ไลฟ์สดเกมสยอง : ความสวยของฉันคือบัฟระดับเอส!

บทที่ 34 เดือดดาลเพื่อสาวงาม

เมื่ออวี้เจียวตื่นขึ้นมา เธอรู้สึกเพียงว่า ศีรษะของตัวเองมึนงงไปหมด นอนแล้วก็เหมือนไม่ได้นอน

ตอนนี้พอลืมตาขึ้นมา กลับพบว่าตัวเองไม่ได้อยู่ในห้องของโรงแรม แต่นอนอยู่บนเตียงแบบโบราณที่ทั้งกว้างและนุ่ม

ทั้งห้องดูหรูหรามาก ม่านเตียงที่ห้อยลงมาจากเพดานประดับด้วยดิ้นทองปักลวดลายอย่างประณีต

เฟอร์นิเจอร์ในห้องแม้จะดูเก่า แต่เห็นได้ชัดว่ามีราคาแพง

อวี้เจียวยังไม่ทันได้ตั้งตัว เธอรีบลุกขึ้นนั่งบนเตียง

เมื่อเห็นว่าตัวเองสวมชุดนอนบาง ๆ สมองของเธอก็หยุดทำงานทันที

แต่ไม่นาน หน้าจอเสมือนก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า มีข้อความเลื่อนไปมาบนนั้น

[สวัสดีตอนเช้าภรรยาที่รัก พอตื่นมาก็เห็นคุณเข้าดันเจี้ยนอีกแล้ว ไม่คิดจะพักสักสองสามวันเหรอ?]

[ไม่คิดเลยว่าภรรยาเจียวเจียวจะขยันขนาดนี้ ฉันเห็นอวี้ชุนกับคนอื่น ๆ วางแผนจะรอสักสองสามวันก่อนเข้าเลยนะ]

[ดันเจี้ยนนี้ดูดีนะ]

อวี้เจียวมองข้อความที่เลื่อนไปมาบนนั้นอย่างงง ๆ เธอเริ่มตอบคำถามอย่างสับสน

"ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงเข้ามาที่นี่ได้"

[ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ]

[ผมเกือบลืมไปแล้ว ดันเจี้ยนที่สองของผู้เล่นใหม่ดูเหมือนจะถูกสุ่มแจกจ่าย เมื่อถึงเวลาก็จะเข้าไปโดยอัตโนมัติ ไม่เหมือนกับผู้เล่นเก่าที่เราสามารถเลือกได้เอง]

[ภรรยาที่น่าสงสาร มาให้ผมลูบหัวหน่อย]

[หลังจากเธอออกจากดันเจี้ยนแรกแล้ว เธอไปที่เซฟโซนไหนเหรอ? หาที่พักได้หรือยัง?]

"ขอบคุณสำหรับความเป็นห่วงนะ ฉัน..."

อวี้เจียวคิดถึงเซฟโซนที่เธอไปอยู่ก่อนหน้านี้ กำลังจะพูดชื่อออกมา

แต่ในวินาทีต่อมา เธอได้ยินเสียงเตือนจาก 006 ในหัวของเธอ

[โฮสต์ อย่าเปิดเผยตำแหน่งของคุณครับ]

อวี้เจียวรู้สึกใจหายวาบ เธอกลั้นคำพูดที่กำลังจะหลุดออกจากปากไว้ แล้วส่ายหัวพูดว่า

"ฉันไม่แน่ใจว่าตัวเองอยู่ที่ไหน แค่หาที่สักที่มาอยู่"

[โอเค~]

[ภรรยาดูงง ๆ แบบนี้ตลอดเลยนะ]

[ไม่ได้ตั้งใจไม่บอกทุกคนหรอกเหรอ ถือตัวเองเป็นดาราแล้วเหรอ?]

[เฮ้ ผมขำนะ บอกคุณแล้วจะมีอะไรดี ไม่บอกแล้วคุณยังรีบร้อน ใคร ๆ ก็เดาได้ว่าคุณคิดอะไร]

[ใช่แล้ว ใครจะมาถามที่อยู่คนอื่นตั้งแต่แรกกันล่ะ]

เห็นข้อความในห้องแชตกำลังจะทะเลาะกันอีก อวี้เจียวมองด้วยความกังวลเล็กน้อย จนทนไม่ไหวต้องเอ่ยปากห้าม

"อย่าทะเลาะกันนะ ฉันกำลังจะลุกจากเตียงแล้ว ออกไปดูสถานการณ์ข้างนอกหน่อย"

