CURSE GEAR ยุทธภัณฑ์ต้องสาป

ตั้งแต่จบบทสนทนาครั้งนั้นนอสกับควานก็ไม่ได้พูดคุยกันเลย ทั้งคู่เดินทางด้วยกันด้วยความเงียบ แต่ก็มีเพียงแค่เสียงพูดคุยเท่านั้นที่สงบเงียบ 

ตึง! 

เสียงของบางสิ่งที่ขนาดใหญ่ฟันลงไปที่พื้น ต้นตอของเสียงนี้คือควานที่เริ่มคุ้นชินกับขวานของฉิงมากขึ้นกว่าเดิมและไล่ฆ่ามอนสเตอร์ที่เขาเจอตลอดทางแม้จะเป็นตัวอะไรก็ตามที่ผ่านหน้าตัวควานไป 

แต่ควานก็ไม่ได้ถึงกับไร้สติขนาดนั้น ทันทีที่เจอมอนสเตอร์ควานจะหันหน้ามาหานอสและทำสีหน้าท่าทางว่าเขาสามารถจัดการเจ้านี่ได้เลยไหม 

เมื่อเห็นแบบนั้นนอสก็พยักหน้าตอบกลับไปทุกครั้งเพราะนอสแอบใช้เนตรมนตราแทบจะตลอดเวลาอยู่แล้วในการเฝ้าระวังอันตรายที่จะเข้ามาหาพวกเขา นอสเลยรู้ว่ามอนสเตอร์พวกนั้นทำอันตรายควานไม่ได้แน่นอน 

นอสจึงวางใจปล่อยควานให้ควานจัดการพวกนั้นไปแถมสิ่งนี้จะช่วยฝึกความสามารถของควานให้สูงขึ้นได้อีกด้วยเป็นของแถม

ตอนแรกนอสก็ดูจะดีใจมากที่ควานเริ่มแข็งแกร่งขึ้นแล้วแต่ตอนนี้นอสเริ่มจะไม่แน่ใจความรู้สึกของตัวเองแล้ว เพราะตั้งแต่ที่ควานเริ่มใช้ขวานเป็น เขาก็เริ่มจะออกแนวบ้าๆแล้วบางครั้งก็เริ่มหัวเราะออกมาขณะเอาขวานไล่สับมอนสเตอร์ตัวเล็กตัวน้อยไปด้วยบ้าง บางครั้งก็ตะโกนคำว่าตายซะบ้าง

“แปลกคนจริงๆ เขาไปเลียนแบบใครมาหรือเปล่านะ?”

นอสคิดขึ้นมา

ในระหว่างที่กำลังคิดอะไรเพลินๆอยู่นั้นนอสที่ใช้เนตรมนตราอยู่ก็สัมผัสได้ถึงบางอย่างที่ด้านหน้าของพวกเขา 

“คุณควานหยุดก่อนครับ”

นอสร้องเตือนควานที่กำลังไล่ฆ่ามอนสเตอรือยู่ใกล้ๆ

เมื่อได้ยินควานก็หยุดและกลับมาอยู่ใกล้ๆกับนอส

“มีอะไรหรอครับคุณนอส”

ควานกลับมาและถามนอสขึ้น

“ผมสัมผัสได้ว่าบริเวรด้านหน้าของเรามันมีตัวอะไรบางอย่างที่อันตรายอยู่ครับ ผมว่าเราน่าจะเข้ามาในอาณาเขตของตัวอะไรบางอย่างเข้าแล้วล่ะ”

นอสพูดอธิบายให้ควานเข้าใจ

ควานที่รู้แบบนั้นก็ทำหน้าจริงจังขึ้น 

“แล้วมันอยู่ตรงไกลจากเรามากไหมครับตอนนี้”

นอสมองกลับไปที่ด้านหน้าของตัวเองแล้วก็หันมาบอก

“มันกำลังมุ่งหน้ามาทางนี้ครับ…..”

“ห๊ะ!?”

ควานตกใจ และหันหน้าไปทางด้านหน้าของตัวเอง จ้องมองได้สักพักควานก็เริ่มมองเห็นเงาตัวอะไรได้ลางๆ มันดูเหมือนกับแมลงที่ตัวใหญ่มากๆกำลังบินตรงมาทางพวกเขาด้วยความเร็ว

ควานจ้องมองอย่างตั้งใจพร้อมกับเริ่มมีเหงื่อที่พุดขึ้นมา ในที่สุดมันก็ปรากฏตัวออกมาในระยะสายตาแล้ว

“ผึ้งงั้นหรอ!! ทำไมมันตัวใหญ่จังล่ะ”

ควานตะโกนขึ้น

นอสที่เห็นว่าควานตะโกนจึงรีบเข้าไปใกล้ๆควานและปิดปากไว้และบอกให้ควานเงียบ

“ชู่ว~”

