เกิดใหม่ในเรื่องแนวยูริ

    ตอนที่หนึ่งร้อยยี่สิบหก My Room

    ตอนที่หนึ่งร้อยยี่สิบหก My Room

    “ขอบคุณนะลุงต้นไม้กลับไปที่เดิมได้แล้วล่ะ”

    ผมกล่าวขอบคุณกับต้นไม้ปีศาจที่พวกนี้มักจะมีกลยุทธหลอกให้คนที่ผ่านไปมาตามป่าเขาหวาดกลัวโดยเคลื่อนที่ตามคนที่หลงป่าไปเรื่อยๆจนเขาหมดแรงแล้วอาจจะจับกินหรือแค่แกล้งแล้วแต่อารมณ์

    แน่นอน                                                              

    หากผมเป็นคนดีมีคุณธรรมหน่อยก็อาจจะต้องการปราบพวกนี้แต่ผมมาอาศัยสถานที่ของพวกเขาฝึกวิชากับคนที่ต้องการเล่นงานมที่อยู่ด้านนอก

    ทำให้ผมสามารถสุภาพกับโยวไคได้หากสถานการณ์บีบบังคับ

    การเมืองอยู่เหนือความแค้นหรือคุณธรรมนั่นเอง

    ต้นไม้นั้นได้เคลื่อนที่จนทำให้อาสึกะถึงกับตกใจแต่พอผมกอดเธอไว้แน่นๆเธอก็คลายความกังวลมากขึ้นจนเอนกายซบลงกับร่างกายของผม

    ทั้งที่เธอเป็นคนที่สามารถชกพวกปีศาจได้แบบไม่เกรงกลัวอะไรแท้ๆ

    ค่าสถานะตัวละครด้านความต้านทานสถานะผิดปรกติของเธอนั้นสูงมากจนกระทั่งการทำให้มึนงงหรือการทำให้สับสนหรือแม้แต่หลับนั้นก็ใช้กับเธอยากมาก

    ถึงได้บอกว่าเธอคือตัวละครที่ใช้ง่ายที่สุดตัวหนึ่งเพราะข้อดีมากมาและไร้ซึ่งจุดอ่อนที่เห็นเด่นชัด

    ผมไม่ยอมเสียเวลาให้เธอซบอย่างเดียวแบบนางเอกโชวโจวและได้เริ่มลวนลามเธออีกครั้ง

    มือของผมเริ่มล้วงไปที่หน้าอกและด้านล่างของเธอ

    ที่ทำให้อาสึกะตัวเกณ้งขึ้นมาและจับแขนของผมเอาไว้แน่น

    “อะแฮ่ม นายท่านข้าก็มิได้ว่าอะไรที่ท่านจะมีอะไรกับตัวเมียของท่านหรอกนะ-

    “-แต่พวกเรานั้นยังอยู่ระหว่างการทดสอบ”

    เขาเงินกับเขาทองพูดจาสลับกันอย่างรู้ใจจากการที่สามารถสื่อสารทางจิตกันได้

    อาสึกะสะดุ้งโหยงพยายามยืนขึ้นเพราะความอับอายที่โดนคนทักจากฉากที่คิดว่าโลกนี้มีเพียงเราสองคนแบบแนวโชวโจว

    แต่เธอกลับโดนผมจับเอาไว้ไม่ปล่อย

    “เอ๊ะ ปล่อยสิ คนมาเห็นชะชั้นเขินนะ”

    อาสึกะหน้าแดงอีกครั้ง

    เธอเป็นฝ่ายที่สามารถแอบทำท่าฉวยโอกาสกับโทโมโกะหรือกอดใครได้ง่ายๆแต่พอโดนกอดเองแล้วจะหน้าแดงและเขินอย่างมาก

    เสียใจด้วยนะ

    ผมไม่เสียท่ากับมุก

    “คนภายนอกมาขัดขวางกับการพลอดรักหรอก”

    “ถ้าอย่างนั้นผมขอเวลาสักหนึ่งชั่วโมงเพื่อมีเซ็กส์ก่อน”

    ผมกล่าวกับเขาเงินเขาทองอย่างสงบ

    “เอ๋มีเซ็กส์กับพวกเราสามคนจะพอหรือแค่ชั่วโมงเดียวเอง”

    คานาเอะเอียงคออย่างสงสัย

    อาสึกะนั้นหน้าแดงจนแทบจะกลายเป็นมะเขือเทศอีกครั้ง

    ส่วนโทโมโกะนั้นตาลายและเริ่มจะเป็นลมแล้ว

    ผมพยักหน้า

    “พอสิ”

    นึกขอบคุณในใจต่อพี่หัวโมฮอว์กอีกครั้ง

    [My Room]

    [ห้องของผม]

    ผมใช้ทักษะของผมย้ายพวกเราไปในห้องมิติเงาส่วนตัวของผู้เล่นเกมส์แห่งราชันย์