เด็กเลี้ยงของเฮียแทน

เช้าวันต่อมา

‘เด็กปี 1 คณะบริหาร...ขายบริการทางเพศถ้าหากอยากรู้ว่าใคร รอเลย’ อยู่ ๆ เฟสบุ๊คของมหาลัยปรากฏโพสต์นี้ขึ้นมาเมื่อทุกคนเห็นก็เดากันไปต่าง ๆ นานา บางคนก็หาว่าเป็นดาวมหาลัยบ้าง บางคนก็เดาว่าเป็นกลุ่มคนที่ชอบใช้ของแบรนด์เนม

“นี่ๆ อัน เห็นโพสต์นี่หรือเปล่า” พลอยโชว์โพสต์ในเฟสที่กำลังเป็นข่าวให้อันอันดู เมื่อเหญิงสาวเห็นก็โพสต์หน้าก็ถอนสี

“อันเป็นอะไรหรือเปล่า”หญิงสาวไม่ทันได้ตอบ ก็พบว่ามีลูกค้าเข้าไปในร้าน

“สวัสดีค่ะไม่ทราบว่ารับอะไรดีคะ” พลอยหันกลับไปรับออเดอร์

“ขออเมริกาโน่ไม่หวาน”แทนตอบแต่สายตายังมองไปที่ร่างบางที่ยืนอยู่ด้านหลังของพลอย เขาอยากรู้ซะจริงเมื่อเธอเห็นข่าวแล้วจะทำหน้าอย่างไรเล่นกับใครไม่เล่นมาเล่นกับแทน

“นี่ขอคุยอะไรด้วยหน่อย”อันอันเดินไปคว้าข้อมือของแทนดึงไปคุยกันด้านในห้องเก็บของ

“นี่! จะมาอยากคุยอะไรกับฉันตอนนี้ หรือว่าจะมาอ้อนวอนฉันห๊ะฉันยังจำสีหน้าท่าทางหยิ่งยโสที่เธอมองฉันเมื่อคืนได้เลย ด่าแม่ยังพอรับได้แต่ปิดประตูรถแรงนี่รับไม่ได้”

“นี่พร่ำเสร็จหรือยัง!หญิงสาวมองหน้าเขาด้วยสายตารำคาญ

“เสร็จแล้ว!”

แล้วจะให้ฉันทำอะไร”น้ำเสียงของอันอันไม่ได้อ้อนวอนขอร้องเขาเลยสักนิด ผิดจากที่คาดไว้

“มาคอนโดฉันคืนนี้แล้วฉันสัญญาว่าจะลบโพสต์ทิ้งต่อจากนั้นก็ไม่มีใครสาวได้ว่า คนในโพสต์นั้นเป็นเธอ” แทนแสดงสีหน้าเหนือกว่า

“ไม่! ต้องลบโพสต์นั้นทิ้งไปก่อน แล้วฉันถึงจะไป”

“ได้ฉันไม่กลัวอยู่แล้ว แต่ถ้าหากเธอพลิกลิ้นกับฉัน ทีหลังจะเอาทั้งรูปทั้งวิดีโอโพสต์ในกลุ่มมหาลัยเลยค่อยดู”

“ไอ้เลว~”

พูดจบแทนก็เดินจากไป ปล่อยให้อันอันยืนหน้าซีดเผือกเม็ดเหงื่อผุดขึ้นเต็มใบหน้า ต่อหน้าเขาถึงแม้จะทำตัวอวดเก่ง แต่ลับหลังนั้นเธอกลัวแทบตายเพราะความผิดพลาดครั้งเดียวที่ทำให้ชีวิตต้องยุ่งยากอย่างนี้

ย้อนไปเมื่อเดือนก่อนขณะที่แม่ต้องทำการฟอกไต และทางมหาลัยใกล้จะหมดเขตการลงทะเบียนเรียนอันอันซึ่งไม่มีทางเลือก เธอจำใจลงโปรไฟล์ตัวเองในแอพหาคู่พร้อมระบุว่า ต้องการเงินด่วนไม่คิดว่าจะมีคนติดต่อมาและให้เงินในจำนวนตามที่เธอต้องการโดยต้องแลกกับการเสียความบริสุทธ์ของตัวเอง

เธอคิดว่ารับงานนั้นจะเป็นงานแรกและงานสุดท้ายของชีวิตแต่เหมือนสวรรค์กลั่นแกล้งไม่รู้เพราะอะไรถึงได้มาเจอเขาที่มหาลัยอีกแถมยังเป็นรุ่นพี่ที่คณะ

