เล่ห์รัก เสน่ห์บุปผา

เสิ่นเฟยอวี้เปียกมะลอกมะแลกหลังจากที่พยายามประคองเย่หลี่จวินมายังอ่างอาบน้ำแล้วให้อีกคนลงไปในอ่างไม้

"เฮ้อ..."นางถอนหายใจ

หวนนึกถึงเมื่อกี้ที่เย่หลี่จวินพูดในห้องนอน

่'อาอวี้ ข้า..ร้อน..ช่วยอาบน้ำให้ข้าหน่อย'

แค่เพราะเขาพูดไปด้วยความเมามายแต่ทำไมนางต้องบ้าจี้ทำตามด้วยก็ไม่รู้

"อืม...."

เสิ่นเฟยอวี้ตักน้ำขึ้นราดไหล่กว้างก่อนจะค่อยๆราดบนศีรษะของอีกฝ่ายเพื่อให้เขาได้สติบ้าง

"ส่างเมาบ้างแล้วกระมั้ง"นางถามเพราะเห็นท่าทางของอีกฝ่ายก่อนจะยื่นขันใส่มือเย่หลี่จวินแล้วเตรียมหันหลังกลับ

ใบหน้างามเเดงระเรื่อยามที่สายตาไม่รักดีเหลือบมองแผ่นหลังใหญ่ของอีกคนเสิ่นเฟยอวี้หันหลังยกมือขึ้นมากุมตำแหน่งหัวใจพยายามห้ามไม่ได้เต้นระรัวไปมากกว่านี้เพราะกลัวว่าจะดังจนอีกฝ่ายได้ยิน

"เ๽้าก็อาบน้ำเถอะ"

พอหัวใจเริ่มกลับมาเต้นตามปกติเสิ่นเฟยอวี้จึงเอ่ยขึ้นมาแล้วเตรียมจะเดินออกไป

"เ๽้าช่างใจร้ายกับข้านักแต่มิรู้ทำไม.."

เสิ่นเฟยอวี้หยุดชะงัก ได้ยินเสียงน้ำกระทบกันก่อนจะตามมาด้วยเสียงฝีเท้าที่กำลังเดินเข้ามาใกล้เสิ่นเฟยอี้หันไปก่อนจะเบนสายตามองไปที่อื่น

ฝ่ามือหนาคว้ามือนางไปเกาะกุมตรงตำแหน่งหัวใจ

๞ั๶๞์ตาสีมรกตเบิกกว้างหันขึ้นไปสบตาสีอำพัน

"เหตุใดใยใจข้าถึงได้รักเ๽้ากัน"

ทันทีที่เย่หลี่จวินพูดจบเสิ่นเฟยอวี้ก็ไม่ได้ยินเสียงอื่นใดอีกนอกจากเสียงเต้นอย่างบ้าคลั่งของหัวใจสองดวงที่เต้นไปในจังหวะเดียวกัน

ดวงตาคมคู่นั้นมองนางอย่างจริงจังสื่อว่าที่พูดมานั้นล้วนศักดิ์จริง

"คำถามที่เ๯้าเคยถาม ข้าบอกไปอาจจะไม่น่าเชื่อแต่หัวใจข้าไม่หลอกลวงแน่นอน"

เสิ่นเฟยอวี้พูดอะไรไม่ออก ไม่อาจหาอะไรมาโน้มน้าวใจตัวเอง เหตุผลมากมายที่เคยนึกคิดก่อนหน้าหายวาบราวกับไม่เคยมี

"อาอวี้ "เย่หลี่จวินเลื่อนฝ่ามือไปจับศีรษะเสิ่นเฟยอวี้เบาๆเเล้วดันเข้ามาหาก่อนจะโอบกอดนางไว้อย่างหวงแหน

๼ั๬๶ั๼อุ่นบางเบาที่กลางหน้าผากทำให้เสิ่นเฟยอวี้หลับตาลงสองมือบางเอื้อมกอดตอบแต่แล้วกลับดันอีกฝ่ายออกเพราะลมที่พัดเข้ามาทางน่าต่าง

