อสูรไร้เทียมทาน

บทที่ 47

กับดักจากภายในป่ายามราตรี

กลุ่มคนจากนิกายมานทำการเคลื่อนที่เข้ามา พวกมันเข้ามาภายในป่าแห่งนี้โดยที่พวกมันนั้นไม่รู้เลยว่าภายในป่าแห่งนี้มีความอันตรายอะไรซ่อนเอาไว้

ภายในป่าเต็มไปด้วยกับดักมากมายที่ถูกวางเอาไว้ก่อนหน้านี้เพื่อต้อนรับพวกมันที่กำลังเคลื่อนที่เข้ามา

พวกกลุ่มนี้นิกายมาร แยกออกเป็นสามกลุ่มใหญ่ใหญ่พวกมัน กล้าจ่ายค้นหาตามส่วนต่างๆเพื่อค้นหาเป้าหมายของพวกมัน

พวกมันนั้นไม่รู้เลยว่าภายในป่าแห่งนี้คนที่เป็นเป้าหมายของพวกมันนั้นอยู่ในสถานที่แห่งใดกันแน่

ภายในป่าที่กว้างขวางสิ่งเดียวที่พวกมันสามารถทำได้ก็คือการกระจายกำลังออกค้นหา

คิดไว้เพียงอย่างเดียวเพียงแค่ว่าถ้าเกิดว่าได้พบเจอ ใครสักคนภายในป่าแห่งนี้คนคนนั้นก็ต้องเป็นคนที่พวกมันกำลังตามหาอยู่อย่างแน่นอน

ในขณะที่ผู้คนมากมายกำลังกระจายกำลังค้นหาภายในป่า

ในขณะที่พวกมันกำลังตามหาเป้าหมายของพวกมันกลุ่มทางด้านซ้ายของนิกายมารที่แยกตัวออกไปพวกมันก็ไปพบกับกับดัก

ในขณะที่พวกมันกำลังเคลื่อนที่อย่างรวดเร็วแล้วก็กระจาย กำลังค้นหาภายในบริเวณนี้โดยกำลังค้นหาของกลุ่มนี้มันกว้างขวางเป็นรัศมีหนึ่งลี้

พวกมันนั้นตั้งใจจะค้นหาทุกซอกทุกมุมโดยที่ไม่ให้เหลือช่องว่างในการหลบหนีเลยแม้แต่น้อย

ในขณะที่พวกมันกำลังค้นหาหนึ่งในกลุ่มคนนิกายมารก็เอ่ยถามขึ้นมาด้วยความสงสัย “ นี่คนผู้นั้นจะอยู่ภายในสถานที่แห่งนี้จริงๆอย่างนั้นหรอ ” 

“ นั่นสิถ้าเองก็คิดว่าเรื่องนี้อย่างไรเสียมันเองก็แปลกแปลก ”

“ คนผู้นั้นกล้าขอขนาดที่จะส่งจดหมายท้ารบมาให้กับพวกเราทั้งที่ตัวของมันมีจำนวนเพียงแค่คนเดียวเนี่ยนะ  ” เรื่องราวในครั้งนี้ปฎิเสธไม่ได้เลยว่าคนจากนิกายมานพวกนี้รู้สึกสงสัย

พวกมันตั้งข้อสงสัยขึ้นมาเกี่ยวกับบุรุษที่พวกมันนั้นกำลังตามหาอยู่ในตอนนี้

ถึงแม้ว่าคนผู้นั้นจะมีความกล้าขนาดไหนแต่การที่ส่งจดหมายท้ารบให้กับพวกมันทั้งนิกายมันเองก็ดูแปลกประหลาดเกินไป

“ พวกเจ้ารีบเงียบและช่วยกันค้นหา ตอนนี้ท่านผู้ดูแลต้องการตัวของคนผู้นั้นให้เร็วที่สุดถ้าพวกเจ้าเงียบปากของตนเองและช่วยกันค้นหางานนี้จะเสร็จเร็วขึ้น ” หัวหน้ากลุ่มกล่าวขึ้นมา

เมื่อได้ยินแบบนั้นมันเองก็ไม่มีผู้ใด ที่สามารถพูดอะไรได้ได้แต่ก้มหน้าก้มตาและค้นหาต่อไป

