ศิษย์ข้าใครว่ากาก? ระบบศิษย์คืนกำไรหมื่นเท่า

ทุกสรรพสิ่งพลันหยุดชะงัก

ตึง! ตึง! ตึง!

ท่ามกลางแมกไม้อันรกทึบ ปรากฏเงาร่างมหึมาความยาวกว่าหกเจ็ดเมตรเดินย่ำเท้าออกมา ทุกย่างก้าวที่มันเหยียบย่างลงไป ส่งผลให้ผืนปฐพีสั่นสะเทือนเลื่อนลั่น

มันคือหมีน้ำตาลขนาดยักษ์ตัวหนึ่งที่แผ่กลิ่นอายกดดันมหาศาล

"ราชันย์หมีน้ำตาลวิญญาณ?"

สีหน้าของนักพรตเฒ่าหวงพลันซีดเผือดลงในทันที

ดวงตาของจางอวิ๋นหรี่ลงเล็กน้อย 'เคล็ดวิชาเนตรเซียน' ทำงานขึ้นมาโดยอัตโนมัติ——

【ราชันย์หมีน้ำตาลวิญญาณ】

ระดับพลัง: จินตาน (ขั้นต้น)

จุดอ่อน: การเคลื่อนไหวเชื่องช้า, ดวงตาเปราะบาง หากโจมตีที่ดวงตาจะทำให้บาดเจ็บสาหัส และทำให้พลังป้องกันทางกายภาพอ่อนแอลง...

"สัตว์วิญญาณระดับจินตาน?"

จางอวิ๋นอุทานด้วยความประหลาดใจ แต่ทว่าแววตากลับลุกวาวโรจน์ดุจนักล่าเจอเหยื่ออันโอชะ

สัตว์วิญญาณระดับจินตาน นี่มันขุมทรัพย์เดินได้ชัดๆ!

มิต้องเอ่ยถึงแก่นผลึกวิญญาณอันล้ำค่า เพียงแค่หนังและเนื้อของเจ้าตัวยักษ์นี่ ก็น่าจะขายทำกำไรได้หลายพันหินวิญญาณแล้ว

ทันใดนั้น เขาก็เลิกให้ความสนใจพวกหมีน้ำตาลกระจอกงอกง่อยรอบกาย กระชับกระบี่ในมือแน่น ก่อนจะพุ่งทะยานร่างตรงเข้าไปหาเจ้าหมีราชันย์ระดับจินตานโดยไม่รีรอ

"คุณช..."

เมื่อเห็นจางอวิ๋นพุ่งเข้าใส่ราชันย์หมีน้ำตาลวิญญาณด้วยใบหน้าเปี่ยมสุขราวกระหายเลือด นักพรตเฒ่าหวงก็อ้าปากค้างอยากจะร้องห้าม แต่สุดท้ายวจีก็ติดอยู่ที่ริมฝีปาก

ราชันย์หมีน้ำตาลวิญญาณระดับจินตาน นับได้ว่าเป็นเจ้าถิ่นผู้ยิ่งใหญ่ประจำป่าหนานเฟิงแห่งนี้

พลังป้องกันทางกายภาพของมันขึ้นชื่อว่าทนทายาดเป็นเลิศ ต่อให้เป็นยอดฝีมือระดับจินตานขั้นสูงสุดระดมโจมตีเต็มกำลัง ก็ยังยากที่จะเจาะทะลุผิวหนังอันหนาเตอะของมันได้

นักพรตเฒ่าหวงเคยประมือกับมันครั้งหนึ่ง แม้จะโจมตีสุดแรงเกิดแต่กระทั่งขนของมันยังไม่ระคายเคือง สุดท้ายต้องวิ่งหนีหัวซุกหัวซุนแทบเอาชีวิตไม่รอด

แวบแรกที่เห็น เขาคิดจะเผ่นหนีทันที แต่พอเห็นท่าทางตื่นเต้นของจางอวิ๋นที่พุ่งเข้าไปอย่างไม่เกรงกลัว บวกกับความแข็งแกร่งอันลึกลับของอีกฝ่าย เขาก็เริ่มลังเล

แต่ถึงกระนั้น พลังปราณก็เริ่มโคจรไปรวมที่ฝ่าเท้า เตรียมพร้อมหลบหนีสุดชีวิตได้ทุกเมื่อหากสถานการณ์ไม่สู้ดี

แม้จางอวิ๋นจะดูเก่งกาจเหนือสามัญสำนึก แต่จะจัดการกับเจ้าหมีหนังเหล็กไหลระดับจินตานตัวนี้ได้จริงๆ หรือ?