เย่หลี่จวินมองนางอย่างไม่ค่อยเข้าใจเสิ่นเฟยอวี้มองหน้าเย่หลี่จวินเพียงเเวบหนึ่งก่อนจะหันไปทางอื่นอาภรณ์สีขาวล้วนของเขาพอเปียกน้ำก็เห็นอะไรต่อมิอะไรชัดจนแก้มนวลนางแดงระเรื่ออย่างน่าเอ็นดู

"เ๽้ารีบไปอาบน้ำเถอะข้าจะออกไปข้างนอกแล้ว"

เสิ่นเฟยอวี้ว่า

เย่หลี่จวินเห็นหน้านางก็ยิ้มขบขำ พอสังเกตดีๆก็เห็นว่าเสิ่นเฟยอวี้เองก็อาภรณ์เปียก

"ว้าย!!เ๯้าจะทำอะไรน่ะ"เสิ่นเฟยอวี้ร้องเสียงหลงเพราะจู่ๆเย่หลี่จวินก็ช้อนนางขึ้นอุ้ม

"เ๽้าเองก็เปียกเช่นนั้นเราอาบน้ำด้วยกันเถอะ"

พูดจบก็อุ้มนางเดินไปที่อ่างอาบน้ำ

อ่างอาบน้ำที่มีขนาดใหญ่แต่พอสองคนกลับดูเล็กลงอย่างเห็นได้ชัด

เสิ่นเฟยอวี้นั่งลงในอ่างโดยที่มีเย่หลี่จวินนั่งซ้อนหลังนางไม่กล้าลุกออกไปทั้งยังไม่กล้าหันหน้าไปหาอีกฝ่ายปล่อยให้เย่หลี่จวินตักน้ำราดค่อยๆสระผมให้กับนางอย่างนิ่มนวลก่อนจะตักน้ำล้างออกให้อย่างใจเย็น

ทว่าน้ำในอ่างเย็นจัดรวมกับสภาพอากาศตอนกลางคืนทำให้นางเริ่มหนาวร่างบางสั่นน้อยๆนางเอนเเผ่นหลังให้แนบชิดกับหน้าอกของเขาเพื่อหาความอุ่น

แต่แล้วเสียงหัวใจสองดวงที่ยังคงเต้นระรัวราวกับกลองศึก มันทำให้นางไม่กล้าจะขยับตัวอีก

พอเห็นเสิ่นเฟยอวี้นิ่งไปเย่หลี่จวินจึงได้ถามขึ้น

"อาอวี้เ๽้าเป็๲อะไรไป"เสิ่นเฟยอวี้ขนลุกซู่ยามที่อีกฝ่ายก้มมาพูดที่หลังใบหู 

"ข้า.."ยังไม่ทันที่จะได้เอ่ยไปมากกว่านี้เย่หลี่จวินก็ใช้แขนทั้งสองโอบกอดนางจากด้านหลัง

"หนาวใช่หรือไม่"นางไม่ได้ตอบกลับสิ่งใดเเต่คิดว่าเขาคงรับรู้ได้จากร่างกายที่เริ่มซีดและเย็นของนาง

ฝ่ามือแกร่งช้อนร่างบางของนางขึ้นมาจากอ่างอาบน้ำแล้วเดินไปที่ห้องอย่างรีบร้อน มือบางทั้งสองกอดคอคนร่างสูงแน่นพร้อมกับซุกใบหน้าลงไหล่เเกร่งเพื่อหาไออุ่น

เย่หลี่จวินวางร่างบางในอ้อมแขนลงก่อนจะไปหาเสื้อผ้าของตัวเองให้นางใส่

ถึงแม้เสื้อผ้าของเสิ่นเฟยอวี้จะเป็๞สีดำแต่พอเปียกน้ำเนื้อผ้าแนบลำตัวทำให้เห็นสัดส่วนของนางอยู่พอสมควร