พอเธอพูด ข้อความในห้องแชตก็เป็นมิตรขึ้นทันที

[ภรรยาจะเปลี่ยนเสื้อผ้าอีกแล้วเหรอ น้ำลายไหลเลย]

[ขอเลียหน่อย~]

แม้จะยังมีข้อความไม่ดีแทรกอยู่บ้าง แต่ทุกคนก็สามารถมองข้ามมันไปได้

อวี้เจียวเห็นแบบนี้ จึงเปิดระบบปิดกั้นความเป็นส่วนตัวอย่างสบายใจ

เธอเปิดตู้เสื้อผ้าอย่างคล่องแคล่ว ตั้งใจจะหาชุดที่เหมาะกับการออกไปข้างนอกให้ตัวเอง

แต่คาดไม่ถึงว่าเมื่อเปิดออกมา ภายในกลับมีแต่ชุดราตรีกระโปรงสุ่มบานใหญ่ ซึ่งดูแล้วเดินเหินลำบากกว่าชุดนอนที่เธอใส่อยู่นี้เสียอีก

และในขณะที่เธอกำลังลังเลว่าจะใส่ชุดนอนออกไปดีหรือไม่ เธอก็ได้ยินเสียงติ๊งในหัว

[ขอแสดงความยินดี โฮสต์ได้เข้าสู่ดันเจี้ยนที่สอง 'โฉมงามกับอสูร' ตัวตนของคุณคือตัวประกอบที่แอบปลอมตัวเป็นสาวงามในดันเจี้ยนนี้]

"......"

อวี้เจียวอึ้งไปครู่ใหญ่ พอได้สติเธอก็รู้สึกผิดขึ้นมาทันที เธอรีบชักมือออกจากชุดเหล่านั้น ที่แท้ชุดพวกนี้ก็ไม่ใช่ของเธอ เธอเป็นแค่ "ตัวปลอม" เท่านั้นเอง

[โฮสต์ครับ ภารกิจของคุณในดันเจี้ยนนี้คือ ค้นหาโฉมงามตัวจริงให้พบโดยไม่ให้ความลับแตก และช่วยหญิงสาวที่แสนดีคนนั้นคว้าหัวใจของอสูรมาให้ได้]

อวี้เจียวครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง เธอข้ามประเด็นที่ว่าเนื้อเรื่องนี้ดูจะไม่เหมือนที่เคยได้ยินมา แล้วหันมาสงสัยเรื่องสถานะตัวละครที่ 006 แนะนำแทน

"แต่... คราวที่แล้วพวกคุณบอกว่าฉันเป็นราชินีแต่จริง ๆ ฉันเป็นเจ้าหญิง"

006 ดูเหมือนจะรู้สึกว่าอธิบายยาก ลังเลอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะตอบว่า

[ความจริงหรือความเท็จของตัวตนจะปรากฏอยู่ในรายละเอียด เธอก็เคยใช้เบาะแสเล็ก ๆ น้อย ๆ ตัดสินตัวตนที่แท้จริงของตัวเองมาแล้วนี่]

อวี้เจียวได้ยินคำพูดของเขาก็ขมวดคิ้ว พูดอย่างไม่มั่นใจ

"ฉันรู้ตอนสุดท้ายนะ"

ไม่รู้ว่าเธอได้ยินผิดหรือเปล่า แต่ดูเหมือน 006 จะหัวเราะเบา ๆ หลังจากฟังที่เธอพูดจบ

"อย่าหัวเราะฉันนะ"

อวี้เจียวรู้สึกเขินและอายจนทนไม่ไหว จึงเปิดระบบบล็อกหน้าจอของ 006 ด้วยเลย

เมื่อทุกอย่างมืดสนิท 006 อดที่จะหัวเราะไม่ได้อีกครั้ง

ตอนนี้เมื่อนึกถึงใบหน้าแดงเรื่อดั่งดอกท้อที่ดูโกรธเคืองของโฮสต์ เขารู้สึกราวกับมีดอกไม้ค่อย ๆ บานในหัวใจ

แต่ไม่นาน เมื่อเขาเห็นข้อความในแชตเริ่มเบี่ยงเบนไปสู่หัวข้อลามกเพราะหน้าจอมืดมานาน เขาก็หน้าบึ้งลง เริ่มกดรายงานข้อความพวกนั้น