ฉึก!

"โฮก—!!"

ยังไม่ทันที่ความคิดจะตกผลึก เสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัสของราชันย์หมีน้ำตาลวิญญาณก็ดังลั่นสะท้านป่า

นักพรตเฒ่าหวงสะดุ้งโหยง เงยหน้ามองก็เห็นภาพที่ทำให้นัยน์ตาแทบถลน จางอวิ๋นกระโดดลอยตัวอยู่เหนือศีรษะของมัน ปลายกระบี่ในมือเสียบทะลุเข้าไปในรูม่านตาขนาดใหญ่ของราชันย์หมีอย่างแม่นยำราวจับวาง

ตู้ม!

ร่างมหึมาดุจขุนเขาของราชันย์หมีน้ำตาลวิญญาณล้มครืนลงกระแทกพื้นอย่างแรง มันดิ้นทุรนทุรายด้วยความเจ็บปวดเจียนตาย กลิ้งเกลือกไปทั่วพื้นป่าจนต้นไม้หักโค่นระเนระนาด

นักพรตเฒ่าหวงยืนตะลึงงันราวกับถูกสาปเป็นหิน

สวีหมิงและอู๋เสี่ยวพั่งตาค้าง อ้าปากกว้างจนแทบจะยัดไข่ไก่เข้าไปได้

"โฮก โฮก โฮก??"

พวกหมีน้ำตาลระดับสร้างรากฐานที่เหลือต่างก็มึนงงสับสนไปตามๆ กัน

เกิดอะไรขึ้น?

ราชันย์ผู้ไร้เทียมทานของพวกมัน โดนมนุษย์ผู้นี้จิ้มทีเดียวร่วงเลยงั้นรึ??

จางอวิ๋นหารู้ไม่ว่าพวกมันจะมองเช่นไร และเขาก็ไม่สนด้วย

จังหวะนี้ต้องรีบซ้ำให้ตายตก! เขาแทงกระบี่ซ้ำเข้าไปที่ดวงตาของราชันย์หมีอีกสองครั้ง ก่อนจะพลิกตัวเล็งไปที่ตำแหน่งหัวใจบริเวณหน้าอกของมัน แล้วแทงกระบี่ลงไปสุดแรงเกิด

ฉึก!

คมกระบี่ที่แทงลงไปสัมผัสได้ถึงแรงต้านเพียงเล็กน้อย แต่เห็นได้ชัดว่าผิวหนังของราชันย์หมีนุ่มนวลขึ้นอย่างน่าประหลาด เขาเพียงออกแรงเพิ่มอีกนิด ปลายกระบี่ก็ทะลวงผ่านเข้าไปได้อย่างง่ายดาย

พลังปราณที่เคลือบอยู่บนใบกระบี่หมุนวนเกรี้ยวกราดราวกับพายุบดเนื้อ ระเบิดพลังทำลายล้างใส่หัวใจของราชันย์หมีน้ำตาลวิญญาณโดยตรง

"โฮก... อู๊ดดดด—!!"

สิ้นเสียงร้องครวญครางที่ฟังดูคล้ายเสียงสะอื้นเฮือกสุดท้าย ร่างกายอันใหญ่โตมโหฬารของราชันย์หมีก็พลันอ่อนยวบลง พลังชีวิตมอดดับไปอย่างรวดเร็ว

จางอวิ๋นเป่าปากระบายลมหายใจด้วยความโล่งอก

【ท่านสังหารสัตว์วิญญาณระดับจินตาน ได้รับ 50 คะแนน!】

เมื่อเห็นข้อความเด้งขึ้นมาบนกำไลฝึกตน เขาก็เลิกคิ้วแปลกใจเล็กน้อย

50 คะแนน?

ช้าก่อน หรือว่าการฆ่าระดับจินตานจะได้คะแนนพิเศษ?