ทั้งคู่รีบหาที่แอบข้างๆต้นไม้เพื่อซ่อนตัวจากผึ้งตัวใหญ่ตัวนี้

ที่นอสทำแบบนี้เพราะประสาทสัมผัสที่เฉียบแหลมขึ้นทำให้นอสสัมผัสได้ว่าผึ้งตัวใหญ่ตัวนี้มันไม่ได้ปลดปล่อยจิตสังหารออกมาใส่ทางพวกเขาเลย นอสจึงรีบห้ามควานไว้เพื่อหลีกเลี่ยงการต่อสู้ให้ได้มากที่สุด

ผึ้งเริ่มบินเข้ามาใกล้พวกนอสเรื่อยๆ และมันก็หยุดอยู่กับที่กลางอากาศสักพัก แล้วหันหน้าซ้ายขวาไปมาเหมือนจะตามหาอะไรบางอย่าง ทั้งคู่กลั้นหายใจไว้เพราะกลัวว่ามันอาจจะรู้ตัวก็ได้ แรงกดดันเริ่มเข้ามาหาพวกนอสเหงื่อเริ่มพุดขึ้นมาที่ใบหน้า

แต่โชคดีของพวกนอสผึ้งตัวนี้มันหยุดอยู่ได้สักพักมันก็บินสวนกลับไปทางที่พวกนอสมากันโดยที่มันไม่ได้มองลงมาหาพวกนอสที่หลบอยู่ข้างต้นไม้เลย

เมื่อผึ้งบินผ่านไปได้สักพักทั้งสองคนที่หลบอยู่ข้างต้นไม้ก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

“เฮ่อ~ นักว่าจะโดนมันเจอตัวเข้าซะแล้ว”

นอสพูด

“เฮ้อ~ นั่นสิครับคุณนอส ที่ดาวผมมันก็มีผึ้งอยู่เหมือนกันแต่ยังไม่เคยเจอตัวที่ใหญ่ขนาดนี้มาก่อนเลย”

ควานพูดเสริม

“ถือว่าดีแล้วล่ะที่มันไม่ได้สนใจพวกเรา มันเหมือนจะมองหาอะไรบางอย่างอยู่เลยแฮะ”

นอสพูดออกมาด้วยความสงสัยกับพฤติกรรมของผึ้งตัวนี้

“คิดไปก็ไม่ได้อะไรหรอกครับคุณนอส สำคัญตอนนี้เรารีบมุ่งหน้าต่อแล้วรีบออกจากอาณาเขตของมันไวๆเถอะครับ”

ควานพูดเร่งให้นอสรีบออกเดินทาง

“นั่นสินะครับ งั้นเรารีบไปกันเลยดีกว่า”

หลังพูดจบทั้งคู่ก็รีบพุ่งตัวออกจากจุดที่เคยอยู่ทันที ไม่มีใครรู้ว่าถ้าช้ากว่านี้ผึ้งตัวนั้นอาจจะกลับมาที่พวกนอสอยู่ก็ได้ นอสจึงรีบออกเดินทางต่อทันทีที่ควานบอก

แม้จะออกมาจากจุดที่เจอผึ้งมาไกลแล้วแต่สีหน้าของทั้งคู่ก็ยังไม่มีความสบายใจออกมาทางสีหน้าเลยสักนิดเดียว ตอนที่นอสออกมาจากจุดนั้นได้สักพัก นอสและควานก็ต้องได้หลบกันอีกรอบเพราะมันมีฝูงผึ้งฝูงใหญ่บินมาอีกรอบ

แม้มันจะมากันเป็นฝูงแต่ขนาดของพวกมันก็เล็กกว่าผึ้งตัวใหญ่ตัวนั้นมากทีเดียว แต่ด้วยขนาดของฝูงผึ้งที่ดูๆแล้วน่าจะมีมากถึงร้อยสองร้อยตัวแล้วมันก็ไม่ได้ต่างจากเจ้าผึ้งตัวใหญ่ตัวนั้นเลย

“ให้ตายสิทำไมใกล้จะถึงจุดหมายเต็มทีแล้วมันจะต้องมีอุปสรรคแบบนี้ด้วยนะ จะซวยไปถึงไหนกัน”

นอสตัดพ้อออกมา

ควานที่ได้ยินก็มีความคิดแบบนั้นเหมือนกันกับนอส แต่ถึงจะตัดพ้อไปสุดท้ายสิ่งที่สำคัญของพวกเขาก็คือรีบออกจากบริเวณนี้ให้เร็วที่สุด

นอสและควานกัดฟันวิ่งกันแม้จะมืดค่ำ และแล้วความมืดเริ่มจะเข้ามาบดบังวิสัยทัศน์ทั้งคู่ทีละนิด แต่สิ่งที่ทั้งคู่คิดได้ก็มีแต่ต้องวิ่งและวิ่งเท่านั้น

