Jong Lua เกรียนเทพ!!! เย้ยฟ้าข้าคือตำนาน

จอมเจ้าเล่ห์

                 จงลั่วแสยะยิ้มอย่างชั่วร้าย ก่อนจะคุกเข่าลงตรงหน้าแมกนัสที่เพิ่มพลังป้องกันตัวจนถึงขีดสุด

                แม้แมกนัสจะมั่นใจว่าเด็กสาวตรงหน้าไม่น่าจะมีไพ่ตายใด ๆ ที่จะสามารถจู่โจมทะลุพลังเกราะทองของเขาได้ แต่ประสบการณ์ในการประลองหลาย ๆ ครั้งในคลาสเรียน รวมถึงการแข่งขันท้าพนันกันในหมู่อัศวิน ทำให้เขารู้ดีว่าความประมาทเป็นบ่อเกิดแห่งหายนะ

                สองมือของแมกนัสกุมกระชับโล่กลม ที่ตอนนี้เพิ่มออร่าสีขาวนวลแผ่ออกมารอบ ๆ ตัวโล่ จนดูเหมือนแมกนัสมีกำแพงพลังงานป้องกันด้านหน้าจนเกือบจะครอบคลุมได้มิดทั้งตัว สายตาของอัศวินหนุ่มมองจ้องคู่ต่อสู้ของเขาเขม็ง ผ่านทางด้านบนของโล่หนา เมื่อเห็นว่าคู่ต่อสู้ของเขาเข้ามาอยู่ในระยะโจมตี พร้อมเสียงจากกรรมการ ที่เริ่มทำการนับสัญญาณเวลา แมกนัสก็หดศีรษะลง เพื่อเลี่ยงจุดตาย แต่แล้วจู่ ๆ ศัตรูเพียงหนึ่งเดียวบนเวทีของเขา ก็วูบหายไปจากตรงหน้า มีเพียงเสียงแปลกประหลาดที่ดังขึ้นมา

                เคร้ง!!!...เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง! ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

                เสียงดังถี่รัวที่เกิดขึ้นนั้น รวดเร็วมาก และเป็นเวลาแค่เพียงชั่วเสี้ยววินาที ร่างกายของแมกนัสที่กำลังเปิดเกราะอยู่รู้สึกเหมือนมีแรงสั่นสะเทือนเบา ๆ แต่ด้วยท่าร่างที่มั่นคงที่สุดในการป้องกัน บวกกับแมกนัสเพิ่มพลังป้องกันสูงที่สุดในทุกจุดตายที่อาจจะเกิดปัญหาขึ้นได้ แรงสั่นสะเทือนเพียงนี้จึงมิใช่ปัญหา แต่ที่เขาแปลกใจคือเด็กสาวคนนั้นกำลังทำอะไรอยู่

                แม้ใจหนึ่งอยากจะโผล่หน้าออกไปดู แต่อีกใจก็ห้ามเอาไว้ว่ามันอาจจะเป็นกับดัก เมื่อคิดถึงกับดัก หน้าของรอนนักรบที่ถูกล่อหลอกให้เข้าใกล้ และจู่โมจุดยุทธศาสตร์ของท่านชายก็ลอยขึ้นมา ยิ่งตอกย้ำให้แมกนัสเลือกที่จะอยู่ภายใต้โล่แกร่งของตัวเองต่อไป แต่แล้วหางตาของเขาก็เหลือบไปเห็นเหล่าคนดู ที่มีสีหน้าประหลาดแตกต่างกันไป

                เมื่อเสียงนับดังถึง...ห้า แรงสั่นสะเทือนนั่นก็หยุดลง และเปลี่ยนเป็นอาการคันแถวบริเวณนิ้วเท้าแทน แต่ในใจก็คิดว่าเขาอาจจะอยู่ในท่านี้นานเกินไป ทนอีกเพียงไม่กี่วินาที ชนะก็จะอยู่ในมือของเขาแล้ว

                ...ทันทีที่เสียงกรรมการนับสิบ จงลั่วก็คุกเข่าลงที่หน้าแมกนัสอย่างรวดเร็ว เขารู้ดีว่าในตอนนี้ แม้ทุ่มกำลังทั้งหมดก็ไม่อาจเอาชนะแมกนัสได้ แต่เงื่อนไขในการประลองคือการทำลายเกราะวัดแถบพลัง ซึ่งไม่ใช่การประลองแบบสู้ตัวต่อตัวโดยทั่วไป เพราะการต่อสู้ตัวต่อตัว นั่นหมายถึงคุณต้องล้มคู่ต่อสู้ของคุณจริง ๆ แต่การทำลายเกราะพลังนั้น ก็แค่การโจมตีเข้าไปให้โดนร่างกายของคู่ต่อสู้ และเกราะพิเศษที่ใช้ในการแข่งขัน ก็จะประเมินความเสียหายที่ได้รับ เทียบกับพลังที่วัดได้จากผู้ใส่ และเพื่อความแน่ใจ จงลั่วจึงได้ไปสอบถามกรรมการ ซึ่งก็คืออาจารย์เดธสตาร์อีกครั้งเพื่อยืนยันความคิดของตัวเอง และเมื่อได้คำตอบ จงลั่วก็มั่นใจว่าชัยชนะต้องอยู่ในมือของเขาอย่างแน่นอน

