ตอนที่ 60
ศึกแรก(2)
ในช่วงเวลาพัก
‘ดูเหมือนว่าฉันกำลังเสียเวลาไปกับเรื่องไม่เป็นเรื่องอยู่...’
บอสถอนหายใจขณะที่กำลังนั่งพักอยู่ในแถวถึงแม้ว่ามันจะเป็นการปกป้องเมืองจากฝูงมอนสเตอร์ที่ทำตัวแปลกประหลาดแต่ถ้าไม่มีทหารและเหล่าจอมยุทธก็สามารถทำได้อยู่ดีเขาจะต้องอยู่ที่นี่จนกว่าจะครบ 1 สัปดาห์ ซึ่งนั่นก็เลยเวลาผักผ่อนของเขาไปแล้วแถมยังไม่ได้ใช้เวลากับครอบครัวและบลูอย่างเต็มที่เขาไม่รู้ว่าบลูได้เข้าร่วมกิจกรรมหาประสบการณ์ครั้งนี้ด้วยหรือไม่
ในกิจกรรมนี้มีนักศึกษาได้ตายไปจากการเข้าปะทะกับฝูงของเหล่ามอนสเตอร์จำนวนมากพ่อแม่ของพวกเขาจะได้รับการชดใช้อย่างคุ้มค่าถึงจะพูดแบบนั้นต่อให้เป็นสมบัติที่มีมูลค่ามากกว่าล้านๆก็ไม่มีอะไรคุ้มค่าไปกว่าชีวิตของคนทุกคนไม่สามารถปฏิเสธหรือต่อต้านคำสั่งของกองทัพในการเข้าร่วมสงครามได้มันคือกฎที่มีมาตั้งแต่สมัยโบราณที่มอนสเตอร์แหวกมิติเข้ามาจู่โจมโลกในช่วงที่เริ่มก่อตั้งประเทศได้อีกครั้ง
บอสได้รับตำแหน่งหัวหน้าหน่วยมามันทำให้เขารู้สึกปวดหัวเข้าไปใหญ่กับระบบของกองทัพเขาจะต้องจดจำกฎนั่นนี่และตอบคำถามถึงวิธีแก้ปัญหาเฉพาะหน้าในกรณีปีกซ้ายหรือขวาแตกนอกจากนี้เขายังต้องรับมือกับพวกคนหัวดื้อภายในหน่วยซึ่งอยู่ปีสูงกว่าหรือพวกที่คิดว่าตัวเองเหนือกว่าคนอื่นไม่ยอมทำตามคำสั่ง
ขณะที่บอสกำลังฝึกตามรายการที่อาจารย์พิมพ์มอบให้ก็มีกลุ่มคนเดินเข้ามาทักทายเขา
“สวัสดีค่ะรุ่นพี่!”
บอสมองไปยังกลุ่มคนเหล่านั้นก็พบกับเพื่อนฝูงที่อยู่ภายในอาจารย์เดียวกันนั่นก็คือพวกแคทเทอรีนนั่นเอง
“โอ้ว~! ว่ายังไงผ่านกิจกรรมกันแล้วเหรอ?”บอสถาม
“ใช่แล้ว! นายพึ่งมาละสิท่า”แคทกล่าว
บอสพยักหน้า“ใช่”
ตาลเอานิ้วจิ้มไปยังหน้าอกข้างซ้ายของบอสแล้วกล่าว
“ว้าว! นี่มันตราหัวหน้าหน่วยจู่โจมไม่ใช่เหรอค่ะ”
บอสยิ้มบางๆภายใต้รอยยิ้มนั้นเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า
“ใช่แล้วตอนนี้พี่เป็นหัวหน้าหน่วยจู่โจมที่8 ”
ทุกคนพากันมองบอสด้วยความตะลึงคนที่จะได้เป็นหัวหน้าหน่วยส่วนใหญ่แล้วจะต้องเป็นพวกปี4 หรือไม่ก็คนที่มีความแข็งแกร่งสูงสุดภายในหน่วยนั้นๆ ซึ่งนั่นก็หมายความว่า
บอสคือคนที่แข็งแกร่งที่สุดภายในหน่วยที่ 8 นั่นเอง!