หลายชั่วโมงผ่านแสงสว่างได้เลือนหายไปและป่าก็ถูกแทนที่ด้วยความมืดทั้งหมดแล้ว มันมอบความกดดันให้กับพวกนอสมากขึ้น ไม่บ่อยนักที่พวกเขาทั้งคู่ต้องเดินทางกันมืดๆแบบนี้ ครั้งล่าสุดที่ต้องวิ่งกันแบบนี้ก็ตอนที่ต้องหนีพวกฝูงคามิลเลี่ยนป่าพวกนั้น

แม้มันจะมืดแต่ก็ไม่ได้ขวางทางพวกนอส เมื่อแสงหายไปตาของทั้งคู่ก็เริ่มจะค่อยๆปรับให้มองเห็นได้ชัดขึ้นกว่าเดิมและตาก็ถูกเสริมไปด้วยเวทย์เสริมพลังกายเข้าไปอีกทีด้วย ทำให้การมองเห็นเห็นชัดขึ้นมาบ้าง

แต่ทางด้านนอสที่มีเนตรมนตราสิ่งเหล่านี้แทบจะไม่เป็นปัญหาเพราะเนตรมนตรามันก็ช่วยเสริมดวงตาอยู่แล้ว นอสเลยไม่ต้องเสียพลังเวทย์ไปกับการเสริมพลังกายเพียงแค่ใช้เนตรมนตราก็พอสำหรับนอสแล้ว

ตอนนี้นอสและควานสลับตำแหน่งกันโดยปกตินอสจะให้ควานนำหน้าแต่ตอนนี้นอสอาสาจะนำเอง โดยสาเหตุเพราะไม่อยากให้ควานเห็นเนตรมนตรานั่นเอง

“คุณควานหลบ!!”

ในขณะตอนที่กำลังวิ่งกันอยู่นั้น นอสที่อยู่ด้านหน้าสัมผัสถึงกลุ่มก้อนพลังเวทย์ที่กำลังพุ่งเข้ามาจึงตะโกนบอกให้ควานหลบทันที

ควานตอบสนองกับคำพูดของนอส ควานหลบออกด้านข้าง และในเวลาพร้อมๆกับเสียงเตือนของนอสมันก็มีแสงเฉียวหน้านอสและควานไปแบบฉิวเฉียด

ฉึบ!

นอสและควานมองกลับหลังไปหาสิ่งที่ผ่านหน้าตัวเองไป สิ่งนั้นคือลูกธนูมันปักฝังลึกเข้าไปที่ต้นไม้ด้านหลังของควาน

“แหม๋ๆ~หลบได้หรอเนี้ย”

นอสและควานมองกลับไปหาที่ต้นตอของเสียง ในที่สุดเจ้าของเสียงก็ออกจากจากเงามืดแสงจากดวงจันทร์สาดส่องลงมากระทบกับตัวทำให้พวกนอสมองเห็นรูปร่างของคนคนนั้นได้ชัดเจนยิ่งขึ้น

ผู้ชายรูปร่างสูงผอมเพียวแต่ทั้งตัวปกปิดด้วยผ้ารัดรูปสีดำเห็นแค่เพียงดวงตาของเขาเท่านั้น

“แกเป็นใคร ทำไมจู่ๆมาโจมตีกันแบบนี้ เป็นบ้ารึไง”

นอสพูดขึ้นด้วยท่าทางที่ไม่สบอารมณ์

“แกไม่จำเป็นต้องรู้หรอก อีกแป๊บเดียวพวกแกก็ได้ตายกันแล้ว!!!”

ชายคนนั้นพูดพร้อมกับหยิบมีดสั้นออกมาและพุ่งตัวเข้าหาควาน

“มันตั้งใจเล็งไปที่คุณควานหรอ”

นอสคิดและหันหน้าไปทางที่ควานยืนอยู่

“คุณควาน!!”

นอสร้องเตือนควาน

ควานที่เห็นว่าชายคนนั้นมุ่งเป้ามาที่ตน ควานก็หยิบขวานออกมาอย่างรวดเร็ว และบล็อคมีดสั้นของชายชุดดำไว้ได้แบบทันท่วงที ชายชุดดำอึ้งที่ควานบล็อคการโจมตีของเขาได้ เมื่อได้สติก็รีบถอยห่างออกมาตั้งหลัก

ควานที่บล็อคมีดสั้นของชายชุดดำได้ก็ยิ้มมุมปากพร้อมกับยกขวานขึ้นมา

“มันมีไม่กี่คนหรอกนะที่หวังจะเอาชีวิตฉัน ละถ้าให้ฉันเดาแกคงจะเป็นลูกน้องของหวังลิ่วสินะแกน่ะ แต่ถึงอย่างนั้นฉันก็อยากจะบอกว่าถ้าคิดจะฆ่าฉันล่ะก็เสียใจด้วยนะเพราะฉันในตอนนี้น่ะแข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิมแบบสุดๆแล้วไอ้เจ้าบ้าเอ้ย!!!”

ควานพูดพร้อมกับแสดงสีหน้ามั่นใจออกมา

…………………..