิพย์

        แต่ก็ต้องมาดับวูบไปเพราะอ้ายพวกนี้ที่โผล่มาขัดจังหวะ

        อ้ายเจี้ยนหัวเราะแห้ง ๆ พลางถอยหลังไปครึ่งก้าวอย่างรู้ความ

        มันคงพอจะอ่านสีหน้าแลเสียงของฉันออกบ้างกระมัง

        .

        .

        .

        หลังจากความวุ่นวายเบื้องต้นจางลง พวกเราจึงได้มีโอกาสพูดคุยแลกเปลี่ยนข้อมูลกันอย่างจริงจัง

        อ้ายเจี้ยนเล่าว่ามันกับพ่อหงชุนต้องหนีการตามล่าของพวกสัมผัสสรรพวิถีขั้นปลายกับขั้นกลางมาด้วยความยากลำบาก

        หากไม่ใช่เพราะอ้ายเกลอคิ้วบางมีวิชาเนตรที่ดีเยี่ยมยามราตรี..

        ป่านนี้คงกลายเป็นศพไร้ญาติไปแล้วทั้งคู่..

        เมื่อถึงคราวที่แม่หงเซียเล่าเรื่องของเราสองคนบ้าง..

        ฉันเห็นพ่อหงชุนเงียบงันไปทันที!

        ยิ่งพอนางเล่าถึงจังหวะที่ฉันใช้ร่างของตนเองบังไฟให้แล้วฝ่ากำแพงเพลิงออกมาพ่อหงชุนถึงกับนั่งนิ่งอยู่นาน

        ตัวฉันเองก็ไม่ต่างกันนัก..

        ไม่ใช่ว่าฉันไม่รู้ว่าในยามนั้นทำอะไรลงไป..

        แต่พอได้ยินเรื่องทั้งหมดจากปากแม่หงเซีย ได้เห็นสีหน้าอันซับซ้อนของนางขณะเล่าเรื่องนั้น

        ใจฉันกลับรู้สึกแปลกพิกลขึ้นมาเสียเฉย ๆ

        คล้ายกับว่าเรื่องที่เพิ่งผ่านมาแม้นจะอยู่ตรงหน้า

        แต่กลับไกลออกไปทุกขณะ..

        ขณะฉันกำลังจะเอ่ยปากพูดอะไรบางอย่าง แต่พ่อหงชุนก็ขยับตัวขึ้นมาเล็กน้อย..

        แล้ว!!

        เข่าทั้งสองของพ่อหงชุนก็ทรุดลงแนบพื้น

        ศีรษะของเขาโขกลงกับพื้นถ้ำเสียงดัง 'ปัก'

        “พี่ซุน!!

        โปรดรับการคารวะจากข้า!

        สิ่งที่ท่านทำนั้นยากที่ตัวข้านี้จะหาสิ่งใดมาตอบแทนท่าน!!!

        ขอเพียงผ่านพ้นเรื่องราวอันเลวร้ายนี้ไปได้..

        ข้าสัญญา..

        ไม่ว่าท่านจะร้องขอสิ่งใด..

        ข้าจะหามามอบให้ท่านโดยไม่มีบิดพลิ้ว..!!”

        ฉันได้แต่ถอนใจเบา ๆ พลางเอ่ยตอบไปด้วยน้ำเสียงเหนื่อยล้า

        “เล่นคารวะฉันแลค่อยบอกให้รับการคารวะ..

        แบบนี้ฉันจักปฏิเสธได้เยี่ยงไร..

        ชั่งเถิด...ชั่งเถิด...

        อย่าได้คิดมาก

        หากพวกเอ็งมาช้าฉันก็คงได้สิ่งที่ควรได้ไปแล้วกระมัง”

        ว่าจบฉันจึงได้หันไปมองแม่หงเซียพลางแสร้งอมยิ้มบาง ๆ

        พอเห็นว่านางเขินจนเบี่ยงหน้า มือไม้เก้ ๆ กัง ๆ ไม่รู้จะวางไว้ตรงไหน ฉันจึงรีบหันหน้ากลับมา ไม่อยากให้แม่ต้องอายขวยไปมากกว่านี้

        แล้วฉันจึงได้กล่าวต่อ

        “พ่อหงชุน..