ภายในสถานที่แห่งนี้ มันเต็มไปด้วยความมืดมิดและความเงียบสงัดกระจายกำลังค้นหาภายในบริเวณนี้อยู่ซักพักก็ไม่พบเจอผู้ใดซักคนอยู่ภายในบริเวณนี้

คนจากนิกายมานพวกนี้ตั้งใจจะเปลี่ยนที่ในการค้นหา

ในขณะที่พวกมันนั้นลบร่องรอยของตนเองและกำลังจะออกไปจากสถานที่แห่งนี้มันเองก็มีบางอย่างเกิดขึ้น

สิ่งที่พวกมันไม่คาดคิดอยู่ดีดีมันก็ปรากฎขึ้นมา เสียงฝีเท้าของสิ่งมีชีวิตมากมายมุ่งตรงมาที่พวกมัน

พวกคนของนิกายมารเริ่มสงสัยใบหน้าของพวกมันเริ่มตื่นตระหนกกับเสียงที่ตนเองได้ยิน

พวกมันทุกคนภายในสถานที่แห่งนี้ล้วนแล้วเป็นผู้ฝึกฝนวรยุทธ โดยการที่พวกมันนั้นเป็นผู้ฝึกฝนวรยุทธ มันเองก็แสดงว่าคนพวกนี้มีประสาทสัมผัสที่รวดเร็ว

พวกมันทั้งหมดสามารถสัมผัสได้ถึงสิ่งมีชีวิตจำนวนมากที่กำลังเคลื่อนที่มุ่งตรงมาหาพวกมัน “ อะไรกันเสียงฝีเท้าจำนวนมากที่กำลังมุ่งตรงมา ”

“ ไม่สิ่จำนวนขนาดนี้แล้วก็น้ำหนักของเสียงเท้าดูเหมือนว่าจะไม่ใช่มนุษย์ ”

“ พวกเจ้าเตรียมรับมือซะ!!! ”  ผู้นำกลุ่มย่อยเริ่มทำการสั่งการ

พวกคนจากนิกายที่อยู่ภายในกลุ่มนี้รีบหยิบอาวุธของตนเองขึ้นมา

มันหยิบอาวุธของตนเองเพื่อตั้งรับจากอันตรายที่กำลังจะมาถึง หลังจากนั้นผ่านไปเพียงแค่เสี้ยวลมหายใจเสียงฝีเท้าที่ดังใกล้เข้ามามันก็ปรากฏต้นตอของเสียงเท้านั้น

ต้นตอของเสียงฝีเท้าที่กรูเข้ามาภายในสถานที่แห่งนี้มันเองก็คือพวกสัตว์อสูรจำนวนมาก

สัตว์อสูรจำนวนมากที่อยู่ภายในป่าพุ่งทะยานเข้ามาโจมตีพวกนิกายมานกลุ่มนี้อย่างไม่ลังเล

“ แย่แล้วสัตว์อสูร ทำไมพวกสัตว์อสูรถึงมาอยู่ภายในสถานที่แบบนี้ได้ ”

“ นั่นสิภายในป่าแห่งนี้ในช่วงเวลานี้พวกสัตว์อสูรน่าจะอยู่ภายในรังของตนเอง ” พวกมันตื่นตระหนกตกใจกับสิ่งที่ตนเองนั้นพบเห็น

ไม่มีใครที่คาดคิดหรอกว่าพวกสัตว์อสูรมันจะปรากฏกายออกมาในยามราตรีเช่นนี้

สำหรับป่าที่อยู่บริเวณชายแดนแห่งนี้ สัตว์อสูรนั้นพวกมันจะอยู่ภายในรังของตนเองและก็ล่าอยู่ภายในอาณาเขตของตนเอง

สำหรับชายป่าแห่งนี้มันไม่น่าจะมีพวกสัตว์อสูรมากมายเข้ามาเพ่นพ่านได้ ถ้าเกิดว่ามีสัตว์อสูรจำนวนมากเข้ามาเพ่นพ่านมันเองก็คงจะมีคนจากทางการรายงานเรื่องนี้

การปรากฎกายของพวกสัตว์อสูรพวกนี้อยู่เหนือความคาดหมายของพวกมันเป็นอย่างมาก

ต้นตอของสิ่งที่มันทำให้พวกสัตว์อสูรเข้ามาภายในบริเวณนี้มันก็คงจะเป็นสิ่งที่อยู่ภายในมือของลู่เฟิ่ง ลู่เฟิ่งกำลังยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นจากทางด้านบน