                เข่าทั้งสองข้างแตะถึงพื้น สายตาอันแหลมคมก็ทำงาน รองเท้าเหล็กของอัศวินที่แมกนัสใส่อยู่ มีรอยชำรุดเมื่อตอนที่เขาหมุนควงสว่าน แรงกดที่ส่งลงมายิ่งทำให้ร่องรอยนั้นเด่นชัดขึ้น แรงกดที่เท้าขวา นั้นมีมากกว่าเท้าซ้าย และตอนนี้มันก็สะท้อนออกมาเป็นรอยเปิดของหัวเกือกบริเวณนิ้วโป้ง แม้จะเป็นเพียงรูเล็ก ๆ ที่เปิดขึ้นบริเวณปลายแหลม แต่นั่นก็เพียงพอแล้ว

                ...ทักษะช่างตีเหล็ก

                มีดสั้นในมือจงลั่ว ไม่ได้ถูกใช้โจมตีอย่างที่ทุกคนคิด มันถูกเสียบเลาะเข้าไปในร่องของรอยต่อ ก่อนจะขยับไปมาอย่างรวดเร็ว จนเกิดการเสียดสีกันของโลหะ และส่งเสียง "เคร้ง!" ดังต่อเนื่อง แต่ด้วยความสามารถของช่างรองเท้า และช่างเหล็กเพียงเสี้ยววินาที หมุดยึดตัวหนึ่งก็กระเด็นออกมา ผู้ชมที่อยู่รอบเวที ต่างลุกขึ้นเขย่งขา บ้างก็ปีนขึ้นไปยืนเพื่อชมดูสิ่งแปลกประหลาดที่จงลั่วกำลังทำ

                ...ทักษะการตัดเย็บ

                เมื่อหมุดตัวแรกหลุดออก เส้นลวดสีเงินที่ยึดแผ่นเหล็กก็ถูกดึงออกมา จงลั่วจะใช้มีดสั้นแหย่เข้าไปที่รูก่อนหน้า และออกแรงงัดเพียงนิดเดียว เหล็กหัวเกือกก็หลุดออกมา เหล่าผู้ที่เห็นเหตุการณ์ต่างก็อ้าปากค้างไปตามกัน

                "การทำลายง่ายกว่าตอนสร้างเยอะจริง ๆ"จงลั่วพึมพำกับตัวเอง

                แม้จะมีเสียงโห่ฮาดังขึ้นเมื่อ เหล็กหัวเกือกหลุดออกมาแล้ว แต่จงลั่วไม่มีเวลามาใส่ใจ เพราะเขารู้ดีว่าเวาลาผ่านไปเกือบจะครึ่งทาง และตอนนี้เป้าหมายหลักของจงลั่วก็ปรากฏอยู่ที่ตรงหน้าแล้ว

                "อา..."จงลั่วตาลุกวาวเมื่อเห็นนิ้วโป้งตีนที่แลบออกมาในตอนนี้ ปลายมีดสั้นที่แหลมคมถูกปักลงไปที่นิ้วโป้งอย่างถนัดถนี่ แม้จะไม่สามรถแทงเข้าไปในนิ้วได้จริง ๆ แต่กลับทำให้แถบพลังของเกราะลดลงเล็กน้อย สายตาของจงลั่วเหลือบขึ้นไปมองแมกนัสแวบหนึ่ง และแน่นอนเจ้าอัศวินร่างยักษ์ยังคงก้มหน้าก้มตา หลบซ่อนอยู่ภายใต้โล่ของมัน รวมถึงเร่งพลังป้องกันที่หนาแน่นเฉพาะจุดตาย แต่พลังป้องกันที่อยู่ภายใต้ส่วนหนาของเกราะเท้า รวมถึงรองเท้าล้วนอ่อนโทรมจนแทบจะไม่มีเลย ยิ่งเหล็กที่ห่อหุ้มปลายนิ้วหลุดออกมา ก็เสมือนหนึ่งแมกนัสแก้ผ้าเปลือยเปล่ามาให้จงลั่วเอามีดสั้นจิ้มเข้าไปก็มิปาน และเมื่อโอกาสทองมาถึงมีหรือที่เขาจะปล่อยผ่าน

