ตำนานกษัตรีแห่งเวอร์เทมแบร์ก Legend of Ava

บทที่ 32

ไดรฟ์ระดับไดมอนด์

“เอาละ ตั้งแต่วันนี้ไปป่าแห่งนี้ก็คือบ้านของเจ้า ส่วนอยากได้ห้องส่วนตัวแบบไหนก็ไปสร้างเอาได้เลย ต้นไม้ก็ตัดเท่าที่พอใช้ละ ช่วยกันรักษาป่าหน่อย” ชายชราพูดพร้อมไล่ให้เอวาไปสร้างที่พัก

เห็นแผ่นหลังของหญิงสาวค่อยๆเดินหายไปจากสายตา เคลเลนที่อยู่ไม่ห่างจึงถามออกไปด้วยความสงสัย

“เหตุใดถึงไม่บอกความจริงกับเธอ??”

“ความจริงเรื่องอะไรละ??”

“ถ้าไม่นับรวม ‘เรียเวอร์ซัส’ กษัตริย์ผู้วายชนม์ที่เสียชีวิตไปเมื่อสามร้อยปีก่อน ระดับแกรนมาสเตอร์ที่เธอจะต้องไปให้ถึง เวลานี้ในทวีปเวอร์เทมแบร์กมีเพียงแค่ห้าคนเท่านั้น อาจารย์ใหญ่แห่งภาคีอีเธอเรียม มหาจอมเวทย์ ‘เมอร์ลิน’ กษัตริย์ผู้ปกครองจักรวรรดิฮาบิเอล ‘ไลคาน’ จักรพรรดิแห่งดินแดนจินหลง ‘ชิงหลง’ โชกุนแห่งแคว้นมิโนะชิมะ ‘โยชิซารุ’ มหาราชแห่งอินวะ ‘บะหยิ่น’ และคนสุดท้าย คือคุณ บุรุษฆ่ามังกร ‘ซิกฟรีด’

โดยที่สามในห้านั้น เป็นไดรฟ์ระดับแกรนมาสเตอร์ที่สืบทอดกันมาในราชวงศ์ผู้ปกครอง มีเพียงคุณและเมอร์ลินเท่านั้นที่สามารถไปถึงระดับแกรนมาสเตอร์ได้ด้วยตัวเอง ความหวังของเธอจึงเป็นเรื่องยากที่แทบจะเป็นไปไม่ได้เลย”

“แล้วยังไงต่อ?? โชคชะตาของเธอ ใครจะกล้าไปตัดสินแทนกันละ” ชายชราตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบ

พูดถึงตรงนี้ เขานั่งลงกับพื้นและถามอีกฝ่ายด้วยความสงสัย “ว่าแต่เจ้าเถอะ เหตุใดถึงช่วยเธอเป็นครั้งที่สอง หรือเป็นเพราะเธออายุเท่ากับน้องสาวของเจ้า หากคิดถึงขนาดนั้นด้วยความสามารถของเจ้าตอนนี้ ไม่ลองออกไปตามหาเธอดูอีกครั้งละ??”

เคลเลนส่ายหน้า “ผมไม่อยากมีความหวัง และต้องผิดหวังอีกแล้ว กับเธอผมไม่ได้คิดอะไรมาก แค่รู้สึกอยากช่วยก็ช่วยเท่านั้นเอง” พูดเสร็จเขาก็เดินจากไป

ชายแก่มองแผ่นหลังของอีกฝ่ายพร้อมกับส่ายศีรษะเบาๆ เขาคิดถึงตอนที่ได้พบเคลเลนเป็นครั้งแรก ภายในตรอกแคบๆของเมืองเก่า เด็กชายผอมแห้งเดินลากเท้าไปตามพื้นดินที่เปียกชื้น ดวงตาของเขาไร้ซึ่งความหวัง เขาเดินไปรอบเมืองตะโกนเรียกหาเด็กสาวที่ชื่อว่าไดอาน่า เขาทำแบบนั้นจากหนึ่งวันเป็นสิบวัน จากสิบวันเป็นร้อยวัน เด็กชายค้นหาน้องสาวที่พลัดพรากจากกันไป ตามหานานหลายปีแต่ก็ไม่พบร่องรอยของน้องสาวเลย

ด้วยความสงสารซิกฟรีดจึงช่วยเด็กชายตามหาน้องสาว แต่ไม่ว่าจะค้นหายังไงก็ไม่พบเธอคนนั้นอีก ราวกับว่าเธอไม่ได้อยู่บนโลกใบนี้อีกแล้ว ซิกฟรีดจึงพาเคลเลนกลับมายังผืนป่าของผู้วายชนม์และนับจากนั้นเป็นต้นมาเคลเลนก็ได้เติบโตและฝึกฝนอยู่ข้างกายของเขามาตลอด ไม่ใช่ว่าเขาไม่ต้องการรับเคลเลนเป็นศิษย์ แต่เป็นเคลเลนเองต่างหากที่มองว่าซิกฟรีดเป็นผู้มีพระคุณ และมองตัวเองเป็นเพียงข้ารับใช้เท่านั้น

เช้าวันรุ่งขึ้น เอวาเตรียมตัวฝึกฝนเป็นวันแรก เธอรู้สึกเหมือนครั้งที่ตัวเองเข้ากรม เป็นทหารฝึกหัด ที่ต้องเรียนรู้การพรางตัว การใช้ปืน การลอบจู่โจม การต่อสู้ทุกแขนงรวมไปถึงการใช้อาวุธทุกชนิด และในครั้งนี้เธอก็เริ่มเรียนรู้จากพื้นฐานอีกครั้ง