“ทำไมนายไม่เข้าหน่วยสนับสนุนเหรอ?”แคทถามด้วยความแปลกใจ
บอสส่ายหน้า“ได้เข้าร่วมสงครามทั้งทีก็ต้องไปแนวหน้าสิ หากอยู่แล้วหลังมันจะไปสนุกอะไร?อีกอย่างให้ฉันไปนั่งซ่อมอาวุธและสร้างอาวุธทั้งวันก็ไม่ไหวนะ มันน่าเบื่อเกินไป”
น่าเบื่อ!? ช่างทำอาวุธระดับฟ้าเบื่อการทำอาวุธ บ้านมันเถอะหากเขาไม่เบื่อเขาะต้องกลายเป็นช่างตีเหล็กระดับม่วง หรือ ทองไปแล้วแน่นอน
แคทรีบกล่าวถามบอสทันทีว่า“พอจบกิจกรรมนี้นายว่างไหม ฉันอยากจะชวนนายคุยเรื่องสั่งทำอาวุธสักหน่อย”
“ได้สิเอาเบอร์ฉันไปอีกประมาณสัก 8 วันค่อยโทรนัดสถานที่ฉันนะ”บอสยื่นเบอร์ให้กับเธอ
“เอาโซเชียลของนายมาด้วยสิเผื่อนายไม่รับฉันจะได้ส่งข้อความบอกและนัดเวลาเอาไว้”แคทกล่าวเสริม
บอสพยักหน้าจากนั้นก็มอบชื่อโซเชียลของเขาให้กับเธอไปเพื่อนคนอื่นๆเองก็ขอเบอร์และโซเชียลเขาเอาไว้เช่นเดียวกันเนื่องจากพวกเขาก็อย่างจะสั่งทำอาวุธด้วยเช่นกันพอพวกเขาได้สิ่งที่ต้องการก็พากันจากไปยกเว้นแคทเทอรีนที่ยืนมองเขาอยู่
บอสสงสัยเลยถาม“หืม? เธอไม่กลับเหรอ?”
“อย่าตายล่ะหากช่างทำอาวุธระดับนายตายพวกเราไม่ได้อาวุธแน่”เธอกล่าวด้วยสีหน้าที่ไม่เปลี่ยนแปลง
บอสหลุดขำออกมาเลยน้อยมันทำให้แคทเทอรีนต้องขมวดคิ้วแล้วกล่าว
“มันมีเรื่องอะไรน่าตลกเหรอ?”
บอสยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์แล้วกล่าว“เป็นห่วงฉันเหรอ!?”
เธอกลอกตาไปมาแล้วกล่าว“เปล่า...หากนายตายพวกเราจะไม่ได้อาวุธ”
“อุส่าหวัง...สงสัยจะผิดหวังซะแล้วสุดท้ายก็จบลงที่ผลประโยชน์สินะ”บอสพึมพำให้แคทเทอรีนได้ยิน จากนั้นเขาก็กล่าวต่อ“ไว้เจอกันตอนอยากได้อาวุธก็แล้วกัน”
เมื่อกล่าวเสร็จเขาก็เดินหนีออกมาจากแคทแคทรู้สึกผิดปกติเธอจะต้องพูดอะไรสักอย่างออกมาเพื่อยื้อเขาเอาไว้ไม่ให้เขาเดินจากไปด้วยความเผลอตัวเธอยืนมือของตัวเองไปจับมือของเขาเอาไว้โดยไม่ได้กล่าวอะไร
[ปลาติดเบ็ดแล้วค่ะ!!!]
‘แบบนี้ก็ได้เหรอ!? ขอบคุณครับท่านปรมาจารย์หนอนน้อย’บอสกล่าวในใจ
[รีบรุกเลยค่ะตอนนี้แหละ!]