เขาครุ่นคิดเล็กน้อย

ก่อนเข้ามา เจ้าสำนักหนานซานไม่ได้แจ้งรายละเอียดเรื่องคะแนนของการสังหารสัตว์วิญญาณระดับจินตานไว้

ก็จริงอยู่ ระดับจินตานนั้นมิได้แบ่งเป็น 1-10 ขั้นเหมือนกลั่นลมปราณหรือสร้างรากฐาน แต่แบ่งเป็น ขั้นต้น, ขั้นกลาง, ขั้นสูง 

หากจะนับคำนวณกันจริงๆ การคิดคะแนนคงยุ่งยากวุ่นวายน่าดู

50 คะแนน ก็ถือว่าไม่น้อยแล้ว

เมื่อรวมกับฝูงหมีพวกนี้ อันดับน่าจะพุ่งทะยานขึ้นไปอีกโข!

คิดได้ดังนั้น สายตาของจางอวิ๋นก็เบนไปจับจ้องหมีน้ำตาลระดับสร้างรากฐานอีกกว่าสิบตัวที่เหลือรอดอยู่ในลานกว้าง

"!!"

พวกหมีพอสัมผัสได้ถึงสายตามัจจุราช ก็แตกตื่นขวัญหนีดีฝ่อ วิ่งหนีตายกันกระเจิง

แต่จางอวิ๋นจะยอมปล่อย 'แต้มคะแนน' พวกนี้ให้หลุดมือไปได้อย่างไร?

'ย่างก้าวชิงหยวน' ถูกใช้ออกเต็มกำลัง เขาพุ่งทะยานร่างเข้าไปจัดการสังหาร หนึ่งกระบี่ต่อหนึ่งชีวิต

เพียงแค่ครึ่งก้านธูป ท่ามกลางป่าในยามวิกาล ก็เหลือเพียงซากศพของหมีน้ำตาลนอนเกลื่อนกลาด

"ตาเฒ่าหวง มาเก็บกวาดซากศพ!"

จางอวิ๋นตะโกนเรียกเสียงดังฟังชัด

"ดะ... ได้ขอรับ คุณชาย!"

นักพรตเฒ่าหวงที่ยืนแข็งทื่อเป็นตอไม้รีบดึงสติกลับมา พยักหน้ารัวๆ แล้วรีบวิ่งกุลีกุจอเข้ามา

"หมิงเอ๋อร์ เจ้าอ้วน พวกเจ้าก็มานี่!"

จางอวิ๋นกวักมือเรียกศิษย์รัก

สวีหมิงกับอู๋เสี่ยวพั่งได้สติ รีบวิ่งเหยาะๆ เข้ามาที่ข้างซากศพมหึมาของราชันย์หมี

จางอวิ๋นเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "มา ลองขึ้นไปนำแก่นผลึกวิญญาณในตัวมันออกมาดูซิ!"

สวีหมิงและอู๋เสี่ยวพั่งได้ยินดังนั้น ก็ทำหน้าตื่นเต้นเตรียมจะปีนขึ้นไป

"ช้าก่อน!"

นักพรตเฒ่าหวงที่กำลังง่วนกับการเก็บซากหมีระดับสร้างรากฐานเหลือบไปเห็นเข้า ก็อดไม่ได้ที่จะตะโกนห้ามเสียงหลง

แต่ทว่าสายไปเสียแล้ว สวีหมิงและอู๋เสี่ยวพั่งได้ยื่นมือไปสัมผัสโดนซากของราชันย์หมีเข้าให้แล้ว

"โฮก—!!"

เสียงคำรามต่ำๆ ดังก้องออกมาจากภายในร่างไร้วิญญาณของราชันย์หมีน้ำตาลวิญญาณ พร้อมกับแรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวที่ระเบิดออกมาอย่างฉับพลัน

สวีหมิงและอู๋เสี่ยวพั่งตัวสั่นเทิ้มขึ้นมาพร้อมกัน ร่างกายแข็งทื่อไม่อาจขยับเขยื้อน

นักพรตเฒ่าหวงมองภาพนั้นแล้วมุมปากกระตุกถี่ๆ

สัตว์วิญญาณระดับจินตานนั้นแตกต่างจากระดับที่ต่ำกว่า เมื่อตายตก ภายในร่างกายจะมี 'จิตตกค้าง' หลงเหลืออยู่ ซึ่งจะไม่สลายไปในทันที

หากมีผู้ใดที่ไม่ใช่ผู้สังหารมันบังอาจเข้าไปใกล้ จิตตกค้างนี้จะปลดปล่อยแรงกดดันและเสียงคำรามออกมาเพื่อต่อต้านผู้รุกราน

หากพลังฝีมือใกล้เคียงกันก็คงไร้ปัญหา แต่สวีหมิงกับอู๋เสี่ยวพั่งตรงหน้านี้เพิ่งจะอยู่แค่ระดับกลั่นลมปราณ แรงกดดันจากจิตตกค้างของราชันย์หมีระดับจินตานนี้ มากพอจะกระแทกดวงวิญญาณของพวกเขาจนแตกสลาย กลายเป็นคนวิปลาสได้เลยทีเดียว!

