บทที่ 16 เส้นทางโบราณ
กับคำถามของสายฝน ดารินทร์เริ่มครุ่นคิด ดูเหมือนว่าสายฝนจะเจอสิ่งที่้าแล้ว เธอไม่จำเป็อีกต่อไป
‘หรือว่าฉันควรตามหาแม่ดี?’ ดารินทร์ครุ่นคิดอย่างจริงจัง สำหรับความคิดตามหาแม่สาวน้อยส่ายหัวสลัดความคิดนี้ทันที ไม่ใช่ว่าเธอไม่้าตามหาแม่ กลับกันดารินทร์้าตามหาแม่มากๆ
เพียงแต่ว่าตัวเธอไม่รู้จะตามหาแม่ยังไง ดารินทร์ไม่มีเงินหรืออำนาจใดๆ เธอเป็แค่เด็กสาวอายุ13ปีคนหนึ่งเท่านั้น แล้วเธอจะไปหาเงินมาจากไหนล่ะ? หรือจะให้เธอเดินบนเส้นทางที่ผิดกลายเป็อันธพาลคุมถิ่น? ไม่เอาด้วยหรอก!
สุดท้ายแล้วดารินทร์ก็ยังคงเป็เด็กสาวอายุน้อยอยู่ดี เมื่อก่อนแม้เธอจะเป็ลูกคุณหนูเอาแต่ใจทำว่าสาวน้อยก็ไม่เคยทำอะไรชั่วๆมาก่อนเลย
ความคิดของสายฝนผิด เขาเห็นดารินทร์เป็นักเวทธาตุน้ำหรือก็คือระดับ1 สายฝนได้ลืมไปแล้วว่าเธอเป็แค่เด็กสาวธรรมดา สำหรับสายฝนแล้วดารินทร์ไม่ใช่มนุษย์ธรรมดา
หลังจากคิดอยู่หลายนาทีในที่สุดสาวน้อยก็ตัดสินใจได้ “พี่ฝนมีวิธีแข็งแกร่งขึ้นรึเปล่าคะ?” เด็กสาวถามสายฝน
ขนาดวิธียกระดับกลายเป็ระดับ1ของตนเองเขายังไม่รู้เลย กว่าจะมารู้ก็หลายวันหลังได้โทรศัพท์เทพเ้ามา แล้วเขาจะรู้วิธีทำให้สาวน้อยแข็งแกร่งขึ้นได้อย่างไร? สายฝนคิดในใจเงียบๆ
แน่นอนสายฝนไม่ได้โง่บอกสาวน้อยไปว่าตนไม่รู้ ถึงเขาไม่รู้วิธีทำให้สาวน้อยแข็งแกร่งขึ้นแต่เขารู้วิธียกระดับเธอไประดับต่อไป ถ้ายกระดับก็จะแข็งแกร่งขึ้น คงสามารถพูดได้ว่าการยกระดับก็คือการทำให้แข็งแกร่งขึ้น
สายฝนทำหน้าเหมือนผู้เชี่ยวชาญที่ผ่านเื่ราวต่างๆมามากมายนับไม่ถ้วน มีภูมิความรู้อันยิ่งใหญ่อยู่ในหัว เขากล่าว “แน่นอนฉันมีวิธี!” ก่อนที่วินาทีถัดมาสายฝนจะพูดต่อว่า “แต่ทำไมฉันต้องบอกเธอด้วยล่ะ? แม้เราจะอยู่ด้วยกันมาหลายวันแล้วทว่าพวกเราก็ไม่ได้รู้จักคุ้นเคยกันอย่างดี ฉันจำเป็ต้องบอกเธอด้วยเหรอ?” มุมปากสายฝนปรากฏรอยยิ้มเ้าเล่ห์
เขากำลังล่อลวงเด็กสาว ไม่ใช่สิ ถ้าพูดแบบนั้นมันฟังชวนเข้าใจผิด กล่าวแบบนี้น่าจะดีกว่า สายฝนกำลังวางแผนชิงตัวสาวน้อย ไม่สิ ควรแบบนี้มากกว่า เขากำลังวางแผนทำข้อตกลงกับดารินทร์
หากดารินทร์ยังอยู่เธอจะช่วยสายฝนได้อย่างมากมาย เขาได้รับข้อมูลจำนวนมหาศาลจากอักขระอักษรลึกลับจึงรู้คร่าวๆว่ามีสิ่งใดกำลังรอเขาอยู่ สิ่งที่สายฝนต้องเผชิญเป็สิ่งเหนือธรรมชาติและไม่สามารถคาดเดาได้