ไม่นานหลังจากนั้น อวี้เจียวก็ออกจากห้อง

เธอไม่ได้เปลี่ยนชุดนอนบางเบาที่ประดับด้วยลูกไม้ฉลุลายซับซ้อน เพราะหลังจากลองแล้ว เธอพบว่าเสื้อผ้าอื่น ๆ ไม่สะดวกจริง ๆ เธอจึงเพียงแค่สวมผ้าคลุมสีขาวทับด้านนอกเท่านั้น

ขอบผ้าคลุมนั้นมีขนฟูสีขาวชั้นหนึ่ง เมื่อสัมผัสกับลำคอแล้วรู้สึกสบายมาก

เมื่อผลักประตูออกไป อวี้เจียวถึงพบว่าภายนอกเป็นฤดูหนาวที่มีหิมะตก ลมพัดแรงวูบหนึ่งลอดเข้าใต้ผ้าคลุมจนเธอรู้สึกหนาวสั่น

เธอรีบผูกเชือกผ้าคลุมให้แน่น แล้วสำรวจสภาพแวดล้อมภายนอก ดูแล้วคล้ายกับนิทานที่เธอเคยได้ยินมา

ข้างนอกนี้เป็นสวนดอกไม้ แต่ถูกล้อมรอบด้วยหนามไม้

ด้านนอกของปราสาทก็เต็มไปด้วยหนามที่แหลมคม ดูเหมือนไม่มีใครอาศัยอยู่มาหลายปีแล้ว

ตอนนี้ข้างนอกเต็มไปด้วยหิมะขาวโพลน ปราสาทใหญ่โตถูกล้อมรอบด้วยหนามไม้ แม้แต่เสียงนกร้องไพเราะก็ไม่ได้ยินแม้แต่น้อย

"006 ที่นี่ดูเหมือนไม่มีใครเลย อสูรกับสาวงามอยู่ที่ไหนล่ะ?"

อวี้เจียวรู้สึกหนาวจนต้องหดคอ เธอจึงดึงฮู้ดอันใหญ่ขึ้นมาสวมปิดไว้ด้วย

ห้องที่เธออาศัยอยู่ตั้งอยู่บนชั้นสามของปราสาท ตอนนี้เมื่อออกจากประตูมาก็สามารถมองเห็นระเบียงเปิดโล่งที่ทอดยาว

ริมระเบียงมีพุ่มหนามพันอยู่มากมาย แต่ดูออกว่ามีคนคอยถางออกบ้าง แม้จะดูหยาบ ๆ แต่ช่วงราวบันไดก็พอจะมีที่ให้ยื่นมือไปเกาะพยุงได้

บันไดภายนอกดูเหมือนทำมาจากต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง ตอนนี้เหยียบไปแล้วรู้สึกลื่นนิดหน่อย แต่มันเป็นบันไดวนที่ดูพิเศษมาก

อวี้เจียวยืนไม่ค่อยมั่นคงนัก ตอนนี้จึงยื่นมือไปจับราวบันไดไว้แน่น พอลงมาถึงสวนด้านล่าง ฝ่ามือของเธอก็ถลอกแดงไปแล้ว

อากาศที่หนาวจัดทำให้มือของเธอเริ่มกลายเป็นสีซีดขาวสลับแดง และเมื่อถูกลมพัดแรง ๆ ก็รู้สึกเจ็บแสบขึ้นมา

"เจ็บนิดหน่อยแฮะ~"

006 ได้ยินเสียงออดอ้อนของเธอ แต่ตอนนี้ก็ทำอะไรไม่ได้

[ต้องการยาระงับปวดไหมครับ?]

"......"

อวี้เจียวนึกถึงว่ายาน้ำขวดหนึ่งก็แพงขนาดนั้น รีบดึงมือเข้าไปในผ้าคลุมทันที แล้วส่ายหัวอย่างดื้อรั้น

"ฉันไม่เอาค่ะ ซื้อไม่ไหว"

006 อดไม่ได้ที่จะหัวเราะเบา ๆ [ก็ได้ครับ]

[ภรรยาน่าสงสารจัง]

[ได้ยินมาว่า ดันเจี้ยนที่แล้วสตรีมเมอร์ไม่เพียงไม่ได้แต้มดาว แถมยังขาดทุนด้วย]

[จริงหรอ ไม่ใช่ว่าจะเอาเรื่องที่บอสของดันเจี้ยนโกรธจัดเพราะสาวงาม แล้วทำลายดันเจี้ยนทั้งหมดออกมาอีกใช่ไหม?]