        เขตแดนในอาณาจักรปัญจมิตรที่สกุลของฉันปกครองกับพื้นที่แคว้นทางตอนเหนือของเอ็งนั้นอยู่ติดกัน

        ฉันเพียงหวังว่าสักวันความสัมพันธ์ที่ตึงเครียดมาตลอดจะเบาบางลงไปบ้าง

        ไม่มาก..

        แต่น้อยก็ยังดี...”

        เมื่อฉันว่าจบ

        พ่อหงชุนก็ยืดอกขึ้นพลางเอ่ยตอบด้วยความหนักแน่นว่า

        “ข้ารับปากท่าน..พี่ซุน!

        หากรอดกลับไปได้ ข้าจะทูลเกล้าฯ ต่อเสด็จตาให้ทรงทราบถึงเรื่องนี้

        หากเสด็จตาทรงทราบ..

        ข้ามั่นใจ..

        ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเราสองดินแดนจะต้องพื้นคืนกลับมาได้ในไม่ช้าแน่”

        “ฉันไม่คิดว่ามันจะง่ายเพียงเท่านั้นดอก..

        แต่ไม่แน่..

        หากเอ็งพยายามมากพอ..

        น้ำหยดลงหินอย่างไรหินย่อมก่อนลงตามกาล หวังว่าเรื่องนี้จะเป็นจุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์ครั้งใหม่ของพวกเราสองดินแดน”

        ฉันรู้ดีว่าการเจรจาระดับแคว้นไม่ใช่สิ่งที่แก้ได้ด้วยถ้อยคำไม่กี่ประโยค

        แต่หากเจตนาดีเริ่มต้นจากใจจริงแล้วไซร้..

        ย่อมมีโอกาส

        แลจริง ๆ ฉันว่าจะพูดต่อ..

        แต่สุดท้ายกลับกลืนถ้อยคำลงคอ ไม่กล้าเอ่ยคำที่แท้จริงในใจออกไปต่อหน้าแม่นางเสียที

        เพราะหาฉันว่าความในใจออกไปตอนนี้..

        มันก็ดูคล้ายว่าฉันกำลังมัดมือชกทั้งพ่อหงชุนและแม่หงเซียก็มิปาน

        แล้วจังหวะที่ทุกคนกำลังเงียบ..

        เสียงของอ้ายเจี้ยนที่เงียบมานานก็พลันดังขึ้น

        “นี่..

        พวกเจ้า..

        พวกเจ้ารู้สึกหรือไม่ว่าถ้ำนี้มันแปลก ๆ?”

        ฉันหันไปมองอ้ายเกลอคิ้วบางด้วยความสงสัย ก่อนจะมองตามสายตาของมันไปยังพื้นหินผิวขรุขระและผนังถ้ำรอบด้าน

        บรรยากาศภายในถ้ำตอนนี้ยังคงเงียบสงบ มีเพียงแสงแดดอ่อน ๆ ที่สาดลอดเข้ามาทางปากถ้ำ แลกลิ่นดินเปียกชื้นปะปนกับกลิ่นเลือดที่ยังคงคลุ้งอยู่ในอากาศ

        อ้ายเจี้ยนยกแขนขึ้นดูแผลตามร่างกายตนเอง ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยสีหน้าฉงน

        “ข้ารู้สึกว่าถ้ำแห่งนี้มีพลังเยียวยาบางอย่าง หรือไม่ก็มีปราณรักษาชั้นยอด!

        แผลของข้ารอบตัวเหมือนจะดีขึ้นแล้ว

        ทั้งพลังปราณของข้าเองก็เหมือนจะฟื้นคืนกลับมาได้ราวแปดส่วนแล้วเช่นกัน”

        ฉันขมวดคิ้วนิด ๆ ก่อนจะหลับตาแล้วตั้งสมาธิภายใน

        ครู่หนึ่ง.. จึงรู้สึกได้ว่าความปวดระบมในกล้ามเนื้อของฉันลดลงเล็กน้อยจริง ๆ ราวกับมีพลังบางอย่างแทรกซึมอยู่ในอากาศรอบตัว

        มันช่วยผ่อนคลายความตึงเครียดในเส้นเอ็นและเสริมสร้างการฟื้นฟูของร่างกาย

        แม้นจะยังเจ็บอยู่มาก..

        แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่า..

        ถ้ำนี้มิใช่ถ้ำธรรมดาแน่