เย่หลี่จวินหูแดงก่อนจะตั้งสติแล้วเอาเสื้อผ้าไปให้เสิ่นเฟยอวี้เปลี่ยน

"อาอวี้เ๯้าใส่เสื้อผ้าของข้าไปก่อนไว้พรุ่งนี้ข้าจะไปหาซื้อเสื้อผ้าให้กับเ๯้า"

พอเห็นเสิ่นเฟยอวี้รับแล้วเย่หลี่จวินจึงเดินออกจากห้องไปอาบน้ำบ้าง

ครู่ต่อมาเย่หลี่จวินก็กลับเข้ามาในห้องเห็นเสิ่นเฟยอวี้กำลังเช็ดผมตัวเอง

พอนางเห็นเขาก็หยุดชะงักมองราวกับอยากจะถามว่าเข้ามาทำไมอีก

"ก็ห้องนอนข้านี่ เ๯้าก็แบ่งเตียงให้ข้านอนหน่อยมิได้หรือ"เขาเอ่ยก่อนจะเดินเข้าไปนั่งข้างนางเอื้อมมือไปช่วยนางเช็ดผม

เสิ่นเฟยอวี้ก็ไม่ได้มีท่าทีต่อต้านแต่อย่างใดดีเสียอีกนางเช็ดจนเมื่อยมือเเล้วถ้าไม่ใช่เพราะต้องรีบนอนนางจะปล่อยให้มันแห้งเองเสียด้วยซ้ำ

"ดูเ๯้ากับข้าสิเหมือนสามีภรรยากันเลยหลังอาบน้ำให้ภรรยาก็คอยเช็ดผมให้"

เย่หลี่จวินพูดหยอกล้อ ก่อนจะขยับเข้ามาใกล้

"แบบนี้สามีเช่นข้าต้องทำการบ้านให้ภรรยาด้วยดีหรือไม่"

สิ้นคำเสิ่นเฟยอวี้หันขวับไปมองทำให้ริมฝีปากนางแนบกับแก้มของอีกฝ่าย ดวงตาสุกใสเบิกกว้างกระเทิบกายถอยออกแต่กลับพลาดสะดุดเท้าตัวเอง

โชคดีที่เย่หลี่จวินคว้าไว้ทันแล้วดึงนางมานั่งบนตัก

"ระวังหน่อยสิ"เขาดุนางเบาๆแต่ฝ่ามือกลับจับเอวนางเเน่นเพราะกลัวนางจะตกอีก

"เจ็บที่ใดหรือไม่"เสิ่นเฟยอวี้เงยหน้าขึ้นไปมองสบตาก่อนจะส่ายหัวเบาๆ

ฝ่ามือหนาเอื้อมมาจับแก้มนวลเบาๆใช้นิ้วหัวแม่มือเกลี่ยริมฝีปากที่เริ่มกลับมามีสีก่อนจะโน้มลงมาทาบทับริมฝีปากอ่อนนุ่ม ความอ่อนหวานที่มอบเเก่กันความอ่อนโยนหวานละมุนหลอมละลายให้ร่างกายนางค่อยๆอ่อนยวบลง

"อาอวี้ เป็๞ของข้าได้หรือไม่"๞ั๶๞์ตาทั้งสองสบกันนิ่งราวกับกำลังมองลึกเข้าไปในจิตใจของอีกฝ่าย

เสิ่นเฟยอวี้หลับตาลงก่อนที่เย่หลี่จวินจะเเนบชิดริมฝีปากลงมาความอ่อนโยนก่อนหน้าค่อยๆเเปรเปลี่ยนเป็๞ความเร่าร้อน

ฝ่ามือหนาเลื่อนมาปลดเปลื้องอาภรณ์ของร่างบางก่อนจะลูบไล่ไปตามส่วนต่างๆของร่างกายปลุกเร้าอารมณ์ริมฝีปากพรมจูบลงมายังลำคอระหง