The World : ฝ่าวิกฤต พิชิตโลก

การ์ด ความสามารถอันเชิญ ขั้น 2 ระดับ 2
เปิดครั้งแรก
ได้ ทักษะขั้น 2 ระดับ 2
อะไร!
จะดวงดีขนาดนั้น
เฮ้ออยายน้องตัวแสบทำไมถึงได้โชคดีในการเปิดครั้งแรกแบบนี้ ทั้งๆที่โอกาสมันมีแค่ 30% เท่านั้น
หยกที่เห็นพี่ชายมองตัวเองด้วยสายตาแปลกๆ เธอจึงยิ้มตอบกลับไป ด้วยแววตาใสซื่อบริสุทธิ์ เขาที่เห็นแบบนั้นจึงทำได้เพียงถอนหายใจด้วยความอิจฉา
"หยก เธฮดวงดีมาก เปิดได้ทักษะขั้น 2 แต่ด้วยความสามารถในตอนนี้ พี่คิดว่าทักษะนี้มันไม่เหมาะกับเธอ"
"ทำไมอะ" หยกแสดงสีหน้าฉงน
"เพราะการใช้งานแต่ละครั้ง เธอจะต้องเสียพละกำลัง ความเร็วและสติปัญญาไม่น้อยกว่า 20 แต้ม ซึ่งค่าเหล่านั้น หยกจำเป็นจะต้องได้จากการฆ่าซอมบี้เท่านั้น"
"ที่สำคัญหยกในตอนนี้ ยังไม่มีพ้อยสักแต้มเดียว มันจึงเป็นเรื่องยากที่เธอจะใช้งานทักษะนี้ได้ยังไงละ"
หยกทำท่าทางคิดตาม มีบ้างที่เธอพยักหน้าและมีบ้างที่หน้าเธอพลันซีดสลด เธอเข้าใจแล้วว่าต่อให้ได้ทักษะที่ดีแค่ไหน หากเธอใช้งานมันไม่ได้ก็ไร้ค่าอยู่ดี ยิ่งไปกว่านั้นเธอยังเป็นมนุษย์และไม่มีพ้อยสักแต้ม นั่นเท่ากับว่าเธอไม่อาจใช้งานมันได้จริงๆ อย่างที่พี่ชายว่ามา
"งั้นพี่เอาไปเหอะ แต่หนูขอไอ้ที่หนูใช้ได้หน่อยสิ"
"พี่พอจะมีไหมคะ"
"พอๆ ไม่ต้องมาอ้อน ตอนนี้พี่ยังไม่มีทักษะที่จะให้เธอ นอกจากการ์ดอาวุธเท่านั้น"
เขาอดที่จะเอื้อมระอากับท่าทางออดอ้อนของน้องสาวตัวเองไม่ได้ ยายนี่พอเวลาอยากได้อะไรมักจะทำท่าทางแบบนี้กับเขาเสมอ และเขาที่เป็นพี่ชายก็ต้องยอมทุกที
การ์ดธนูเหล็กกล้า ถูกยื่นไปให้น้องสาวที่ตอนนี้กำลังทำสีหน้าตื่นเต้น บวกกับแววตาซุกซนที่ไม่ต่างกับเด็กน้อย
"แม้มันจะเป็นเพียงอาวุธทั่วไป แต่พี่คิดว่ามันแข็งแรงทนทานพอสมควร"
"และการ์ดอีกใบ ลองเอาไปเปิดดู เผื่อจะได้ของที่เป็นประโยชน์กับตัวเอง"
"ขอบคุณคะ"
หยกที่รับเอาการ์ดทั้ง 2 ไปแล้ว รีบกล่าวขอบคุณและเดินไปหาเพื่อนๆของเธอทันที ส่วนเพื่อนของเธอต่างมองด้วยความอิจฉา
การ์ดพวกนี้คืออะไร?
เวลานี้ทุกคนรู้ดี ว่าการ์ดเหล่านั้นมันได้มายากเย็นขนาดไหน แถมชีวิตของพวกเขาแต่ละคนหากมีพวกมันไว้ครอบครอง ย่อมเพิ่มโอกาสรอดให้แก่ตัวเองได้ไม่มากก็น้อย
"ขะ ขอโทษนะคะ"
"คุณพอจะมีการ์ดแบบนั้นให้พวกเราได้บ้างมั้ยคะ"
มิ้งพยาบาลสาวแสนสวยเอ่ยถามเขาด้วยท่าทีเกรงอกเกรงใจ
"ผมยังมีการ์ดแบบนั้นเหลืออีก 22 ใบ"
"ผมสามารถให้พวกคุณได้ เพียงแต่พวกคุณต้องฆ่าซอมบี้พวกนั้นให้ได้อย่างน้อย 3 ตัวก่อนเท่านั้น คนที่เหลือเมื่อได้ยินว่าเขามีการ์ดเหลืออยู่ต่างแสดงสีหน้าตื่นเต้นออกมา ทว่าพอได้ยินประโยคที่บอกให้พวกเขาฆ่าซอมบี้อย่างน้อย 3 ตัวก่อน เขาถึงจะให้ ส่งผลให้พวกเขารู้สึกหวาดกลัวและสีหน้าพลันมืดมัวลงอย่างทันตาเห็น
เออ
มิ้งพยาบาลสาวที่เอ่ยถามดวยความเกรงใจ เวลานี้เธอทำได้เพียงกล้ำกลืนคำพูดต่างๆกลับไป และหันหลังเดินออกมาด้วยสีหน้าและท่าทางผิดหวัง
"ชั้นจะทำคะ"
ไอซ์เพื่อนสาวอีกคนของหยก กล่าวออกมาท่ามกลางความเงียบที่ถูกปกคลุม เสียงของเธอทำให้เขาหันไปมอง รูปร่างและหน้าตาของไอซ์นั้นจัดว่าอยู่ในระดับเดียวกับเกรท
เธอมีทรวดทรงอกเอวที่ได้รูปและกระชับ ใบหน้าขาวสวย ตากลมโต โดยเฉพาะหน้าอกหน้าใจที่จัดว่าฮือฮาได้ไม่ต่างกับเกรทนั้น ทำให้เขาลอบมองด้วยความรู้สึกแปลกๆไม่ได้