เขาหันขวับไปมองจางอวิ๋นข้างๆ ด้วยความไม่เข้าใจ

นี่มันเป็นความรู้พื้นฐานเลยนะ คุณชายไม่น่าจะไม่รู้นี่นา!

"โฮกกก—!!" 

"ย้าก—!!"

ขณะที่กำลังคิดด้วยความตระหนก เสียงมังกรคำรามกึกก้องและเสียงตะโกนอันทรงพลังก็ดังสวนขึ้นมา

นักพรตเฒ่าหวงชะงักกึก

ภาพที่ปรากฏแก่สายตาคือ เงาร่างมังกรทองอร่ามที่แผ่กลิ่นอายแห่งราชันย์มังกร และเงาร่างมนุษย์เลือนรางที่แผ่กลิ่นอายเผด็จการเหยียบย่ำทั่วหล้า ได้ปรากฏขึ้นลางๆ เหนือร่างของสวีหมิงและอู๋เสี่ยวพั่งตามลำดับ

แรงกดดันอันน้อยนิดของราชันย์หมีน้ำตาลวิญญาณ ถูกคลื่นพลังอำนาจทั้งสองสายนี้บดขยี้จนสลายหายไปในพริบตา

พร้อมกันนั้น แรงกดดันมหาศาลทั้งสองสายก็แผ่ขยายออกไปโดยรอบ

นักพรตเฒ่าหวงที่ยืนอยู่ไม่ไกลถึงกับตัวสั่นงันงก รู้สึกได้เลยว่าพลังปราณในร่างไหลเวียนติดขัดไปชั่วขณะ ราวกับกำลังเผชิญหน้ากับตัวตนที่ยิ่งใหญ่คับฟ้า

เขาหันขวับไปมองสวีหมิงกับอู๋เสี่ยวพั่งด้วยความตกตะลึงพรึงเพริด

นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน?

เจ้าเด็กระดับกลั่นลมปราณสองคนนี้ เหตุใดถึงมีเงาร่างอันน่าเกรงขามเช่นนี้ปรากฏขึ้นมาได้??

เดี๋ยวนะ...

หรือว่าจะเป็น... กายาพิเศษ?

เมื่อเพ่งมองกลิ่นอายมังกรทองและปราณราชันย์ที่แผ่ออกมาจากตัวสวีหมิงและอู๋เสี่ยวพั่ง นักพรตเฒ่าหวงถึงกับต้องกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่

เพียงแค่ระดับกลั่นลมปราณ แต่แรงกดดันที่ปลดปล่อยออกมากลับทำให้เขาที่เป็นถึงระดับจินตานรู้สึกอึดอัดหายใจไม่ออกได้

สองคนนี้... ครอบครองกายาสวรรค์ระดับใดกันแน่?

พอมองไปที่จางอวิ๋นซึ่งยืนทำหน้านิ่งสงบอยู่ข้างศพราชันย์หมี เขาก็พลันเข้าใจกระจ่างแจ้งในบัดดล

มิน่าล่ะ คุณชายถึงกล้าปล่อยให้สวีหมิงทั้งสองเข้าไปใกล้ศพ และมิน่าล่ะ คุณชายถึงได้รับเด็กระดับกลั่นลมปราณสองคนนี้มาเป็นศิษย์

สามคนตรงหน้านี้... มันเป็นกลุ่มสัตว์ประหลาดกันทั้งนั้น!

นักพรตเฒ่าหวงนึกย้อนถึงสถานะคนรับใช้ของตนเอง ความตะขิดตะขวงใจเล็กๆ น้อยๆ ที่เคยมีก็พลันมลายหายไปสิ้น

ได้เป็นคนรับใช้ของเหล่าสัตว์ประหลาดพวกนี้... มิใช่เรื่องน่าอับอายเลยสักนิด!

"นี่มัน?"