บอสหันหน้าไปแล้วพูดตามบทที่หนอนน้อยวางแผนเอาไว้ให้
“มีอะไรเหรอ? อยากได้อาวุธเพิ่ม?”
“ปะเปล่า!”แคทกล่าว
“แล้วมีอะไรล่ะพูดมาสิ”บอสกดดัน
แคทกล่าวเสียงดังว่า“ฉะ ฉันไม่ได้เข้าหานายเพราะผลประโยชน์! จำใส่หัวเอาไว้!”
พอกล่าวเสร็จเธอก็จากไปอย่างรวดเร็วแล้วก็มีทหารนายหนึ่งวิ่งเข้ามาหาเขาทันที
“บอสร้อยเอกเกริกเรียกให้ไปพบที่เต็นท์ด่วน!”
“ครับ! ผมจะรีบไปเดี๋ยวนี้!”
เขาวิ่งไปยังเต็นท์ของเกริกแล้วเดินเข้าไปภายในก็พบว่าบาร์คเองก็อยู่ด้วยเช่นกัน
“ร้อยเอกมีอะไรเหรอครับ?”บอสถาม
“อีกประมาณ15 ชม. ฝูงมอนสเตอร์ขนาดเล็กจะเดินทางมาถึงที่นี่ หน่วยจู่โจมที่ 8จะต้องเข้าร่วมการต่อสู้กับหน่วยจู่โจมอื่นๆ”เกริกกล่าว
“มอนสเตอร์บุกเหรอครับ? ปกติเวลาโดนโจมตีจะต้องส่งหน่วยป้องกันไปไม่ใช่เหรอครับทำไมต้องใช้หน่วยจู่โจมไปป้องกันด้วยละ?”บอสสงสัย
บาร์คเลิกคิ้วด้วยความแปลกใจที่บอสสนใจเรื่องละเอียดอ่อนแบบนี้ด้วย
“ไม่เคยได้ยินว่าการโจมตีคือการป้องกันที่ดีที่สุดเหรอ?”
“มันก็ใช่นะครับในกรณีที่เราไม่มีกำแพงแข็งแกร่งมากพอและภูมิศาสตร์ที่เสียเปรียบในการป้องกันแต่เท่าที่ผมจำได้ภูมิศาสตร์ในทางทิศใต้นั้นเต็มไปด้วยเนินเขาซึ่งคุณสามารถส่งหน่วยซุ่มยิงไปลอบโจมตีเพื่อบั่นทอนกำลังของพวกมันให้มีจำนวนน้อยลงเพื่อลดความกดดันของหน่วยป้องกัน?”บอสกล่าวตามหลักการ
บาร์คและเกริกมองหน้ากันประมาณว่าไอ้หนูนี่มันเป็นว่ะเห้ย!! พวกเขาไม่อยากจะเชื่อว่าคนประเภทนี้จะเป็นช่างทำอาวุธหากเป็นไปได้พวกเขาอยากจะให้เป็นทหารมากกว่าแต่คนที่มีพรสวรรค์ในด้านการทำอาวุธน้อยมากหากเขาดึงตัวมาทางสมาคมช่างทำอาวุธจะต้องปฏิเสธหัวชนฝาแน่นอน
“นี่มันก็คือการสัมผัสประสบการณ์จริงหากเธออยู่ในกองทัพการทำตามคำสั่งของคนที่มียศใหญ่กว่านั้นคือเรื่องจำเป็นแม้ว่าแผนการนั้นจะโง่เง่าขนาดไหนก็ตามเข้าใจไหม?”เกริกกล่าวอย่างจนใจ
บอสพยักหน้าเพราะเขาเคยได้ยินเกี่ยวกับเรื่องนี้มาบ้างสมัยก่อนผู้บัญชาการส่วนใหญ่ล้วนเป็นคนที่มีความสามารถเพราะตำแหน่งนี้ต้องใช้ผลงานถึงจะสามารถคว้ามันมาได้แต่ปัจจุบันไม่เหมือนในอดีตมันมีการขโมยผลงานฆ่าคนที่คิดต่างและฝั่งรากเข้าไปภายในโดยการใช้คนของตนเองเพื่อเพิ่มความมั่นคงของตำแหน่งเขาเคยเห็นหมูตอนที่ดำรงตำแหน่งสูงในกองทัพมันก็ทำให้เขาเกิดข้อสงสัยว่าคนพวกนี้ไม่ได้ทำอะไรนอกจากกินเหรอทำไมถึงได้กลายเป็นแบบนั้นแล้วภาพลักษณ์ของคนที่ทำหน้าที่ปกป้องชาติทำไมถึงได้แตกต่างกับสมัยโบราณที่แม้แต่คนชรายังมีกล้ามเนื้อและกำลังวังชามากมายกันละ?
