การโต้เถียงยังคงดำเนินไปเรื่อยๆ
โดยแต่ละฝ่ายต่างยกเหตุผลของตนเองขึ้นมาเพื่อสนับสนุนความคิด แต่สุดท้ายแล้ว
การตัดสินใจเรื่องห้องเรียนของอนาเธอร์ก็ยังไม่เป็นที่สิ้นสุด พวกเขาต้องการปรึกษาผู้อำนวยการอีกครั้ง เพื่อให้ได้ข้อสรุปที่ดีที่สุด
อนาเธอร์ที่ไม่รับรู้ถึงการโต้เถียงของเหล่าอาจารย์ เขายังคงนอนเล่นอยู่ในห้องพักของตน
ความเงียบสงบในหอพักที่หรูหรา ทำให้รู้สึกได้ถึงความเป็นส่วนตัวที่ห่างไกลจากความวุ่นวาย แม้เขาจะตระหนักดีว่าผู้คนรอบข้างกำลังให้ความสนใจเป็นอย่างมาก เขาก็เลือกที่จะไม่ใส่ใจมากนัก เพราะสิ่งที่ชายหนุ่มต้องการตอนนี้คือ การเตรียมตัวให้พร้อมสำหรับวันต่อไป
ในวันพรุ่งนี้จะเป็นวันแรกที่เขาได้ก้าวเข้าสู่วิถีชีวิตของนักเรียนอย่างแท้จริง มหาวิทยาลัยที่เต็มไปด้วยผู้เล่นที่มีพลังและความสามารถมากมาย
อนาเธอร์รู้ดีว่าการที่เขาเป็นทายาทของตระกูลซิกฟริดนั้น ทำให้ผู้คนคาดหวังกับเขามาก
แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับตนเลยก็คือ การแสดงให้เห็นถึงความสามารถของตัวเอง และไม่ใช่เพียงแค่พึ่งพาชื่อเสียงของตระกูล
“ฉันอยากเจออวาตาร์ของเทพเจ้าคนอื่นๆแล้วแฮะ ได้ยินว่ามีสุดยอดสัตว์ประหลาดคนนึงที่มีพลังของเทพเจ้าฟินิกซ์ นกเพลิงที่มีชื่อเสียงและตำนานมากมายนับไม่ถ้วน!”
“เอ่อ.. ชื่ออะไรนะ หยางเหรินหรือหยางเจินอะไรนี่แหละ แล้วที่สำคัญเขาอยู่ชั้นปีที่ 1 หมายความว่าเพิ่งอายุ 17 ปีเท่ากับฉันแน่นอน”
อนาเธอร์บ่นพึมพำออกมาอย่างตื่นเต้น ขณะที่นอนเอนตัวลงบนเตียง นัยน์ตาสีฟ้าครามก็ส่องประกายไปด้วยความคาดหวัง
เพียงไม่นาน เวลาก็ได้ล่วงเลยผ่านไป ในเช้าวันถัดมา อนาเธอร์ตื่นขึ้น เขาเตรียมตัวอย่างรวดเร็วและสวมใส่ชุดฟอร์มสีขาวของมหาวิทยาลัย
ชุดที่ชายหนุ่มใส่นั้นดูสง่างามและสะอาดตา และเมื่อมองตัวเองในกระจกบานใหญ่ อนาเธอร์ก็รู้สึกได้ถึงการเริ่มต้นใหม่ในชีวิต
เขาเตรียมใจพร้อมสำหรับทุกสิ่งที่จะเกิดขึ้น และในใจลึกๆ เขารู้สึกถึงความตื่นเต้นเล็กน้อย แม้ว่าตนเองจะไม่ได้แสดงออกมาอย่างชัดเจน
แต่การเริ่มต้นชีวิตใหม่ในมหาวิทยาลัยเพลิงสวรรค์ มันก็ถือเป็นสิ่งที่ท้าทายและน่าตื่นเต้นสำหรับคนที่มีอายุเช่นเขา
“ต้องไปดูรายชื่อที่ถูกคัดเลือกเอาไว้”
เมื่อออกจากหอพักส่วนตัว อนาเธอร์มุ่งหน้าไปยังอาคารหลักของมหาวิทยาลัยเพื่อตรวจสอบตารางเรียนของตนเอง
“นั่นทายาทของตระกูลซิกฟรีด!”
“ไม่จริงน่า.. ได้ยินว่าหล่อเหมือนกับเทพเจ้า ตอนแรกข้าก็ไม่เชื่อเลยซักนิด แต่พอได้มาเห็นด้วยตาของตนเองแล้วมัน..”