เมื่อใกล้ถึงเวลานัดแทนส่งโลเคชั่นคอนโดมาให้ อันอันหยิบขึ้นมาดูด้วยสีหน้าหนักใจ

“กว่าจะมาได้ทำไมไม่มาพรุ่งนี้เลยล่ะ” แทนเดินลงมารับอันอันที่ตรงหน้าล็อบบี้เขามองดูเวลาหน้าโทรศัพท์มือถือยิ่งทำให้รู้สึกหงุดหงิดถ้าหากเธอมาช้าอีกนิดเขาตัดสินใจจะโพสต์คลิปผู้หญิงหน้าคล้ายอันอันลงในกลุ่มเฟสของมหาลัยแล้วดวงของเธอยังดีที่มาก่อนเวลา

“ก็นั่งรอรถนี่ไม่ได้เหาะมาได้”

“รอรถอะไร”

“รถเมล์”

“รถเมล์ตอนนี้มีด้วยเหรอ”

“ก็ไม่ค่อยมีน่ะสิถึงต้องรอนาน” อันอันกรอกตามองบนนอกจากความหล่อแล้วสมองเขารู้อะไรอีกไหมเธอนึกสงสัยจริง ๆ

“นี่ช่วยพูดดีๆ กับฉันเป็นไหม อย่างน้อยฉันก็เป็นรุ่นพี่ในคณะของเธอนะ”

“จะขึ้นห้องหรือนั่งเถียงกันตรงนี้”ด้วยความเหนื่อยล้าจากการเรียนและทำงาน แถมยังต้องรอรถเมล์ตั้งนานกว่าจะมาถึงนี่ดวงตากลมโตแทบจะลืมไม่ขึ้น

“รู้ใช่ไหมว่าทำไมฉันถึงอยากให้เธอมาที่นี่” ทันทีที่เข้ามาภายในห้อง แทนก็เปิดฉากถาม

“ไม่รู้มั้งหน้าตาออกจะหื่นขนาดนี้”

“ฮ่าๆ แล้วทำไมยอมมา”

“ก็ไม่มีทางเลือก”อันอันตอบไม่อ้อมค้อม ถ้าหากไม่เป็นเพราะว่าเขาขู่ เธอไม่มีทางหอบสังขารมาถึงนี่ตอนนี้ก็คงนอนหลับสลบอยู่บนเตียง

“ไปอาบน้ำเถอะผ้าขนหนูอยู่ในห้อง” แทนไม่อยากจะโต้เถียงตอนนี้ก็ดึกมากแล้วรีบทำรีบเสร็จจะได้นอน

“คือฉันจะแน่ใจได้อย่างไรว่าคุณจะไม่หักหลังฉันอีก แล้วฉันจะต้องเป็นทาสกามารมณ์ไปนานแค่ไหน”

“ฉันสัญญาว่าตราบใดที่เธอเป็นเด็กดีเชื่อฟังฉัน ๆ ก็จะไม่ทำอะไรให้เธอลำบากใจ”

“พูดอย่างนี้ก็แสดงว่าฉันจะต้องนอนกับคุณจนกว่าคุณจะพอใจอย่างนั้นเหรอแล้วเมื่อไรถึงจะพอ”

“ก็จนกว่าฉันจะพอไง…ทำไมชอบทำให้เสียอารมณ์แล้วนี่ฉันไม่เอาเธอฟรี ๆ หรอกนะ ฉันรวยมาก ชอบซื้อกิน!”อันอันได้แต่ก้มหน้านิ่งยอมรับความเจ็บปวด ชีวิตของคนจนจะทำอะไรได้มากกว่านี้ต้องยอมขายเรือนร่างเพื่อแลกกับเงิน

เมื่อหญิงสาวอาบน้ำเสร็จเดินออกมาจากห้องน้ำก็เห็นคนพี่นอนรอเปลือยเปล่าบนเตียง

“เร็วเข้าสิฉันง่วงจะแย่อยู่แล้วพรุ่งนี้มีเรียนช่วงเช้าด้วย” ร่างบางคลุมด้วยผ้าขนหนูยืนเก้ๆ กัง ๆ อยู่ปลายเตียง

“แล้วฉันต้องทำอะไรบ้าง”

“ก็ทำเหมือนครั้งที่แล้วที่เธอทำไง”