“ผมจะต้องแจ้งให้กับคนในหน่วยทราบถึงเรื่องการจู่โจมในครั้งนี้ใช่ไหมครับ?”บอสถาม
เกริกพยักหน้า“มีเวลาเตรียมตัว 20 นาทีไปบอกให้พวกเขาเก็บของแล้วเตรียมตัวออกเดินทางใครที่สายจะต้องอยู่ที่นี่ต่ออีก 5 วัน แจ้งพวกเขาแบบนี้”
บอสพยักหน้าจากนั้นเขาก็เดินออกไปจากเต็นท์แล้วเรียกรวมคนในหน่วยทันที
“เท่าที่ผมสังเกตดูดีๆแล้วเหมือนว่าเขาจะไม่มีศิลปะการต่อสู้ประเภทมือเปล่าเลยมีเพียงฟุตเวิร์ค ทักษะดาบและหอกเท่านั้นเอง”เกริกกล่าว
“ช่างเรื่องนั้นเถอะเดี๋ยวเขาก็จะรู้เองแหละว่าศิลปะการต่อสู้มือเปล่าสำคัญขนาดไหนและเขาก็จะหาฝึกมันเอง”บาร์คกล่าว
....
“ด้วยเหตุนี้ทุกคนมีเวลาเก็บของและเตรียมตัว20 นาที หากใครมาช้าจะต้องอยู่ที่นี่เพิ่มอีก 5 วัน! เอาละแยกย้ายได้!!”บอสตะโกนเสียงดัง
ทุกคนที่นั่งฟังพากันแยกตัวออกไปเก็บสิ่งของเข้ากระเป๋าอย่างรวดเร็วทุกคนต่างตื่นเต้นมากที่จะได้ไปฆ่าพวกมอนสเตอร์โดยเฉพาะพวกผู้ชายที่จะได้โชว์สาวพวกเธอจะต้องเห็นความเท่และหลงใหลในเสน่ห์ของพวกเขาอย่างแน่นอน!
บอสไม่ต้องเก็บของเลยเพราะเขามาแต่ตัวตั้งแต่แรกอยู่แล้วเขานำกระเป๋าเป้ที่เต็มไปด้วยน้ำดื่มอาหารกระป๋องและเต็นท์ออกมาจากช่องเก็บของและสะพายเอาไว้เพื่อความกลมกลืนพอเก็บทุกอย่างแล้วเสร็จเขาก็ไปนั่งรอที่นัดหมาย
สักพักก็มีรถหุ้มเกราะจำนวนนับสิบขับเข้ามาจอดเรียงกันเป็นระเบียบร้อยเอกเกริกเดินมาแล้วบอกให้ทุกคนเข้าไปนั่งรถคันไหนก็ได้โดยเร็วบอสเลือกที่จะเข้าไปนั่งในรถคันแรกเพราะเขาอยู่ใกล้มันมากที่สุด
ผ่านไป2 ชม.
