(จบ) ตำนานจอมเวทย์วงแหวนที่หก

บทที่53: ตลาดนัด

เฮรัค เตรียมตัวมุ่งหน้าไปยังจัตุรัสตลาดนัดเพื่อระบายยารักษาขาวปราชญ์ ที่เขามีอยู่ในมือยาชนิดนี้เป็นสินค้าพื้นฐานที่ศิษย์พ่อมดต่างต้องการและเขามั่นใจว่าแม้คุณภาพจะสู้ยาที่ป่าแสงจันทร์ปรุงขายเองไม่ได้แต่มันก็ดีพอที่จะช่วยให้คนซื้อรอดพ้นจากบาดแผลฉกรรจ์ได้แน่นอน

จัตุรัสแห่งนี้กว้างขวางและพลุกพล่านไปด้วยเหล่านักเวทที่นำของมาแลกเปลี่ยนกันระหว่างที่เฮรัคกำลังสอดส่ายสายตาหาที่ว่าง เขาก็พบกับ เลโอ เพื่อนร่วมชั้นสวมแว่นตาหนาเตอะนั่งอ่านหนังสือเล่มโตอยู่หลังกองหนังสือเก่า

"เลโอ!"

เฮรัคส่งเสียงทัก

เลโอขยับแว่นแล้วเงยหน้าขึ้นมายิ้ม

"ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ เฮรัค"

"ที่ข้างๆ เจ้านี่ว่างไหม?ข้าขอตั้งแผงด้วยคน"

เมื่อเห็นเลโอพยักหน้า

เฮรัคก็จัดการวางยารักษาขาวปราชญ์ 4ขวดแรกที่ปรุงเสร็จลงบนผืนผ้าเรียบๆ จากนั้นเขาก็หยิบตำราหลักการพื้นฐานของการฝึกสมาธิ ขึ้นมาอ่านบ้าง เพื่อไม่ให้เสียเวลาไปเปล่าๆ

แม้จะมี ชิปพันธุกรรม คอยช่วยเหลือแต่เฮรัคเตือนตัวเองเสมอว่า เชนหลาน คือเครื่องมือภายนอกพลังที่แท้จริงต้องมาจากความเข้าใจลึกซึ้งของตัวเขาเองเท่านั้น

"เฮรัค...นั่นเจ้าปรุงยาเวทมนต์ได้แล้วหรือ?"

เลโอมองขวดยาด้วยความทึ่ง

"ก็แค่ลองหัดน่ะ จ่ายค่าเรียนไปเยอะจนเกือบหมดตัวเลยต้องรีบเอาออกมาขายถอนทุนคืน"

เฮรัคแสร้งทำหน้าเศร้าประหนึ่งคนถังแตก

เลโอเห็นใจพลันเพราะรู้ดีว่าการปรุงยาคือหลุมดำที่สูบหินเวทของศิษย์พ่อมดที่ยากจนได้เร็วที่สุด

เฮรัควางแผนไว้แยบยลเขาจะไม่ขายยาปริมาณมากเกินไปเพราะอัตราความสำเร็จที่สูงลิ่วของเขาอาจกลายเป็นจุดสนใจที่อันตราย

ไม่นานนัก ลูกค้าคนแรกก็เดินเข้ามาเป็นชายผมหยิกสีแดงเพลิงที่ตรวจเช็กคุณภาพยาอย่างละเอียดทั้งการดกตะกอนและความเข้มข้นของ พลังเวทมนต์ ที่แฝงอยู่

"ยาคุณภาพดี ข้าขอสองขวด"

เขาจ่ายหินเวท 10ก้อนทันทีโดยไม่ต่อรอง

ยารักษาของเฮรัคขายดีเกินคาดเพียงครู่เดียวขวดที่เหลือก็ถูกกว้านซื้อไปจนหมด เขาหยิบยาชุดที่สองออกมาอีก 3ขวดและแกล้งบ่นถึงหนี้สินที่ติดค้างอาจารย์แลร์รีเพื่อให้เลโอหายสงสัย

ลูกค้ารายต่อมาคือหญิงสาวร่างสูงโปร่งในชุดคลุมศิษย์พ่อมดสีดำท่าทางของเธอดูเยือกเย็นและทรงอำนาจ เธอหยิบขวดขึ้นมาดูแล้วอุทานเบาๆ

"เจ้าปรุงเองงั้นหรือ?มีมากกว่าสามขวดไหม?"

"หินเวทข้ามีจำกัดซื้อวัตถุดิบมาได้เท่านี้แหละ"

เฮรัคตอบพลางหัวเราะแห้งๆ

"ฝีมือไม่เลว ข้าเหมาหมด"

เธอวางหินเวท 15ก้อนแล้วจากไปทิ้งไว้เพียงแผ่นหลังและเรียวขายาวที่ก้าวเดินอย่างมั่นคง

เฮรัคเก็บแผงด้วยความพอใจเขาได้หินเวทมารวม 35 ก้อน

"เลโอ ข้าไปก่อนนะ"

เขาลาเพื่อนที่ยังคงจมดิ่งอยู่กับกองตำราอย่างขยันขันแข็ง

ระหว่างเดินกลับเฮรัคสังเกตเห็นแผงขายยาอื่น ยาขาวปราชญ์ของคนอื่นมักจะมีสีเหลืองขุ่นหรือตะกอนข้นซึ่งแสดงถึงคุณภาพที่ต่ำกว่ามาก

ยาของเขาเป็นรองเพียงยาจากหอปรุงยาเท่านั้นนั่นเพราะความแม่นยำของ เชนหลาน ที่ช่วยควบคุมทุกตัวแปรอย่างไร้ที่ติ

“เชนหลาน ตรวจสอบยอดรวมหินเวทในปัจจุบัน”

“ยอดรวม: 37 ก้อน ต่ำกว่าระดับที่กำหนดสำหรับการซื้อวัตถุดิบยารุ่งอรุณ”

ชิปพันธุกรรม รายงานทันที

เฮรัครู้ดีว่าการปรุงยาขายพร่ำเพรื่อจะดึงดูดภัยมาหาตัวเขาจึงเปิดหินยันต์สื่อสาร เพื่อหาแหล่งรายได้ทางอื่นและสายตาก็ไปหยุดอยู่ที่ภารกิจหนึ่งที่น่าสนใจ

ภารกิจ: ล่าอสูรยักษ์หิน – รางวัล: 20หินเวท และโอกาสฝึกฝนด้านยาพลังเวทมนต์เพิ่มเติม

"ยักษ์หินงั้นหรือ...น่าจะเป็นบททดสอบ พลังเวทมนต์ และการวิเคราะห์ของ เชนหลาน ได้ดีทีเดียว"

เฮรัคตัดสินใจเลือกภารกิจนี้ทันที