ขณะที่เขากำลังเดินผ่านลานกว้าง นักเรียนหลายคนที่เห็นเขาต่างก็หยุดมอง
บางคนยังคงรู้สึกตื่นเต้นกับการปรากฏตัวของเขา แม้ว่าจะผ่านไปแล้วหนึ่งวัน แต่ข่าวการมาของอนาเธอร์ ทายาทแห่งผู้ยิ่งใหญ่ก็ยังคงเป็นที่พูดถึงไปทั่วทั้งมหาวิทยาลัยเพลิงสวรรค์
“...............”
อนาเธอร์เดินเข้ามาในอาคารหลักด้วยท่าทีที่สงบนิ่ง และรีบตรงไปยังจุดที่มีตารางเรียนและข้อมูลต่างๆของนักเรียน มันแสดงอยู่บนกระดานดิจิทัลขนาดใหญ่ ข้อมูลที่แสดงอยู่นั้นประกอบด้วยรายชื่อนักเรียน ห้องเรียนที่ได้รับการจัดสรร และตารางเรียนของแต่ละคน
ในขณะที่อนาเธอร์กำลังตรวจสอบชื่อของตนเอง เขาก็สังเกตเห็นว่ามีนักเรียนกำลังมองมาที่เขาอยู่ นักเรียนบางคนส่งสายตาเป็นมิตร
แต่ก็มีบางคนที่ดูเหมือนจะระแวงหรือไม่พอใจกับเรื่องที่ได้รับการปฏิบัติเป็นพิเศษ อนาเธอร์เลือกที่จะไม่สนใจมากนัก และเมื่อเขาพบชื่อของตัวเองบนกระดานดิจิทัล เขาก็พบว่าเขาถูกจัดให้ไปอยู่ในห้องเรียนของชั้นปีที่ 1
“หือ? ห้องเรียนพิเศษหมายเลข 7 เหรอ?”
“น่าเสียดาย ไม่ได้อยู่กับอวาตาร์ผู้มีพลังของนกฟินิกซ์”
เมื่ออนาเธอร์ตรวจสอบตารางเรียน และพบว่าตนเองถูกจัดให้อยู่ในห้องเรียนพิเศษหมายเลข 7 เขาก็ถอนหายใจอย่างเสียดาย
ทว่ายังไงก็ตาม ห้องเรียนนี้ก็ถือว่าเป็นหนึ่งในห้องเรียนที่มีชื่อเสียงที่สุดในมหาวิทยาลัยเพลิงสวรรค์ มันถูกสงวนไว้สำหรับผู้เล่นที่มีศักยภาพสูง และทุกคนที่ได้เข้ามาในห้องเรียนนี้ ต่างถูกมองว่าเป็นอัจฉริยะในสายตาของเหล่าเพื่อนนักเรียนคนอื่นๆ เรียกได้ว่ามีพรสวรรค์นั่นแหละ
“ชั่งเถอะ จะเป็นห้องไหนก็ได้”
“ถ้าอยู่ปี 1 ยังไงก็ต้องได้เจอกันอยู่ดี”
อนาเธอร์ไม่รอช้า เขาเดินตรงไปยังห้องเรียนพิเศษหมายเลข 7 ท่ามกลางสายตาของนักเรียนที่ยังคงจับจ้องเขาด้วยความสงสัยและความตื่นเต้น
เมื่อเขาเข้ามาถึงหน้าห้องเรียน ประตูที่ใหญ่โตและประดับด้วยลวดลายสัญลักษณ์ของมหาวิทยาลัยเพลิงสวรรค์ ทำให้ชายหนุ่มต้องหยุดอยู่ชั่วครู่
บรรยากาศภายในห้องดูเงียบเกินคาด แต่กลับแฝงไปด้วยแรงกดดันที่ไม่อาจมองข้ามได้
“ครืนนนนนนนนนนน!”
เมื่อเปิดประตูและก้าวเข้าไปในห้องเรียน สายตาทุกคู่ก็หันมาจับจ้องที่อนาเธอร์ในทันที
บรรยากาศภายในห้องเงียบสงัดจนได้ยินเสียงลมหายใจของนักเรียนที่นั่งอยู่ ทุกคนดูเหมือนจะคอยจับตามองการเคลื่อนไหวของเขาอย่างระมัดระวัง
นักเรียนหญิงหลายคนที่นั่งอยู่ในห้อง ต่างจ้องมองอนาเธอร์ด้วยสายตาที่หลงใหล ราวกับเขาคือเทพเจ้าที่ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้า
หญิงสาวในห้องส่วนใหญ่เป็นผู้เล่นที่มีสถานะสูงและมาจากตระกูลที่มีชื่อเสียง พวกเธอมีความสามารถไม่แพ้ใคร แต่สิ่งหนึ่งที่พวกเธอต่างยอมรับกันอย่างไม่ปิดบัง คือเสน่ห์และพลังดึงดูดของอนาเธอร์ ทายาทลำดับที่สี่ของตระกูลซิกฟริด หนึ่งในตระกูลที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลกการต่อสู้
การที่เขาเข้ามาเรียนในมหาวิทยาลัยนี้ ทำให้พวกเธอไม่อาจละสายตาได้
“เขามาแล้ว.. ไม่คิดเลยว่าเราจะได้อยู่ห้องเดียวกับเขาด้วย!”