ทว่ามันก็เป็นเพียงชั่วพริบตาเดียวเท่านั้นที่เขามอง
"งั้นลองสิ พรุ่งนี้ผมจะพาเธอไป หากฆ่าซอมบี้ได้ตามที่ผมบอก ผมจะให้การ์ดกับเธอ"
"ตกลงคะ"
"คนอื่นๆมีใครสนใจอีกมั้ยครับ"
คนที่เหลือต่างพากันหลบสายตาของเขาที่หันไปมอง แต่ละคนต่างมีสีหน้าและแววตาที่หวาดกลัว พวกเขากลัวตาย ซึ่งมันถือเป็นเรื่องปกติ เพราะใครๆก็กลัวตายกันทั้งนั้น
ทว่าสิ่งที่เกิดขึ้นปัจจุบัน หากคุณไม่กล้าพอที่จะเผชิญ และเสี่ยงเป็นเสี่ยงตาย สุดท้ายคุณจะไม่ได้อะไรติดมือกลับมาเลย เขาที่เห็นเช่นนั้นจึงอดส่ายหน้าไม่ได้
ส่วนเกรทและหลินที่เคยฆ่าซอมบี้มาแล้ว เขาไม่ได้ติดใจอะไร เพราะพวกเธอทั้ง 2 ได้ก้าวผ่านความกลัวมาแล้วครั้งหนึ่งและในครั้งต่อไปที่ต้องลงมือ แม้ว่าความกลัวจะยังมีอยู่ แต่เขาก็เชื่อว่าพวกเธอทั้ง 2 จะมีความกล้าพอที่จะกระทำมันได้อีกครั้ง
"อะ ผมให้พวกเธอคนละใบ เนื่องจากเธอทั้ง 2 เคยฆ่าซอมบี้มาแล้ว"
"ลองเอาไปเปิดดู เผื่อจะได้สิ่งที่เป็นประโยชน์กับตัวเอง"
"ขะ ขอบคุณคะ"*2
เกรทและหลินต่างมองหน้ากันสลับกับมองมาทางเขา พวกเธอตื่นเต้นมากที่ได้รับการ์ด แต่พวกเธอก็สงสัยเช่นกันว่าทำมั้ยเขาให้มันกับพวกเธอง่ายๆเช่นนี้
ส่วนไอซ์ที่เห็นเพื่อนทั้ง 2 ได้การ์ดไปตัวเธอก็ไม่ได้อิจฉาอะไร เพราะเธอรู้ดีว่าเพื่อนทั้ง 2 มีความกล้าและบ้าบิ่นขนาดไหน ถึงขนาดเข้าขวางซอมบี้เพื่อปกป้องเธอและหยก
ในสถานการณ์เช่นนั้น หากเป็นเธออาจจะไม่มีความกล้าพอที่จะทำมัน จนกระทั่งเธอตัดสินใจหลบหนีไปเองก็ได้ ดังนั้นเธอจึงมองเพื่อนทั้ง 2 คนนี้ด้วยแววตาที่นับถือ ซึ่งไม่ต่างจากหยกเลยแม้แต่น้อย
"พี่ ไว้หนูฆ่าซอมบี้ได้ 3 ตัวเหมือนเกรทและหลิน พี่ค่อยให้หนูอีกทีนะ"
หยกที่เห็นไอซ์มีความกล้าและเคยเห็นเกรทกับหลินที่เสนอตัวเองปกป้องเธอ ทำให้เธออดที่จะละอายใจไม่ได้
ดังนั้นเธอจึงตัดสินใจจะทำตามเงื่อนไขของพี่ชายเช่นเดียวกับไอซ์เพื่อพิสูจน์ว่าเธอไม่ได้อ่อนแอและต้องให้เพื่อนๆของเธอมาเสี่ยงปกป้องอีก
"โห ได้สิ"
เขาไม่ได้ปฏิเสธแต่อย่างใด กลับกันเขาอดที่จะยิ้มกลับการเปลี่ยนแปลงเล็กๆของน้องสาวไม่ได้ สถานการณ์มักหล่อหลอมคนให้เข้มแข็งและอ่อนแอ ซึ่งหยกในตอนนี้เหมือนจะถูกหล่อหลอมให้เข้มแข็งและกล้าหาญมากขึ้น
"งั้นทุกคนแยกย้ายกันไปนอนเถอะ"
"ในชั้นนี้ถือว่าปลอดภัยแล้ว สามารถแยกกันไปนอนคนละห้องได้ตามสะดวก"
"อ่อ แนะนำว่าอย่าเลือกห้องแถวบันไดละ"
เมื่อกล่าวเสร็จเขาจึงเลือกเดินออกไปหาห้องพักทันที ส่วนหยกเลือกที่จะไปพักกับเพื่อนๆของเธอ และมันไม่ใช่เรื่องแปลกที่ทุกๆคนพร้อมใจกันเลือกห้องที่อยู่ใกล้ๆกับเขา
"หลังจากนี้จะทำยังไงต่อดี"
"พ่อกับแม่จะเป็นยังไง"
เขาสลัดความคิดฝุ้งซ่านออกไปจากหัว และเดินเขาห้องน้ำเพื่อชำระล้างร่างกายและจิตใจให้ปลอดโปร่ง สำหรับเสื้อผ้าไม่จำเป็นต้องกังวลใดๆ เพราะภายในแหวนของเขาล้วนเต็มไปด้วยสิ่งจำเป็นต่างๆมากมาย ชนิดที่ว่าใช้สุรุ่ยสุร่ายไป 1 ปีก็ยังไม่มีหมด