“คุณ้าอะไรเหรอคะ?” สาวน้อยราวกับคาดเดาได้อยู่แล้ว ถึงจะอยู่กับสายฝนได้ไม่กี่วันทว่าเธอก็สามารถเข้าใจนิสัยอย่างหนึ่งของเขาได้ เขาเป็คนที่ไม่ยอมเสียผลประโยชน์! ดังนั้นเด็กสาวจึงถามเขาอย่างรวดเร็ว
สายฝนเห็นปลาติดเบ็ดแล้ว เขารีบกล่าว “สิ่งที่ฉัน้าจากเธอคือพลัง!” เขารู้ว่าดารินทร์ต้องไม่ปฎิเสธแน่ เพราะหากเธอร่วมมือกับเขาสาวน้อยจะแข็งแกร่งขึ้น เมื่อแข็งแกร่งขึ้นเธอก็จะหาแม่ง่ายขึ้น
“หนูตกลง!” ดารินทร์พูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
“เดี๋ยวก่อน! ฉันว่าเธอควรคิดดีๆก่อนนะ ถ้าเธอตอบตกลงชีวิตในแต่ละวันของเธอจะมีแต่อัตราย” สายฝนเตือน เขาบอกสาวน้อยว่านี่ไม่ใช่เื่เล่นๆ มันเกี่ยวพันถึงชีวิต เธอยังเด็กอยู่คงไม่รู้ถึงอันตรายของโลกผู้เหนือธรรมชาติ ซึ่งจริงๆแล้วสายฝนก็ยังไม่รู้เหมือนกัน เขาเพิ่งได้รู้จักโลกใบนี้เมื่อไม่กี่วันก่อนเอง
“หนูคิดดีแล้วค่ะ” สาวน้อยทำหน้าจริงจัง นํ้าเสียงของเธอยังคงไม่เปลี่ยนแปลง เด็กสาวได้ตัดสินใจแล้ว บางทีนี่อาจเป็การตัดสินใจเื่สำคัญในชีวิตครั้งแรกั้แ่เกิดมา
ดารินทร์รู้ว่ามันอันตรายมากทว่าเธอก็ไม่คิดยอมแพ้ ด้วยพลังของตนเองเวลานี้มันเป็เื่ยากมากที่จะหาแม่พบ สาวน้อยได้ตัดสินใจแล้ว ตัดสินใจว่าจะแข็งแกร่งขึ้น! นี่เป็เป้าหมายแรกที่เธอตั้งในชีวิต
โดยไม่รู้เลยว่าการตัดสินใจครั้งนี้ได้เปลี่ยนแปลงชีวิตเธอไปตลอดกาล
“ในเมื่อเธอตัดสินใจดีแล้วฉันก็จะไม่เตือนเธอ” สายฝนเอ่ยขึ้น เขาชื่นชมความกล้าหาญและการตัดสินใจอันเด็ดขาดของดารินทร์
“เลิกคุยแค่นี้ก่อนเดี๋ยวมีคนมาเห็น” เขาบอกสาวน้อย นึกขึ้นได้ว่านํ้าทะเลตอนนี้กำลังโดนแหวกอยู่ และตรงหน้าเขามีประตูสีดำอันลึกลับ เพียงความคิดเดียวประตูสีดำพลันหายไป นํ้าทะเลไหลกลับมาอยู่ที่เดิม
“เฮ้ออ~ โชคดีที่ตอนนี้มันมืดแล้วเลยไม่มีใครอยู่แถวนี้ ไม่งั้นพรุ่งนี้ได้กลายเป็ข่าวแน่” สายฝนถอนหายใจยาวอย่างโล่งอกพลางพึมพำกับตนเองเบาๆ
สายฝนพาดารินทร์ไปกินข้าวเย็นจากนั้นก็กลับห้อง หลังจากนอนลงบนเตียงไม่นานสาวน้อยก็หลับไป สายฝนยังไม่หลับ เขากำลังคิดเกี่ยวกับข้อมูลที่ได้รับมาวันนี้อยู่