เสียงซุบซิบเริ่มดังขึ้นในหมู่นักเรียนหญิงที่นั่งอยู่ใกล้ๆ พวกเธอพูดถึงความหล่อเหลาของเขา ไม่เพียงแต่รูปลักษณ์ที่สะกดทุกสายตา แต่ยังรวมถึงสถานะอันยิ่งใหญ่ของเขาในฐานะทายาทของตระกูลที่มีอำนาจและความมั่งคั่งอันมากมาย
การได้ใกล้ชิดกับอนาเธอร์เป็นความฝันที่ผู้หญิงหลายคนใฝ่ฝัน เพราะการได้แฟนที่มีฐานะและพลังเช่นนี้ ไม่เพียงแต่จะทำให้พวกเธอได้รับความสำเร็จทางสังคม แต่ยังเป็นการเสริมสร้างพลังอำนาจให้กับตนเองอีกด้วย
“สวัสดีทุกคน..ฉันชื่ออนาเธอร์”
“ขอฝากตัวเอาไว้ด้วยนะ”
อนาเธอร์ก้าวเข้ามาในห้องเรียนและโบกมือทักทายอยู่เล็กน้อย ทำให้หลายคนที่เห็นรอยยิ้มของเขาต้องหัวใจเต้นแรงขึ้น
ไม่นานหลังจากที่ได้แนะนำตัวกันเสร็จ นักเรียนหญิงหลายคนก็เริ่มขยับตัวเข้ามาใกล้เขาอย่างรวดเร็ว พวกเธอส่งสายตาหวาน และพยายามเข้าหาด้วยท่าทีที่ดูน่ารักและมีเสน่ห์
ผู้หญิงหลายคนไม่อาจทนได้ที่จะปล่อยให้โอกาสนี้หลุดลอยไป พวกเธอทุกคนต่างต้องการได้รับความสนใจจากอนาเธอร์ หวังว่าตนเองจะเป็นคนที่สามารถเข้าถึงตัวเขาได้
“ท่านอนาเธอร์ใช่ไหมคะ? ฉันชื่อว่าอลิช ยินดีที่ได้พบกับคุณมากๆ”
นักเรียนหญิงคนหนึ่งพูดขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มหวาน เธอเข้ามาใกล้เขาและพยายามดึงดูดความสนใจของเขาด้วยท่าทีที่อ่อนโยน
“ข้าเองก็อยากจะทักทายท่านเช่นกัน ท่านต้องการอะไรหรือเปล่า? ข้ายินดีที่จะช่วยเหลือท่านในทุกๆเรื่อง”
นักเรียนหญิงอีกคนหนึ่งพูดขึ้นเสียงหวาน ก่อนที่จะก้าวเข้ามาใกล้อีกและโน้มตัวลง เผยให้เห็นเนินอกขนาดใหญ่ที่ดูเย้ายวน
“ถอยไปนะ! อย่ามาผลักกันสิ”
“ตัวเธอนั่นแหละที่ต้องถอยไป”
ในพริบตาเดียว ผู้หญิงหลายคนก็เริ่มเข้ามาล้อมรอบตัวของอนาเธอร์ ทุกคนต่างพยายามที่จะได้รับความสนใจจากตัวของชายหนุ่ม
ไม่ว่าจะเป็นการพูดคุยหรือเพียงแค่ยืนอยู่ใกล้ๆ พวกเธอส่งสายตาหลงใหลที่ชัดเจน ความประทับใจในรูปลักษณ์อันหล่อเหลาทำให้พวกเธอไม่อาจทนได้ ความจริงแล้ว การได้แฟนที่เป็นถึงทายาทของตระกูลซิกฟริดถือเป็นความฝันที่หลายคนต้องการยังไงละ
อนาเธอร์ที่ถูกล้อมกรอบด้วยหญิงสาวที่งดงามนับสิบคนก็ได้แต่ถอนหายใจออกมา
“ให้ตายเถอะ.. หนีจากพวกพี่สาวที่บ้านมาแล้วก็ยังต้องมาเจออะไรแบบนี้อีก!”
..
คนหล่อก็เงี่ย ถ้าหื่นซักหน่อย
คงได้ฟาดทั้งมหาลัย 555+