ตอนที่หนึ่งร้อยยี่สิบหก My Room
“ขอบคุณนะลุงต้นไม้กลับไปที่เดิมได้แล้วล่ะ”
ผมกล่าวขอบคุณกับต้นไม้ปีศาจที่พวกนี้มักจะมีกลยุทธหลอกให้คนที่ผ่านไปมาตามป่าเขาหวาดกลัวโดยเคลื่อนที่ตามคนที่หลงป่าไปเรื่อยๆจนเขาหมดแรงแล้วอาจจะจับกินหรือแค่แกล้งแล้วแต่อารมณ์
แน่นอน
หากผมเป็นคนดีมีคุณธรรมหน่อยก็อาจจะต้องการปราบพวกนี้แต่ผมมาอาศัยสถานที่ของพวกเขาฝึกวิชากับคนที่ต้องการเล่นงานมที่อยู่ด้านนอก
ทำให้ผมสามารถสุภาพกับโยวไคได้หากสถานการณ์บีบบังคับ
การเมืองอยู่เหนือความแค้นหรือคุณธรรมนั่นเอง
ต้นไม้นั้นได้เคลื่อนที่จนทำให้อาสึกะถึงกับตกใจแต่พอผมกอดเธอไว้แน่นๆเธอก็คลายความกังวลมากขึ้นจนเอนกายซบลงกับร่างกายของผม
ทั้งที่เธอเป็นคนที่สามารถชกพวกปีศาจได้แบบไม่เกรงกลัวอะไรแท้ๆ
ค่าสถานะตัวละครด้านความต้านทานสถานะผิดปรกติของเธอนั้นสูงมากจนกระทั่งการทำให้มึนงงหรือการทำให้สับสนหรือแม้แต่หลับนั้นก็ใช้กับเธอยากมาก
ถึงได้บอกว่าเธอคือตัวละครที่ใช้ง่ายที่สุดตัวหนึ่งเพราะข้อดีมากมาและไร้ซึ่งจุดอ่อนที่เห็นเด่นชัด
ผมไม่ยอมเสียเวลาให้เธอซบอย่างเดียวแบบนางเอกโชวโจวและได้เริ่มลวนลามเธออีกครั้ง
มือของผมเริ่มล้วงไปที่หน้าอกและด้านล่างของเธอ
ที่ทำให้อาสึกะตัวเกณ้งขึ้นมาและจับแขนของผมเอาไว้แน่น
“อะแฮ่ม นายท่านข้าก็มิได้ว่าอะไรที่ท่านจะมีอะไรกับตัวเมียของท่านหรอกนะ-
“-แต่พวกเรานั้นยังอยู่ระหว่างการทดสอบ”
เขาเงินกับเขาทองพูดจาสลับกันอย่างรู้ใจจากการที่สามารถสื่อสารทางจิตกันได้
อาสึกะสะดุ้งโหยงพยายามยืนขึ้นเพราะความอับอายที่โดนคนทักจากฉากที่คิดว่าโลกนี้มีเพียงเราสองคนแบบแนวโชวโจว
แต่เธอกลับโดนผมจับเอาไว้ไม่ปล่อย
“เอ๊ะ ปล่อยสิ คนมาเห็นชะชั้นเขินนะ”
อาสึกะหน้าแดงอีกครั้ง
เธอเป็นฝ่ายที่สามารถแอบทำท่าฉวยโอกาสกับโทโมโกะหรือกอดใครได้ง่ายๆแต่พอโดนกอดเองแล้วจะหน้าแดงและเขินอย่างมาก
เสียใจด้วยนะ
ผมไม่เสียท่ากับมุก
“คนภายนอกมาขัดขวางกับการพลอดรักหรอก”
“ถ้าอย่างนั้นผมขอเวลาสักหนึ่งชั่วโมงเพื่อมีเซ็กส์ก่อน”
ผมกล่าวกับเขาเงินเขาทองอย่างสงบ
“เอ๋มีเซ็กส์กับพวกเราสามคนจะพอหรือแค่ชั่วโมงเดียวเอง”
คานาเอะเอียงคออย่างสงสัย
อาสึกะนั้นหน้าแดงจนแทบจะกลายเป็นมะเขือเทศอีกครั้ง
ส่วนโทโมโกะนั้นตาลายและเริ่มจะเป็นลมแล้ว
ผมพยักหน้า
“พอสิ”
นึกขอบคุณในใจต่อพี่หัวโมฮอว์กอีกครั้ง
[My Room]
[ห้องของผม]
ผมใช้ทักษะของผมย้ายพวกเราไปในห้องมิติเงาส่วนตัวของผู้เล่นเกมส์แห่งราชันย์