เฃ้าวันใหม่มาเยือน ผู้รอดชีวิตแต่ละคนต่างมีสีหน้าอีดโรย แม้ทุกคนจะได้ที่ที่ปลอดภัยและยังเปี่ยมไปด้วยการคุ้มกันที่แน่นหนาจากเขา
ทว่าด้วยความกังวลแปลกๆ พวกขาจึงรู้สึกตื่นตัวและนอนไม่ค่อยหลับ ไม่เว้นกระทั่งเหล่าสาวๆที่ตอนนี้ตาทำหน้าทำตาเสมือนอดหลับอดนอนมาหลายคืน
ส่วนเขาที่เดินออกมากลับเป็นเพียงคนเดียวที่มีสีหน้าสดใสและเต็มเปี่ยมไปด้วยพลังที่มากล้น ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเขานั้นชินชากับเรื่องแบบนี้ไปแล้ว
แม้วันแรกๆจะเป็นเหมือนพวกเขา ทว่าหลังจากเหตุการณ์ต่างๆที่เขาผ่านพ้นมา มันจึงทำให้เขารู้สึกเฉยๆและสามารถใช้ชีวิตปกติได้อย่างไม่ติดขัดใดๆ
งั่มๆอึกๆ
หลังพลัดเปลี่ยนเสื้อผ้า กินข้าวดื่มน้ำกันเสร็จ พวกเขากำลังคิดว่าเป้าหมายต่อไปที่จะไปคือที่ไหน
"วิน ลุงขอเสนอสถานที่ที่จะไปหน่อย"
"ที่ไหนครับ?"
พ่อของเกรทหรือลุงสมคิดเป็นผู้ชายรูปร่างสมส่วนดูแข็งแรงระดับหนึ่ง เอาเข้าจริงๆลักษณะโดยรวมดูภูมิฐานและน่าเชื่อถือ เหมาะสมแล้วที่เป็นถึงนักธุรกิจรายใหญ่ ทว่าด้วยบุคคลิกเช่นนี้ย่อมขัดกับสถานการณ์ปัจจุบันอย่างแท้จริง