                ...ทักษะแทงรัวของโจร

                "ปักๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ..." มีดสั้นกระหน่ำรัวเข้าใส่นิ้วโป้งตีนไวราวกับสายฟ้าฟาด แม้จะมีบางจังหวะที่พลาดไปโดนจุดอื่นบ้างเพราะแมกนัสพยายามขยับนิ้วไปมาเพื่อแก้อาการคัน

                ...ในที่สุดเกราะพลังก็ลดลงจนหมด

                "โอ๊ย!" เสียงอุทานของแมกนัสดังขึ้น พร้อมกับชักเท้ากลับ ซึ่งเป็นเวลาเดียวกับที่เสียงนับของอาจารย์เดธสตาร์ถึงศูนย์ พอดี โล่ในมือถูกลดลงต่ำ ทำให้เขามองเห็นคู่ต่อสู้อีกครั้ง สายตาของแมกนัสจ้องมองดูมีดในมือของจงลั่วด้วยความประหลาดใจ มีดสั้นเล่มนั้นมีเลือดติดอยู่ที่ปลายแหลมของมัน และเมื่อเขาก้มลงมองที่เท้าตัวเองก็พบว่ามันเลือดออก

                ...แถบพลังหมดไปครู่หนึ่งแล้ว สายตาของแมกนัสมองดูรอบ ๆ สองหูอื้ออึง "เขาแพ้" คำนี้ไม่เคยอยู่ในความคิดของแมกนัสเลยตั้งแต่ก้าวขึ้นมาบนเวที แต่ความจริงก็ออกมาแล้วเขาแพ้

                "ยัยเด็กเจ้าเล่ห์!" แมกนัสตะโกนลั่นด้วยความเกรี้ยวโกรธ ก่อนจะใช้เท้าแตะดาบที่ด้านข้างให้ลอยขึ้นมา มือขวายื่นออกไปคว้าจับด้ามดาบเอาไว้ ก่อนจะพุ่งพลังทั้งหมดเข้าไปจนดาบส่งแสงเรืองรอง จากสีขาวจนตอนนี้มันข้ามระดับกลายเป็นสีเหลืองสด

                เขาข้ามระดับจากนักเรียนอัศวิน จนกลายเป็นอัศวินฝึกหัดได้เพราะความคับแค้นที่ปะทุถึงขีดสุด และพลังที่อัดแน่นก็เพียงพอจะสังหารจงลั่วได้ในครั้งเดียว

                "หยุด!!!" อาจารย์หลายคนตะโกนห้าม รวมถึงเดธสตาร์ที่อยู่ใกล้เหตุการณ์ที่สุด เพราะเมื่อการประลองยุติลงเกราะทดสอบก็ถูกยกเลิกตามไปด้วย

                อาจารย์เดธสตาร์ที่อยู่ใกล้ที่สุด พุ่งเข้าหยุดยั้งแต่ด้วยระยะทางที่ต่างกันมาก ทำให้เขาช้ากว่าแมกนัสอยู่เล็กน้อย

                จงลั่วเองก็ตกใจไม่แพ้กัน แต่ในยามคับขัน จงลั่วรีบใช้เกราะละอองพิษควันสีเขียวฟุ้งกระจายออกมาจากตัวของจงลั่ว และครอบคลุมร่างที่พุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็วของแมกนัส

                จงลั่วพยายามเบี่ยงตัวหลบไปทางด้านข้าง เสียงกรีดร้องดังก้องไปทั้งห้อง ร่างของจงลั่วโดนแรงปะทะ กระแทกจนล้มกลิ้งไปกับพื้น 

                เวทลมอัดกระแทกที่ออกจากวงเวทในฝ่ามือของอาจารย์เดธสตาร์ ซัดกระแทกเข้ากับร่างยักษ์ของแมกนัส จนมันกระเด็นล้มกลิ้งหงายกับพื้นลานประลอง...หมดสติกองอยู่กับพื้นไปในทันที

                อาจารย์ทุกคนในห้องมายืนกันอยู่บนเวที มองดูแมกนัสที่ถูกอาจารย์เดธสตาร์ใช้เวทอัดกระแทกจนกองหมอบไปกับพื้น ทุกสายตาต่างมองไปที่ร่างของแมกนัสด้วยสายตาไม่พอใจ มีเพียงอาจารย์เดธสตาร์คนเดียวที่มองดูจงลั่วที่ลุกขึ้นยืนด้วยสายตาที่แฝงไว้ด้วยความสงสัย

                "ทำไมข้ารู้สึกเหมือนว่าเจ้าเด็กแมกนัสมันตัวแข็งทื่อไปก่อนที่ข้าจะโจมตีนะ" เดธสตาร์ดึงสายตากลับมายังอาจารย์คนอื่น ๆ ที่พร้อมใจกันอยู่บนเวทีในตอนนี้ "อืม...เราคงจะคิดมากไปเอง"