ความตึงเครียดลับๆ ระหว่างเรา

ฉันนอนไม่หลับเลย ตอนตีสามฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วพิมพ์ว่า: "นายอยู่ที่ไหน?" ไม่มีการตอบกลับ ทุกครั้งที่หน้าจอสว่างขึ้น ฉันก็รีบคว้าโทรศัพท์ แต่ก็ไม่มีข้อความจาก Chak เลย เขายังคิดถึงฉันอยู่ไหม? หรือว่าเขาลืมคำสัญญาที่ให้ไว้ได้ง่ายขนาดนั้น? ใกล้เช้า ในที่สุดฉันก็เผลอหลับไป

ฉันตื่นตอนหกโมงเช้า แล้วเห็นข้อความจาก Chak: “ตื่นแล้วก็เข้ามาที่ออฟฟิศ ฉันกินข้าวเช้าแล้ว” ฉันอ่านมันซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไม่มีคำว่าอรุณสวัสดิ์ ไม่มีคำขอโทษ… ไม่มีอะไรเลย มีแต่คำสั่งที่เย็นชา ความเศร้าบาง ๆ ค่อย ๆ แทรกเข้ามาในใจฉัน ตอนนี้สำหรับเขา ฉันเป็นแค่อะไรกันแน่? ผู้ช่วย? หรือแค่เงาที่เขาแทบมองไม่เห็น?

ฉันลุกขึ้นจากโซฟา เก็บหมอนที่ตกอยู่บนพื้น แล้วพับผ้าห่ม จากนั้นก็ไปที่ห้องครัวทำอาหารเช้าให้ตัวเอง ระหว่างที่กิน ความคิดของฉันมีแต่ Chak เมื่อคืนเขาสัญญาไว้… แต่บางทีสำหรับเขา คำสัญญาอาจไม่มีความหมายอะไรเลย พอฉันไปถึงที่ทำงาน ยังไม่มีใครมา ฉันวางกระเป๋าไว้ที่โต๊ะของ Pim แล้วสังเกตเห็นว่าประตูห้องทำงานของ Chak เปิดอยู่ ฉันเลยเดินเข้าไป เคาะเบา ๆ แล้วเข้าไปข้างใน

Chak ดูเหนื่อย เขาใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวกับเนกไทสีดำ นั่งอยู่บนโซฟาอ่านเอกสาร “อรุณสวัสดิ์ครับ” ฉันทักเบา ๆ เขาเงยหน้าขึ้นแล้วพูดว่า “ถ้ามีเวลา เอาเสื้อผ้าจากตู้ไปซักที่บ้านด้วย” “ครับ” ฉันตอบเบา ๆ เขาไม่แม้แต่จะพูดอรุณสวัสดิ์ เหมือนเขาไม่รู้จักฉันด้วยซ้ำ

“เมื่อคืนผมทำเอกสารของ LF Lab เสร็จแล้วนะครับ” ฉันพูดเสียงเบา “ดี” เขาตอบอย่างเย็นชา “เอามาให้ฉันดู” ฉันไปหยิบแล็ปท็อป เปิดมันแล้วนั่งลงข้าง ๆ เขา เขาดูงาน แล้วก็ปิดมัน ก่อนจะหันมามองฉัน “ทำได้ดีนะ” เขาพูด “นายดูเหนื่อย” “คุณก็เหมือนกัน” ฉันตอบ พลางหลบสายตา

ฉันหันหน้าหนี รู้สึกได้ว่าสายตาของเขายังจับจ้องอยู่ ฉันลุกขึ้น หยิบแล็ปท็อป แล้วไปที่ห้องครัวเพื่อเอากาแฟ จากนั้นก็เริ่มทำงาน เพื่อนร่วมงานค่อย ๆ ทยอยเข้ามาทีละคน เกือบสิบโมง ขณะที่ฉันกำลังจะไปเอากาแฟให้ Chak, Vikran ก็มาถึง เขาดูอารมณ์ดีมาก เขาเดินมาหาฉันแล้วพูดว่า “เอากาแฟไปให้ฉันที่ห้องหัวหน้าหน่อย”

“ได้ครับ” ฉันตอบ มองเขาเดินเข้าไปในห้องของ Chak เหมือนเป็นเจ้าของที่นั่น ทำไมเขาทำเหมือนตัวเองเป็นส่วนหนึ่งของที่นั่น? แล้วทำไม Chak ถึงปล่อยให้เป็นแบบนั้น? ฉันห้ามตัวเองไม่ได้ ความหึงหวงค่อย ๆ เอ่อล้นขึ้นมา ตอนที่ฉันถือกาแฟเข้าไปในห้อง ฉันเห็นพวกเขานั่งอยู่บนโซฟาด้วยกัน และมีรอยยิ้มอยู่บนใบหน้าของ Chak แค่เสี้ยววินาที หัวใจฉันก็เหมือนหล่นวูบลง

เขายิ้ม… แล้วฉันก็นึกถึงเมื่อคืน ตอนที่ฉันรอ ตอนที่ฉันตามหาเขาแม้แต่ในความฝัน แต่ตอนนี้ เขากลับยิ้มให้กับคนอื่น เช้านี้ เขาไม่ยิ้มให้ฉันเลย… สักครั้งเดียวก็ไม่มี ฉันเกือบจะหันหลังกลับออกไป แต่ Vikran เรียกฉันไว้ “Niran วันนี้ Chak ว่างไปกินข้าวเที่ยงไหม?” ฉันหันไปมอง Chak เขาส่ายหัวเบา ๆ แทบจะมองไม่เห็น “ไม่ว่างครับ เขามีนัดธุรกิจตอนเที่ยง” ฉันตอบ

