ท่านอ๋อง ข้าไม่ได้ตั้งท้องบุตรของท่าน

บทที่ 44-คำอวยพรจากหัวใจ

หลายวันผ่านไปที่เหมยกุ้ยใช้ชีวิตกับลูกเพียงสองคน และท่านอ๋องหานโจวก็มิได้มาเยือนหรือปรากฏกายให้เห็นอีก

วันนี้เหมยกุ้ยก็มาทำงานที่โรงทอผ้าด้วยอารมณ์ที่พยายามจะสั่งให้ตนเองมั่นคง นางพูดคุยทักทายกับหลีจิ้งและหว่านชิงดั่งปกติ คอยทำงานและดูแลลูกไปด้วยเหมือนทุกวัน

ตอนนี้นางไม่มีโอกาสได้พบคุณชายเสวี่ยนซื่อ ฉะนั้นสิ่งที่พอทำได้คือทำหน้าที่ตรงนี้ให้ดีที่สุด

หน้าที่ที่คุณชายมอบให้นางอย่างวางใจ

เหมยกุ้ยตั้งใจทำงานโดยไม่หยุดพัก กระทั่งช่วงมื้อเที่ยงมาถึงนางก็ทำเพียงอุ้มซือซือมากินนม ส่วนดวงตาก็ยังจดจ้องอยู่ที่โต๊ะทำงานไม่คลาย

หว่านชิงกับหลีจิ้งที่เข้ามาชวนหญิงสาวไปกินข้าวเห็นดังนั้นก็นึกเป็นห่วง หว่านชิงถึงกับเอ่ยทัก "เจ้าไม่พักกินข้าวก่อนเล่าเหมยกุ้ย บัญชีการค้าของสกุลหลี่ยังไม่ถึงกำหนดมิใช่หรือ"

เหมยกุ้ยส่ายหน้า "้ข้ายังไม่หิวเท่าไรเจ้าค่ะ"

"เช่นนั้นหรือ" หว่านชิงพยักหน้ารับ ส่วนหลีจิ้งก็ยังคงคะยั้นคะยอต่ออีกสองสามประโยค พอเหมยกุ้ยปฏิเสธนางจึงจำยอม ทว่าก็เสนอตัวไกวเปลดูแลซือซือหลังกินนมเสร็จ 

ช่วงเวลาพักกลางวันก็ผ่านพ้นไปเช่นนี้ ในระหว่างคาบเกี่ยวช่วงบ่าย จู่ๆร่างของเสวี่ยนซื่อก็ปรากฏขึ้น

ชายหนุ่มมีสีหน้าซีดเซียวและผอมลงไปไม่น้อย

เขากวาดสายตามองเหมยกุ้ย หลีจิ้ง และหว่านชิงซึ่งตอนนี้หลบสายตาไปทางอื่น

"เหมยกุ้ย ข้ามีเรื่องจะพูดกับเจ้า" 

บุรุษหนุ่มเดินนำหน้าหญิงสาวมาถึงใต้ต้นไม้ใหญ่

เสวี่ยนซื่อถอนหายใจเฮิอกใหญ่ เขาพยายามรักษาสีหน้าท่าทางให้ดูสงบ แม้ในใจจะรวดร้าวเพียงใด 

ทว่าก็ต้องยอมรับความเป็นจริง

เหมยกุ้ยไม่ใช่สตรีของเขา นางไม่มีวันมอบความรักฉันหนุ่มสาวให้แก่เขา

ก่อนที่เหมยกุ้ยจะตั้งตัวทัน เขาก็รีบชิงพูดให้สมกับสิ่งที่คิดมาตลอดคืน

"เหมยกุ้ยข้าหวังเพียงให้เจ้ามีความสุข อย่าได้เจ็บช้ำเหมือนที่เคยเป็นมา ขอเพียงมีบุรุษดีที่เจ้าอยากจะฝากชีวิต ให้เขาคอยดูแลเจ้าและหัวใจของเจ้าอย่างดีที่สุดก็พอแล้ว"

เหมยกุ้ยได้ฟังคำอวยพรที่มากไปด้วยความหวังดีนั้นแล้วก็รู้สึกเหมือนมีก้อนบางอย่างจุกในลำคอ แม้นางจะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นคุณชายเสวี่ยนซื่อจึงเป็นเช่นนี้ แต่นางก็พยักหน้ารับ สิ่งนี้นางก็เคยฝันใฝ่

บทสนทนานี้มิอาจรั้งนาน เสวี่ยนซื่อพูดต่อ "วันนี้ข้าขอมาพูดกับเจ้าเพียงเท่านี้ ช่วงเวลาต่อไปนี้พวกเราอาจจะไม่ได้พบกันสักพัก พรุ่งนี้ข้าต้องออกนอกเมืองไปจัดการงานพอดี" อันที่จริงแล้วยังเหลือเวลาอีกสองวันกว่าจะต้องไป แต่เสวี่ยนซื่อจงใจเลื่อนขึ้นมาให้เร็วกว่าเดิม

หากต้องยืนประชันหน้ากับนางต่อไป มองเห็นใบหน้าและได้ยินน้ำเสียงของนางต่อไป เขาคงตัดใจไม่สำเร็จเป็นแน่

"คุณชาย..." เหมยกุ้ยตั้งท่าจะเอ่ยเรียกเขา นางไม่อยากให้ต้องมีความรู้สึกเกลียดชังหรือไม่อยากสู้หน้าระหว่างเราสอง

"เจ้าอย่าได้กังวล ข้า...ต้องขอเวลาทำใจสักพัก"

"..." หญิงสาวเงียบงันลง นางรู้ว่าเรื่องนี้นางก็มีส่วนผิด แต่ความรู้สึกผิดของนางมีหรือจะสู้ความรู้สึกเจ็บปวดของคุณชายได้กัน

เป็นเพราะเหมยกุ้ยไม่เคยตัดรอนความสัมพันธ์กับคุณชายให้ชัดเจน นางเคยคิดว่าหากพูดกับเขาไปตรงๆก็คงทำให้เจ็บปวด ท้ายที่สุดจึงปล่อยจนเวลาล่วงเลยมาจนถึงจุดนี้ บทเรียนครั้งนี้ช่างอึดอัดนัก

ครานี้นางได้เรียนรู้ สิ่งที่คิดว่าดีในตอนนั้นแท้จริงแล้วไม่ใช่

เหมยกุ้ยตระหนักได้แล้ว นางจึงทำเพียงย่อกายลง โน้มใบหน้าต่ำพลางเอ่ย "คุณชายโปรดรักษาตัวด้วย"

"เจ้ากับซือซือก็ด้วย ข้าต้องไปเตรียมตัวแล้ว"

"เดินทางระวังด้วยนะเจ้าค่ะ" นางพูดส่งท้าย มองตามแผ่นหลังองอาจของบุรุษที่เคยมอบความรัก หยิบยื่นความหวังดีให้แก่นางมาเนิ่นนาน

จนกระทั่งแผ่นหลังนั้นหายลับไป...

_______________________________________________

พระรองเราจะมีคู่นะเจ้าคะ ส่วนทำไมเพราะเหตุใดคุณชายจึงมาพูดกับเหมยกุ้ยอย่างนี้ ตอนหน้ามีเฉลยจ้า