เขารู้มาว่าประตูสีดำเมื่อเปิดเข้าไปมันจะพาเขาไปสู่เส้นทางที่มีมาั้แ่อดีต เป็เส้นทางที่ยาวไร้สิ้นสุด เส้นทางนี่สามารถพาสายฝนไปยังดาวดวงอื่นที่ไม่รู้จักหรือสถานที่ที่ไม่รู้จัก สายฝนเรียกเส้นทางนี้ว่าเส้นทางโบราณ
ด้วยระดับปัจจุบันของเขาสายฝนไม่สามารถเรียกประตูออกมาได้ถ้าไม่ไปหน้าทางเข้าเส้นทางโบราณ เป็โชคดีอย่างมาก ทะเลที่สายฝนมามีเส้นทางโบราณอยู่เขาจึงสามารถเรียกประตูออกมาได้
จากที่ได้รับข้อมูลมา เป็พระเ้าผู้ชั่วร้ายองค์หนึ่งสร้างเส้นทางนี้ขึ้นมา เพื่อเอาใว้ใช้สำหรับการหลบหนีไปยังสถานที่อื่นอย่างรวดเร็ว พระเ้าองค์นี้เลวมากและได้ฆ่าสังหารผู้คนบริสุทธิ์เยอะจนนับไม่ถ้วน
ทุกๆคนต่างเกลียดชังและอยากสังหารเขา ทว่าก็ไม่มีใครเคยทำสำเร็จ แม้แต่ระดับพระเ้าก็ไม่สามารถกำจัดเขาได้ ถ้าเปรียบกับนิยายก็คงเป็ตัวร้ายในบทสุดท้าย
‘ข้อมูลของประตูฉันไม่ได้รับมากนัก’ สายฝนพูดในใจ นอกจากข้อมูลเบื้องต้นเช่นข้อกำหนดการใช้งานแล้วสายฝนก็ไม่ได้ข้อมูลเกี่ยวกับประตูอะไรเพิ่มเลย ข้อมูลส่วนใหญ่ที่ได้รับจะเป็ข้อมูลเกี่ยวกับเส้นทางโบราณซะมากกว่า
“คงอีกหลายวันกว่ามือถือเทพเ้าจะกลับมาใช้ได้อีก ฟู่ว~” เขาพึมพำพลางมองแผ่นโลหะสีเงินแวววาวก่อนถอนหายใจ สาเหตุที่โทรศัพท์เทพเ้าดับคงเป็เพราะประตูสีดำลึกลับอยู่เหนือระดับของมันเกินไป ไม่สามารถตรวจสอบได้แถมยังถูกโจมตีสวนกลับอีก
‘ทำไมฉันถึงมีทักษะน่ากลัวแบบนี้เนึ่ย?’ สายฝนงุงงง เขาไม่สามารถหาคำตอบได้แม้ว่าจะคิดจนหัวะเิก็ตาม สายฝนจึงเลิกคิดหาคำตอบไปก่อน เขาเชื่อว่าหากตนแข็งแกร่งขึ้นคงได้รับข้อมูลที่อยากรู้เพิ่มขึ้น
สายฝนเดินเข้าห้องน้ำ เขาถอดเสื้อออกเผยให้เห็นร่ายกายของเขา ผิวพรรณขาวเนียนนุ่มนวลดั่งผู้หญิง บนหลังมีอักษรแปลกๆถูกสักใว้อยู่
เขามองตัวเองในกระจกและตกตะลึง สายฝนอดคิดไม่ได้ ‘ซักวันฉันคงไม่กลายเป็ผู้หญิงหรอกนะ’
สายฝนพอคาดเดาสาเหตุได้ว่าทำไมตนถึงกลายเป็แบบนี้ อาจเป็เพราะอักขระอีกษะลึกลับเข้ามาในตัวเขาทำให้ร่างกายเกิดการเปลี่ยนแปลง มันทำให้ผิวพรรณสายฝนกลายเป็แบบนี้ ถ้าเหล่าผู้หญิงได้เห็นผิวพรรณเขาคงต้องอิจฉาอย่างแน่นอน
‘พวกผู้หญิงคงอิจฉาฉันที่มีผิวพรรณแบบนี้แต่ฉันอยากร้องไห้!’ สายฝนะโด้วยนํ้าเสียงเปี่ยมความเศร้าในใจ เหตุใดผิวพรรณตนต้องเป็แบบนี้ด้วย เขาเป็ผู้ชายนะไม่ใช่ผู้หญิง! เขาต้องมีร่ายกายกำยำสิถึงจะถูก!
---
จบบทที่ 16 เส้นทางโบราณ
307