เด็กหนุ่มกำลังยืนอยู่บนต้นไม้ดวงตาทอดมองยาวลงมาด้านล่างมองเห็นกลุ่มคนจำนวนมากโดนสัตว์อสูรจะเข้าโจมตี

สิ่งที่อยู่ภายในมือเป็นดอกไม้สีแดงชาติมีออร่าพลังที่ไม่ธรรมดา

“ ของสิ่งนี้คือดอกโลหิตอสูร มันเป็นพืชวิญญาณชนิดนึงพี่มีคุณสมบัติพิเศษโดยที่ตัวของมันนั้นเป็นดอกไม้ที่ดื่มเลือดของสัตว์อสูรเป็นอาหารเพราะแบบนั้นสิ่งที่ทำให้ดอกไม้ชนิดนี้สามารถทำให้พวกมันดื่มเลือดของสัตว์อสูรที่เป็นอาหารได้ ”

“ มันก็คงจะเป็นการที่ทำให้พวกสัตว์อสูรนั้นต่อสู้กันเอง พวกดอกไม้เล็กๆไม่มีทางที่จะสังหารสัตว์อสูรได้อย่างแน่นอน ” 

“ เพราะแบบนั้นดอกไม้ชนิดนี้มันจึงปล่อยเกษรที่ทำให้สัตว์อสูรคุ้มคลั่งเมื่ออยู่ใกล้ใกล้แล้วทำให้พวกสัตว์อสูรนั้นเข่นฆ่าสิ่งมีชีวิตที่อยู่รอบๆ ”

“ โดยทั่วไปแล้วมันเป็นดอกไม้ที่อยู่ภายในป่าลึก พวกมันจะรอให้สัตว์อสูรสู้กันเองจนตายกันไปข้างหนึ่งแล้วมันจะดื่มเลือดพวกนั้นเป็นอาหาร ”

“ แน่นอนว่าในตอนนี้เกษรของมันก็ทำให้สัตว์อสูรพวกนั้นบ้าคลั่งแล้วก็เข้าโจมตีพวกมัน ” ลู่เฟิ่งนำเอาหนึ่งในดอกโลหิตอสูรไปปลูกเอาไว้บริเวณใกล้ใกล้จุดที่พวกมันยืนอยู่

เขารอพวกมันเข้ามาภายในสถานที่แห่งนี้แล้วก็ใช้สัตว์อสูรที่อยู่บริเวณรอบรอบในการโจมตีพวกมัน

มันเป็นแผนการที่ไม่จำเป็นจะต้องเปลืองกำลังลบเลยแม้แต่น้อย ปล่อยเอาไว้เช่นนี้อีกสักพักนึงเจ้าคนพวกนี้เดี๋ยวพวกมันเองก็ตายไปเอง

พวกมันจำนวนมากที่อยู่ภายในสถานที่แห่งนี้จึงอยู่ที่ว่าพวกมันนั้นเป็นผู้ฝึกฝนวรยุทธ

แต่ว่าการรับมือกับสัตว์อสูรจำนวนหลายสิบหลายร้อยตัวขนาดนี้โดยขณะที่พวกมันนั้นกำลังบ้าข้างก็ไม่ใช่เรื่องที่พวกคนเหล่านี้จะสามารถรับมือได้ 

“ กลุ่มนี้ก็เสร็จเรียบร้อยถ้าแบบนั้นไปดูอีกกลุ่มนึงก่อนดีกว่า ” ลู่เฟิ่งเคลื่อนที่ภายในป่ายามราตรีมุ่งตรงไปยังอีกทิศหนึ่งที่มีกลุ่มของนิกายมารกำลังค้นหาอยู่

ณ กลุ่มค้นหาของนิกายมานที่พวกมันออกมาค้นหาทางทิศหนึ่ง

ในตอนนี้กลุ่มค้นหานี้พวกมันกำลังกระจายกำลังค้นหากันอย่างขมักเขม้น ในขณะที่พวกมันกำลังค้นหากันอย่างขมักเขม้น อยู่อยู่ก็มีบางอย่างเกิดขึ้น “ แย่แล้ว!! ข้าเจอกับดัก!!! ” 

เสียงของหนึ่งในสมาชิกนิกายมารตะโกนขึ้นเพราะมันไปพบเจอบางอย่าง

จบบท