"ในช่วงที่ยังพักที่บ้าน ลุงได้รับการติดต่อจากคนรู้จักผ่านวิทยุสื่อสารรุ่นเก่าที่ลุงมี ว่าหน่วยงานรัฐได้จัดตั้งที่อพยพเอาไว้"

"โดยมีฐานที่มั่นที่ศูนย์บัญชาการทหาร พวกเขาแจ้งว่าที่นั่นปลอดภัยและมั่นคง ทั้งอาหารน้ำดื่มและกำแพงใหญ่ที่สามารถขวางกั้นพวกซอมบี้ที่หิวกระหายเหล่านั้นได้"

"หมายถึงศูนย์บัญชาการทหารกลางเมืองหรือ?"
"ใช่ๆ ที่นั่นแหละ"
"หืม คุณลุงได้รับการแจ้งเตือนมาตอนไหน"
"ก่อนหน้าที่จะโดนพวกโจรบุกเข้ามา 1 วันเท่านั้น"
"แสดงว่าได้รับข่าวมาประมาณ 3-4 วันแล้วสินะ"

ทุกๆคนที่ได้ยินข่าวถึงสถานที่ที่ปลอดภัยต่างก็แสดงสีหน้าถึงความคาดหวังและต่างหันมามองทางเขาเพื่อรอการตัดสินใจ
"ไม่รู้ว่ามันจะยังปลอดภัยจริงๆหรือไม่ แต่ก็ไม่มีทางเลือกมากนัก"
"งั้นลองไปดูก็ไม่เสียหายอะไร"
"เก็บของที่จำเป็นแล้วเตรียมตัวออกเดินทางกัน เดี๋ยวขอไปเคลียร์สถานที่ให้ก่อนละกัน"

เขาพลันหันหลังเดินออกจากห้องไปตรวจสอบความปลอดภัยให้แก่ทุกๆคนเป็นอันดับแรก ส่วนคนอื่นๆที่ได้ยินต่างรีบกุลีกุจอเตรียมตัวกันอย่างขะมักเขม้น

พร้อมทยอยกันเดินออกมาด้วยสีหน้าเปี่ยมล้นไปด้วยความคาดหวัง ทั้งอาหาร น้ำดื่ม และสถานที่ที่ปลอดภัยซึ่งเป็นสิ่งที่พวกเขาโหยหามากที่สุดในเวลานี้

End

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 34 ความกล้า

คล้ายกับเรื่องThe World : ฝ่าวิกฤต พิชิตโลก ที่คุณอ่าน

The World : ฝ่าวิกฤต พิชิตโลก

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 34 ความกล้า

คล้ายกับเรื่องThe World : ฝ่าวิกฤต พิชิตโลก ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้