ชายชราได้ให้เคลเลนเป็นคนสอนพื้นฐาน ชายหนุ่มเริ่มอธิบายเรื่องมานา

“หลังจากผสานไดรฟ์แล้ว ร่างกายจะรับรู้ถึงพลังที่เรียกว่ามานา เมื่อเธอสามารถควบคุมมานาได้เชี่ยวชาญ จะสามารถเลือกได้สองเส้นทาง

หนึ่งคือการเปลี่ยนมานาเป็นออร่า ใช้พลังงานที่แผ่ออกจากร่างกายโจมตีและป้องกัน ผู้คนมักเรียกกลุ่มคนที่ใช้ออร่าว่า นักสู้หรืออัศวิน ซิลเวอร์เปลี่ยนเป็นโกล โกลเปลี่ยนเป็นเอมเมอรัล เอมเมอรัลเปลี่ยนเป็นไดมอนด์ ไดมอนด์เปลี่ยนเป็นมาสเตอร์ และจุดสูงสุดก็คือแกรนมาสเตอร์

เส้นทางที่สองคือการเปลี่ยนมานาให้เป็นพลังเวทย์ พลังลี้ลับที่ใช้บันดาลสิ่งต่างๆให้เกิดขึ้น แม้แต่พลังของธรรมชาติก็สามารถควบคุมได้ดั่งใจนึก พวกเขาถูกเรียกว่านักเวทย์ มีตั้งแต่ระดับหนึ่งวงแหวนไปจนถึงเจ็ดวงแหวน เราเรียกตัวตนระดับเจ็ดวงแหวนว่ามหาจอมเวทย์”

เคลเลนยังคงอธิบายพื้นฐานต่างๆมากมายของการต่อสู้ ไม่เว้นแม้แต่ระดับพลังของมอนเตอร์ ความอันตรายของเผ่าพันธุ์ อย่างเช่น พวกบาบาเลียนที่เอเวอร์เคยได้รวมไปถึงระดับของอาร์ติแฟกต์

เอวาฟังข้อมูลทั้งหมด เธอใช้เปลือกไม้มาทำเป็นหมึกและใช้ขนนกเขียนแทนปากกา สำหรับตัวของเอวา เธอไม่ได้เป็นอัจฉริยะที่ฟังครั้งเดียวจะสามารถจดจำได้ทั้งหมด เธอจึงต้องจดทุกเรื่องราวที่เรียนเอาไว้และค่อยท่องจำมันทีหลัง

ซิกฟรีดกำลังอ้าปากหาว เพราะเนื้อหาที่เคลเลนกำลังไล่เรียงอธิบาย เป็นเนื้อหาที่ค่อยข้างน่าเบื่อและเป็นพื้นฐานเท่านั้น แต่แล้วเขาได้มองไปยังเอวาด้วยสีหน้านิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดถามด้วยน้ำเสียงดังกว่าทุกครั้งเสมือนมีบางอย่างอยู่ในสายตา

“นั้นเจ้ากำลังทำอะไร??”

เอวาสลับสายตาดูเปลือกไม้ที่ใช้แทนกระดาษของตัวเองพร้อมกับตอบออกไป

“ฉันก็จดในสิ่งที่คุณ เคลเลนสอนนะสิ มีอะไรแปลกหรือ??”

“ขนนกนั้น เจ้าได้มันมาจากที่ใด??”

เอวาเลื่อนสายตามองขนนกในมือที่ใช้แทนปากกา “ไอ้นี้นะเหรอ คนที่ต้องการฆ่าฉันมอบให้ก่อนตายนะสิ มีอะไรแปลกหรือไง??”

ชายแก่นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะส่ายศีรษะ “ไม่มีอะไร เก็บสิ่งนั้นไว้ให้ดีละ...เอาละตั้งใจเรียนต่อไปได้แล้ว” พูดจบเขาก็ปิดตาลงและนอนหลับไป

เอวาฟังเนื้อหาที่เคลเลนอธิบายออกมา เพียงหนึ่งวัน เธอแทบจะรู้เรื่องราวทั้งหมดของทวีปเวอร์เทมแบร์ก และก่อนจะหมดวัน เคลเลนได้มอบกล่องไม้หนึ่งใบให้อีกฝ่าย

“ถึงจะแค่วันเดียวก็ตาม คิดว่ามันเป็นของขวัญที่ผมได้ถ่ายทอดความรู้ให้กับคุณ”

เอวารับกล่องมา เธอเปิดออกพบว่าภายในคือไดรฟ์สีใสส่องประกายเจิดจ้า กลิ่นอายของมันใสสะอาดและบริสุทธิ์

“นี้คือไดร์ฟระดับไดมอนด์!!??” เอวาพูดถึงสิ่งที่ตัวเองเห็น สิ่งนี้เป็นของมีค่ามหาศาล ลูคัสที่เธอเคยต่อสู้ด้วยใช้เพียงไดรฟ์ระดับเงินเท่านั้น หรือบิดาของเอวาลีน เคาท์ลอยด์ โบมอนที่ทุกคนต่างนับถือก็ยังครอบครองเพียงไดรฟ์ระดับเอมเมอรัล และที่สำคัญ หากเป้าหมายของเธอคือแกรนมาสเตอร์ การเริ่มต้นด้วยไดรฟ์ระดับไดมอนด์ เท่ากับว่าเธอจะอยู่ห่างจากแกรนมาสเตอร์ เพียงแค่สองระดับเท่านั้น