บนซากศพราชันย์หมี สวีหมิงและอู๋เสี่ยวพั่งจ้องมองเงาร่างที่ลอยอยู่เหนือศีรษะตนเอง แววตาฉายความประหลาดใจระคนตื่นเต้น

"นี่คือพรสวรรค์ที่ติดตัวมากับกายาของพวกเจ้า จงซึมซับสัมผัสมันให้ดี หากควบคุมมันได้อย่างเชี่ยวชาญ พลังฝีมือของพวกเจ้าจะยกระดับขึ้นไปอีกขั้น!"

จางอวิ๋นกล่าวสอนสั่งด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

เรื่องความรู้พื้นฐานเกี่ยวกับศพสัตว์วิญญาณระดับจินตาน เขาย่อมรู้อยู่แล้ว

แต่ที่ส่งสวีหมิงกับอู๋เสี่ยวพั่งเข้าไปใกล้ ก็เพราะเมื่อครู่ 'เนตรสวรรค์' จู่ๆ ก็เด้งคำแนะนำขึ้นมา แจ้งให้ทั้งสองคนเข้าใกล้ศพเพื่อกระตุ้นศักยภาพที่ซ่อนเร้นของกายาให้ตื่นตัว

สำหรับเรื่องเนตรสวรรค์ เขาเชื่อใจมันร้อยเปอร์เซ็นต์

แต่เขาก็เตรียมการป้องกันไว้แล้ว หากสวีหมิงทั้งสองคนรับมือไม่ไหว เขาพร้อมจะลงมือเหวี่ยงทั้งคู่กระเด็นออกมาให้พ้นอันตรายทันที

เมื่อได้ยินคำชี้แนะของจางอวิ๋น สวีหมิงและอู๋เสี่ยวพั่งก็ปรับสีหน้าเคร่งขรึม รีบหลับตาลงเพื่อทำสมาธิสัมผัสถึงขุมพลังในเงาร่างนั้นทันที

"ตาเฒ่าหวง!"

จางอวิ๋นกวักมือเรียกนักพรตเฒ่าหวง

นักพรตเฒ่าหวงรีบวิ่งเหยาะๆ เข้ามาอย่างรวดเร็ว ก้มศีรษะถามอย่างนอบน้อมถ่อมตนยิ่งกว่าเดิม "คุณชายมีสิ่งใดจะบัญชาหรือขอรับ?"

จางอวิ๋นสั่งการ "ไปลองสำรวจดูรอบๆ ในเมื่อมีฝูงหมีน้ำตาลโผล่มา แถวนี้น่าจะมีรังของพวกมันซ่อนอยู่ ข้างในอาจจะมีสมบัติล้ำค่าหลงเหลืออยู่บ้าง!"

"ผู้น้อยรับทราบ!"

นักพรตเฒ่าหวงพยักหน้าหงึกหงักอย่างแข็งขัน แล้วรีบพุ่งกายหายลับเข้าไปในป่ารอบด้านทันที

เมื่อเห็นท่าทีที่นอบน้อมเจียมตนขึ้นอย่างเห็นได้ชัด จางอวิ๋นก็ยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย

การสำแดงพลังเมื่อครู่ เห็นได้ชัดว่าทำให้เจ้าหมอนี่ยอมจำนนด้วยใจจริงแล้ว

เขาไม่ได้ใส่ใจมากนัก ตราบใดที่มี 'เคล็ดวิชาสะกดใจ' ก็ไม่ต้องกลัวว่าเจ้านี่จะคิดคดทรยศแต่อย่างใด!

หลังจากเหลือบมองสวีหมิงทั้งสองที่นั่งขัดสมาธิหลับตาอยู่บนศพราชันย์หมี จางอวิ๋นก็เดินเข้าไปใกล้ ล้วงมีดสั้นออกมาแทงฉึกเข้าที่หลังคอของราชันย์หมี

หลังจากกรีดเฉือนหนังและเนื้อออก ไม่นานแสงระยิบระยับก็ปรากฏขึ้นแก่สายตา มันคือผลึกสีขาวน้ำนมขนาดเท่าไข่ห่าน——

【แก่นผลึกสัตว์วิญญาณระดับจินตาน】

คุณภาพ: สมบูรณ์

คำอธิบาย: อัดแน่นไปด้วยพลังวิญญาณมหาศาล สามารถนำไปใช้สร้างค่ายกล, ศาสตราวิญญาณ, หุ่นเชิด ฯลฯ หรือสามารถหลอมและดูดซับโดยตรงระหว่างการฝึกฝนได้

...