รถหุ้มเกราะก็หยุดอยู่ณ ค่ายทหารแห่งหนึ่งที่เต็มไปด้วยทหารและนักศึกษาจำนวนมากพวกเขาลงจากรถแล้วรวมตัวอีกครั้งเพื่อฟังคำชี้แจงจากร้อยเอกเกริกเขาบอกว่าในการจู่โจมครั้งนี้มีมหาวิทยาลัยอื่นรวมอยู่ด้วยพวกเขาบอกให้ทิ้งความบาดหมางระหว่างสถาบันไปแล้วช่วยกันต่อสู้เพราะเมื่อไหร่ที่ศึกในยังไม่สงบก็จะไม่สามารถรับศึกนอกได้
หน่วยจู่โจมที่8 จะต้องเป็นกลุ่มแรกที่ทะลวงเข้าไปภายในฝูงมอนสเตอร์เป็นระยะทาง 100 เมตรและค้ำจุนแนวรบเอาไว้ให้หน่วยจู่โจมอื่นทะลวงเข้าไปให้ถึงตัวแม่ทัพของศัตรูหากแม่ทัพของอีกฝ่ายถูกทำลายภารกิจของพวกเขาก็จะสำเร็จลุล่วง
ถึงกระนั้นก็ยังคงมีสายตาชิงชังและดูถูกจากสถาบันอื่นอยู่ระดับของมหาวิทยาลัย
การจัดการอยู่ระดับล่างเป็นธรรมดาที่พวกระดับสูงกว่าจะเหยียดหยามบอสไม่ได้สนใจสายตาที่เหน็บแนมของคนเหล่านั้นเพราะมันไม่ได้ทำให้เขาเดือดร้อนมีเพียงเพื่อนร่วมสถาบันเท่านั้นที่มาชอบสายตาของคนเหล่านั้นแล้วพากันกัดฟันด้วยความโกรธแค้น
“สายตาของพวกมันทำให้ฉันอยากฆ่าคน!!”ชายคล้ายไจแอ้นกล่าวหมัดของเขามีเปลวเพลิงปะทุขึ้นมาเป็นพักๆ
“หึ! รอให้พวกมันเผลอก่อนฉันจะไปวางยาถ่ายใส่ในอาหารของพวกมัน!”ชายปากแหลมกล่าว
“....”บอสหมดคำพูดกับความคิดของคนเหล่านี้อะไรมันจะแค้นกันขนาดนั้นราวกับว่าชาติที่แล้วพวกเขาเป็นศัตรูคู่แค้นกันถ้าพวกมันลามปามมาถึงบุพการีของเขา บอสไม่ลังเลที่จะกระโดดถีบปากคนพวกนั้น
หลังจากที่เกริกชี้แจงเสร็จพวกเขาก็ถูกพาไปยังจุดกางเต็นท์สำหรับหน่วยจู่โจมที่8 ซึ่งอยู่ใกล้กับที่พักของหน่วยจู่โจมที่ 9 ของมหาวิทยาลัยมังกรผงาดโรซันที่เป็น1 ในคู่อริของมหาวิทยาลัยการจัดการ พวกเขามีเวลาพักและเตรียมใจทั้งหมด 3 ชม.ก่อนที่จะออกเดินทางไปยังตำแหน่งที่ได้รับมอบหมาย
บอสรอให้คนอื่นๆเลือกสถานที่ที่ต้องการจนหมดก่อนแล้วเขาถึงจะใช้ที่ว่างนั้นกางเต็นท์ของตนเองจากการสังเกตบอสพบว่าทุกคนหลีกเลี่ยงพื้นที่ที่อยู่ใกล้กับที่พักของมหาวิทยาลัยมังกรผงาดโรซันเขาเลยเลือกกางเต็นท์บริเวณนั้น
ขณะที่กำลังกางเต็นท์อยู่ก็มีเกิดเรื่องประหลาดขึ้น
[ตรวจพบคนใช้พลังจิตเพื่อควบคุมร่างของคุณ!]
…………………………………………………………………………………..
3.26M
![หมื่นอสูรก้มกราบ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1620879063_83193514.webp)
![[อ่านฟรีทุกวัน]ทะลุมิติไปเป็นแพทย์หญิงชาวสวนผู้มั่งคั่ง](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1661497396_68020614.webp)