“ขอบคุณนะ” Vikran พูด Chak ยิ้มให้เขา แล้วเสริมว่า “วันนี้ฉันไม่มีเวลาทานข้าวเท่าไหร่… แต่ไว้ไปด้วยกันวันอื่น” ฉันมอง Chak อย่างไม่พอใจ เขายื่นแฟ้มมาให้ฉันแล้วพูดว่า “จัดเอกสารพวกนี้” “ครับ” ฉันตอบ ตอนที่เขายื่นแฟ้มให้ นิ้วของเราสัมผัสกันเล็กน้อยใต้กระดาษ แต่ Chak ก็รีบจัดเอกสารใหม่ เหมือนไม่อยากให้ Vikran เห็น ฉันพยักหน้าเบา ๆ แล้วเดินออกมา

ขณะที่ฉันกำลังจัดเอกสาร กระดาษโน้ตสีขาวเล็ก ๆ หลุดออกมาจากแฟ้มรองสุดท้าย “11:30 ที่รถ” มันเขียนไว้ รอยยิ้มค่อย ๆ ปรากฏบนใบหน้าฉัน ฉันดึงโน้ตออกแล้วเก็บใส่กระเป๋า นี่คือวิธีที่เขาขอโทษงั้นเหรอ? ประมาณหนึ่งชั่วโมงต่อมา Vikran เดินออกมาจากห้องของ Chak แล้วมาหาฉัน “ถ้า Chak ว่างไปกินข้าว บอกฉันด้วยนะ” “ได้ครับ” ฉันตอบด้วยรอยยิ้มสุภาพ แต่ในใจกลับคิดว่า ไม่มีวัน

หลังจากเขาไป ฉันก็เข้าไปในห้องของ Chak เขานั่งทำงานอยู่ที่โต๊ะ “ผมมาเอาเสื้อผ้าของคุณครับ” ฉันพูดเบา ๆ ฉันเปิดตู้ แล้วเจอเสื้อเชิ้ต เบลเซอร์ และกางเกงที่เขาใส่เมื่อวาน ฉันหยิบมันออกมาแล้วใส่ลงในกระเป๋า พอถึง 11:30 ฉันก็เดินไปที่รถของเขา ฉันรออยู่ไม่กี่นาที เขาก็มาถึง เขาปลดล็อกรถ แล้วเราก็ขับกลับบ้านในความเงียบ ทำไมเขาไม่พูดอะไรเลย? นี่คือความรู้สึกผิด? หรือว่าเขาไม่สนใจ?

พอกลับถึงบ้าน ฉันเอาเสื้อผ้าไปที่ห้องซักผ้า ตอนที่กำลังแยกผ้า ฉันสังเกตเห็นเสื้อยืดสีขาวตัวหนึ่งที่ไม่ใช่ของเขา และก็ไม่ใช่ของฉัน มันมีกลิ่นของคนอื่น ฉันถือเสื้อตัวนั้นไปหา Chak เขานั่งอยู่บนโซฟา อ่านหนังสือ “เสื้อนี่ของใคร? มันไม่ใช่ของคุณ แล้วก็ไม่ใช่ของผมด้วย” Chak ถอนหายใจลึก “ของเขาใช่ไหม?” ฉันพูดต่อเสียงเบา ทั้งที่รู้อยู่แล้ว “ของ Vikran”

เขาหันหน้าหนี แล้วพยักหน้าช้า ๆ “ใช่” เขายอมรับเบา ๆ เหมือนมีอะไรบางอย่างกดทับอยู่ที่อกฉัน “คุณไปค้างที่บ้านเขาใช่ไหม?” ฉันถามตรง ๆ แม้เสียงจะสั่นเล็กน้อย Chak สะดุ้งเล็กน้อย แล้วมองฉันอย่างจริงจัง “Vikran แค่ให้ฉันยืมเสื้อ ฉันไม่เข้าใจว่านายจะโกรธอะไรนักหนา” เขาพูดด้วยน้ำเสียงนิ่ง คำพูดของเขาสงบ… แต่ข้างในฉันกลับเจ็บปวดอย่างกัดกิน

“ผมโกรธ เพราะผมรอคุณ Chak” ฉันพูด เสียงอ่อนล้าและเจ็บปวด “คุณบอกว่าจะกลับมาเร็ว แต่คุณไม่มา” ฉันแทบกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ ทุกลมหายใจเหมือนมีคมมีดบาดอยู่ข้างใน ฉันโยนเสื้อกลับไปบนโซฟา “ผมรอ… แต่คุณอยู่กับเขา” ฉันพึมพำ แล้วหันหลังให้ โดยไม่พูดอะไรอีก ฉันเดินเข้าไปในห้องของตัวเอง ฉันปิดประตู แล้วพิงมัน หลับตาแน่น ทำไมมันถึงเจ็บ ทั้งที่ฉันก็รู้อยู่แล้ว? ทำไมฉันยังคงหวังว่าเขาจะทำให้เห็นว่าเขาแคร์ฉัน?